ذوقِ قشنگِ قلبمان را کور کردندما را به آهِ بی صدا مجبور کردنددر یک بهشتیم و جهنم را چشیدیماز دستمان چون شاخه ها را دور کردندنان قیمتِ جان شد؛ خوشی را سر بریدندامّید را زنده درونِ گور کردندلبخند روی چهرهٔ یک خلق یخ بستبا فقر دل را خانه ای بی نور کردندخاکی برای رشدِ استعدادها نیستآن را که لایق نیست، بس مغرور کردندای عشق باید التیامِ شهر باشیگرچه تو را هم وصله ای ناجور کردند💐