پریشب زنگ زد و گفت علی (برادرزاده‌م) ما رو برای شب شنبه (یعنی همون جمعه شب ما) دعوت کرده. به تو زنگ نزده؟ گفتم نه مهمونی مخصوص تهرانیاست و خندیدیم.گفت یکشنبه که تعطیله‌ شنبه رو مرخصی بگیر و تو هم بیا.گفتم چک کنم ببینم بلیت هست یا نه. بهت می‌گم. اما در واقع مردد بودم.دیشب دوباره زنگ زد و پرسید چیکار کردی؟ گفتم خیلی کار دارم بیام اون‌جا نمی‌تونم انجامشون بدم. ولی اگه اومدنی شدم تا آخر شب بهت می‌گم. قطع که کردیم می‌دونستم برم نمی‌تونم کار کنم. اما خونه می‌موندم می‌نوشتم؟ دو‌ماهه هوای این شهر منو از نفس انداخته. تازه به خودم قول داده بودم که از امشب شروع کنم به کار. از طرفی یه حس درونی بهم می‌گفت برو نه فقط برای فرار از این شهر. برو به خاطر دا. برو و این فرصت دو سه روزه‌ی پیشش بودن رو غنیمت بدون تا بعدا حسرتش رو نخوری.ساعت ده و نیم بهش زنگ زدم و گفتم بلیت نبود اما فردا صبح میام. جوری حرف زدم که نفهمید از وسط گریه‌ها چنین تصمیمی گرفتم.#داچهارشنبه چهارم شهریور ۱۴۰۵- قم