بریم سراغ لاسگو. ما به پهن گاو می‌گیم لاس و به پهن گوسفند پشگل. توی روستا هر خانواده‌ای برای خودش جا

بریم سراغ لاسگو. ما به پهن گاو می‌گیم لاس و به پهن گوسفند پشگل. توی روستا هر خانواده‌ای برای خودش جایی داشته که پهن‌ها رو توش می‌ریخته که بهش می‌گفتند لاس‌گو. که در اصل همون لاس‌کوه هست. ‌ کنار همون لاسگو یه چاله داشتند که پاییز و زمستون پهن‌ها رو می‌ریختند…الان شاید عکسی نباشه از این چیزا اما اون موقع یکی از شاخص‌های شایستگی زن روستایی همین عمل لاس تپوندن و داشتن لاسگوی خوب و چیدن مرتب اون در خونه تنوری بوده. چون بخش مهمی از زندگی وابسته به این کار بوده. آشپزی و پخت نان و گرمایش خونه.