داشتم مرصاد‌العباد من المبدا الی المعادِ نجم‌الدین رازی را ورق می‌زدم، یک جاییش مکث می‌کنم وقتی دارد از نزول وحی حرف می‌زند تعبیر شاعرانه‌ای بکار برده: «چون می‌رفت، محمد(ص) بود و چون می‌آمد، رحمت.»جمله را هایلایت می‌کنم، پایینش می‌نویسم وقتی هم حضور مادی ندارد باز رحمة للعالمین است، بعد ته دلم اندکی روشن می‌شود، به احمد فکر می‌کنم، به آن رحمتی که ازش دور افتاده‌ایم، ما مردمان بیچاره و گرفتار آخرالزمان، ایمان آورده به کلمات! ای کاش امشب دستمان را بگیرد، دست بکشد روی سرمان! از دست خودمان نجاتمان بدهد، هم ما را، هم دین اسلام را!#عیدتان_مبارک@whatisliterature