کرسیِ چهارم؟ کنار رفتنِ تننویسنده: پیام حسن‌زاده🟠 تفاوت به‌خودیِ‌خود جدایی را ایجاب نمی‌کند. لقب و اتهام از یک رخداد برخاسته‌اند؛ تمدن و سرزمینِ چپاول‌شده، از یک تاریخِ واحد؛ ساختار و فرد، از یک شبکۀ مناسبات؛ زن و ملت، از یک هستیِ به‌هم‌تنیده. تفاوتِ میانشان واقعی‌ است. لقب واقعاً چیزی دیگر از اتهام است و تمدن واقعاً چیزی دیگر از سرزمینِ استعمارشده. اما این تفاوت هرگز به معنای جدایی‌ای نبوده که بتوان یک طرف را بی‌آنکه از دیگری تغذیه کند فهمید. جدایی همواره چیزی ا‌ست که باید بعداً با کارِ زبان و نهاد و لقب ساخته و اضافه شود؛ خودِ آن نیرویی‌ است که باید اِعمال شود، نه امری که به‌سادگی از پیش هست. و این دقیقاً همان چیزی‌ است که ساختارها می‌کوشند نامرئی‌اش کنند: آن‌ها می‌خواهند به‌نظر برسد که جدایی همیشه بوده، طبیعی بوده، پیشاپیش داده شده تا کسی نپرسد این جدایی از کجا و به چه قیمتی ساخته شده است.نسخه کامل متن:https://harasswatch.com/news/2619@harasswatch