نخست) فرهنگ، در معنای عمیق‌تر، نوعی خردمندی برای اهلی‌سازی زندگی است؛ دانشی انباشته که به انسان کمک می‌کند تا در جهان دوام بیاورد، نه تنها اینکه زنده بماند.جنگ، دست‌کم از دیدگاه من، از این جهت هولناک بود که نشان داد چقدر از این دانش زندگی فاصله گرفته‌ایم. گویی زندگی، پیش چشم ما، صرفاً به امری قابل تحمل تقلیل یافته بود. انسان‌ها کار می‌کنند، می‌دوند، خرید می‌کنند، خسته می‌شوند و می‌خوابند، اما به تدریج توانایی توجه‌کردن را از دست می‌دهند...متن دلنشینی بود. اگر خواستید می‌توانید بقیه مطلب را اینجا مطالعه کنید.دوم) توانایی توجه کردن آن‌قدر ارزشمند است که فکر کنم توفیق می‌خواهد. یعنی انگار خداوند باید نظری از روی لطف و بخشش به بنده‌ای بیندازد (آن‌هم بنده‌ای که از ته دل این‌را از او درخواست کرده) تا او کم کم یاد بگیرد حواسش به اطرافش باشد... بعد به خودش... بعد هم اگر توانست بالاتر برود، به حضور خداوند. و بعد انگار خیلی چیزها تغییر خواهد کرد. خیلی از مفاهیمی که درکی از آن‌ها نداریم، آن‌جا واقعیت و زیبایی خودشان را نشان می‌دهند. مثل توکل کردن / سپردن / و درک کافی بودن خدا. سوم) اردیبهشت از بهترین ‌ماه‌ها برای توجه کردنی است که از تنفس طبیعت و بوی باران و صدای سحرگاه بلبل نخل و نسیم لطیف و بوی شکوفه و گل و برگ درخت‌ها و هزارتا چیز دیگر شروع می‌شود و توفیق باشد به یک «قربانت بروم خدای از ته دل» منتهی می‌شود. سخنی که ایشان می‌فرمودند ارزشش بیش از خیلی چیزهاست...#نور@happy_private_life