یک. صبح‌ها وقتی می‌رسم به خیابان اصلی بگیر نگیر دارد که تاکسی باشد یا نه. برای همین راه می‌افتم و د

یک. صبح‌ها وقتی می‌رسم به خیابان اصلی بگیر نگیر دارد که تاکسی باشد یا نه. برای همین راه می‌افتم و دو سه متر برمی‌گردم به عقب که ببینم تاکسی هست یا نه. گاهی ممکن است دو سه متر جلوتر تاکسی برسد و گاهی یک ربع بیست دقیقه پیاده روی کنم و تاکسی نباشد و با ماشین شخصی تا مسیر بعدی بروم. هفته‌ی قبل یک روز پیرمرد تاکسی‌داری سوارم کرد و کرایه‌ی معمول را گرفت. بیست تومان. فردایش دوباره او سوارم کرد. شاید چند متر عقب‌تر. این‌بار بیست و پنج تومان کشید. پرسیدم دیروز کرایه این بود و امروز این شده. گرون شده؟ مرد بلافاصله یک اسکناس پنج تومانی بهم داد و گفت این مسیر کرایه‌ش همینه ولی بیا این پنج تومن و دوتایی پی گفتگو را نگرفتیم.این هفته، دوبار همان راننده از کنارم رد شد و سوارم نکرد و از قضا هر دو روز مجبور شدم ده دقیقه بعدش پیاده بروم تا ماشینی گیرم بیاید. مرد، راننده تاکسی درون شهری بود و به راحتی داشت خودش را مبتلا به حق الناس می‌کرد. من قلبا از او به دل نگرفتم اما نمی‌شود انکار کرد که داشت حق استفاده‌ی شهروندی را از وسایل حمل و نقل عمومی ضایع می‌کرد، آن‌هم در چنین مسیر بدی. چرا؟ چون مورد سؤال قرارش داده بودم و او داشت با این کارش مثلا از من انتقام آن پنج تومان را می‌گرفت.سه‌شنبه سوم شهریور ۱۴۰۵- قم