یک. صبح‌ها وقتی می‌رسم به خیابان اصلی بگیر نگیر دارد که تاکسی باشد یا نه. برای همین راه می‌افتم و دو سه متر برمی‌گردم به عقب که ببینم تاکسی هست یا نه. گاهی ممکن است دو سه متر جلوتر تاکسی برسد و گاهی یک ربع بیست دقیقه پیاده روی کنم و تاکسی نباشد و با ماشین…دو.امروز صبح دوباره همان داستان پیاده راه افتادن تکرار شد. پنج‌ دقیقه‌ای رفته بودم که دو تاکسی از جلویم رد شدند. اشاره کردم مستقیم. هم‌زمان یک پژوی ۴۰۵ یشمی جلوی پایم ترمز کرد. راننده‌اش گفت «تا جلوی ایستگاه اتوبوس می‌رسونمتون.»تشکر کردم و گفتم منتظر تاکسی‌ام. بعد از حرکت ماشین، ادامه دادم به مسیرم که دیدم یک تاکسی زرد دارد دنده عقب می‌آید. رفتم جلو و سوار شدم. سلام که کردم راننده بعد از جواب گفت «امیدوارم روز خوبی رو شروع کنین» و توضیح داد «وقتی دیدم پژوییه سوارتون نکرد دنده عقب اومدم. فکر کردم فامیل و آشناتونه.» من در جواب ماجرا را توضیح دادم. و او جوری که انگار خیالش راحت شده باشد گفت «به صلاح نیست خانوما سوار ماشین شخصی بشن. کار خوبی کردین.» حالا به جز خانم جلویی یک مرد هم عقب کنارم نشسته بود. اگر کسی توی ماشین نبود شاید بیشتر حرف می‌زدم اما فقط به گفتن «توی این شهر تنها چیزی که مهم نیست امنیت خانوماست» بسنده کردم و کارت بانکی‌ام را دادم به راننده. کارت را که گرفت بسم الله را تا رحیمش گفت. نفر چهارم که سوار شد راننده جوری جواب سلامش را داد که انگار آشناست. برای مرد مسافر کنار خیابان هم دست به سینه گذاشت و سرش را به نشانه‌ی ادب خم کرد. وقتی در جوابم گفت «من چار و نیم صب از خونه می‌زنم بیرون که زن و بچه‌ی مردم تو خیابون نمونن» فهمیدم این‌ها مسافرهای هر روزه‌اش هستند.بعد از گفتن رمز کارت، پیامک را که نگاه کردم هجده تومان کشیده بود. تا وقتی که پیاده شدم چند بار از مرد ذکر بسم الله الرحمن الرحیم را شنیدم و هربار کیف کردم از شنیدن دو صفت رحمان و رحیم که ردپایشان را در گوینده‌ی ذکر می‌دیدم. سه‌شنبه سوم شهریور ۱۴۰۵- قم