وقتی از ماشین پیاده شدم آن‌ها داشتند از پله‌ها می‌رفتند بالا. دو زن که یکی‌شان پرچم ایران روی شانه‌ا‌ش بود و گوشه‌ی سمت راستش دو پرچم کوچک زده بود. یک یالثارات حسین قرمز و یک پرچم زرد لبنان. ساعت حدود دوازده شب بود و حتما پیاده رفته بودند تجمع در میدان نزدیک خانه و حالا پیاده برمی‌گشتند. صحنه جوری برایم عجیب بود که انگار از دو جهان متفاوت هبوط کرده بودیم به ورودی آن ساختمان. یادم نمی‌آمد خودم هم شب‌هایی را به خیابان رفته بودم. دم آسانسور سلام کردم. هر دو رو کردند به سمتم. زن سن و سال‌دارتر را پیش‌تر دیده بودم، زن پرچم‌دار را نه. دختر یا عروسش بود لابد. بعد از جواب سلام هر دو لبخند زدند. لبخند زن جوان عمیق‌تر بود و کش‌دارتر. با «قبول باشه»‌ی من رفتیم تو. خسته نباشید و خداقوت فردی راضی‌ام نمی‌کرد‌. «قبول باشه» بار مسئولیت اجتماعی را کمی سبک می‌کرد برایم. یکشنبه هشتم شهریور ۱۴۰۵- قم