ساعت یازده و ربعه. برادرم تلویزیون رو زده شبکه یک که داره یه برنامه ورزشی پخش می‌کنه. همسرش توی آشپز

ساعت یازده و ربعه. برادرم تلویزیون رو زده شبکه یک که داره یه برنامه ورزشی پخش می‌کنه. همسرش توی آشپزخونه است. دا روی مبل داره چرت می‌زنه. می‌رم کنارش می‌شینم دست می‌ندازم پشت گردنش و می‌پرسم خوابت میاد؟ می‌گه نه. تلویزیون که نگاه می‌کنم چشام خسته می‌شه. می‌گم…بریم سراغ لاسگو.ما به پهن گاو می‌گیم لاس و به پهن گوسفند پشگل.توی روستا هر خانواده‌ای برای خودش جایی داشته که پهن‌ها رو توش می‌ریخته که بهش می‌گفتند لاس‌گو. که در اصل همون لاس‌کوه هست.‌ کنار همون لاسگو یه چاله داشتند که پاییز و زمستون پهن‌ها رو می‌ریختند اون‌جا تا بهار. اگه تر می‌موند که هیچی اگر نه بهار آب می‌ریختند روش تا خیس بخوره.لاس‌های بهار و تابستون هم که منتقل می‌شدند به لاسگو.اما چیکارشون می‌کردند؟بهار و تابستون پشگل‌ها رو می‌ریختند روی پشت بوم تا خشک بشه.پهن‌های فصل سرد شامل لاس و پشگل و لاس فصل گرم رو تبدیل به تاپاله می‌کردند.یعنی پاچه‌های شلوار رو می‌دادند بالا، می‌رفتند روش و این می‌شده عمل تپوندن.تپوندن باعث یکدستی می‌شده. بعد با دست بهش شکل می‌دادند. بیضی‌های بزرگ دیس مانند.اینا رو می‌چیدند دور و بر لاسگو تا خشک بشه. بعد از خشک شدن منتقل می‌شده به خونه تنوری.خونه تنوری اتاقی بود که توش تنور بوده و تهش هم انبارگاه سوخت. سوخت هم تاپاله‌ها و پشگل‌های خشک شده بوده.از این‌ها برای روشن کردن تنور و کرسی و منقل چای استفاده می‌کردند.یعنی در سوخت خود بسنده بودند بی‌که زباله‌ای به طبیعت اضافه کنند.