سلام بر زندگیاین دومین باری است که در این چهل و اندی روز وصل می شوم. یک‌بار چند روز قبل چند لحظه از دوستی نت گرفتم و وصل شدم تا تلگرام فکر نکند این کانال مدت‌هاست بازدید نشده و اخطار بستن بدهد.امروز دومین بار است. باز همان دوست لطف کرده و نت در اختیارم قرار داده. فقط در همین حد بنویسم که بعد از چهل روز شنیدن صدای پدافند و بمب و موشک‌هایی که گاهی آنقدر نزدیک بودند که چفت در و پنجره از شدت موج انفجار باز می‌شد و موج بی‌اجازه خودش را پرت می‌کرد وسط اتاق... خدا رو شکر چند روز است اگر صدایی می‌آید ذهنِ عادت‌کرده نمی‌ترسد که این هم بمب است. آرام می‌پذیرد که صدای بچه طبقه بالاست یا موتوری که از کوچه رد شده.این رنج که صدای بمب را بشنوی و در همان حال که خوشحال باشی بر سر تو نریخته، اما درد بکشی که جایی در همین شهر خانواده‌ای و عزیز هم‌وطنی در یک لحظه جانش یا تمام دارایی‌اش را از دست داده، حس غریبی است که تا تجربه نکرده‌باشی نمی‌توانی آنرا بفهمی.من اغلب روزهای جنگ را در تهران بودم و تمام رنج و در همان حال، رویش و مقاومتی که همراه آورد را با چشم و دل دیدم. تحولات آدم‌ها و محکم‌تر شدن ایمانشان را (فارغ از گرایش‌های سیاسی‌شان) دیدم و می‌دانم خیلی از مردم دیگر آنی نیستند که قبلا بودند. این دوران سکوت صحنه نبرد را امید دارم به صلح و آرامش و عزت و سربلندی و از همه مهم‌تر امید برای مردم کشورم ختم شود.این دوران‌های سخت آدم را پرت می‌کند وسط خیلی چیزهایی که می‌داند مهم‌تر هستند از روزمرگی. می‌فهمد قرار نیست ابدی زندگی کند و می‌فهمد چه چیزهایی بیشتر ارزش دارند و چه چیزها و رفتارها و عاداتی بی‌معنایند و چیزی به تو نداده‌اند. این روزها آدم با روحش بارها خلوت می‌کند و خیلی چیزها را درک می‌کند...سَلَامٌ عَلَى إِبْرَاهِيمَ كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ🍀🍀