دم متروی تجریش موتوریه منو دید، روی ترک موتورش پابه‌پا شد و گفت موتور. موتور.دو سه قدم که برداشتم رس

دم متروی تجریش موتوریه منو دید، روی ترک موتورش پابه‌پا شد و گفت موتور. موتور.دو سه قدم که برداشتم رسیدم نزدیکش. گفتم چطور به یه خانم چادری پیشنهاد می‌دین وقتی می‌دونین سوار نمی‌شه؟با اعتماد به نفس گفت انقد خانمای چادری سوار می‌شن.به قدری گرمم شده بود که قید زیارت امام‌زاده صالح رو زده بودم و به جای مسیر کوتاه تاکسی داشتم پناه می‌بردم به مسیر طولانی مترو تا از تابش خورشید در امان بمونم.لبخند کجکی‌ای بهش زدم و توی ذهنم با لهجه‌ی کرمانشاهی بهش گفتم « کُرَه ولمان کن» و رد شدم اما واقعا دلم می‌خواست ساز و کارش رو بپرسم ازش. شنبه هفتم شهریور ۱۴۰۵- تهران