پست‌شون رو توی یه گروهی دیده و ازش رد شده بودم. ظهر چهارده اردیبهشت یکی از دوستان دوباره همون رو دوب

پست‌شون رو توی یه گروهی دیده و ازش رد شده بودم. ظهر چهارده اردیبهشت یکی از دوستان دوباره همون رو دوباره برام فرستاد. توی روزای اول جنگ برای اولین بار اسم مجله رو توی کانالی خونده بودم. *مجله‌ی عین* . خانم صدری مدیر کانال از شهادت سردبیر مجله نوشته بود. شهید مصباح الهدی باقری. پست فراخوانی بود با موضوع خون و تا شونزدهم اردیبهشت وقت داشت. راستش هیچ وقت به نوشتن از چنین سوژه‌ای فکر نکرده بودم. شاید دلیل رد شدن اولم هم همین بود. فرداش یهویی دلم خواست بنویسم. تنها چیزی که توی سرم حول این موضوع می‌چرخید «کلاه خونی برادرم» بود. نمی‌دونستم کلمات به کجا می‌برندم و اصلا می‌رسم یا نه؟ شروع کردم به حرف زدن با دا و هم‌زمان نوشتم. فرداش دو تا تماس تکمیلی با خواهر و برادرم گرفتم و تا هشت شب متن رو فرستادم. این‌جوری شد که شانزدهم اردیبهشت ۱۴۰۵ «شاهدی از دوپازا» متولد شد. در مجله‌ای که هیچی ازش نخونده و حتی یک بار مجله رو ندیده بودم. تا حالا هم پیش نیومده بود برای جایی که تا این حد نمی‌شناسمش متنی بنویسم. جنگ اگر نبود شاید هیچ وقت برای «عین» نمی‌نوشتم. اما خوشحالم که چنین فرصتی رو برای خودم فراهم کردم. حتی می‌تونم اسمش رو بذارم رزق. در پست بعد می‌تونید متن رو از کست باکس بشنوید. شنبه سی و یکم مرداد ۱۴۰۵- قم