نزدیک‌های خانه، ‌راننده‌ی تپسی پرسید مقصد فلان‌جاست؟ من با بله تایید کردم و او شروع کرد به قصه. شاید شصت و یکی دو ساله بود. می‌گفت قبلا برای کار تاسیسات می‌آمدم ساختمان‌تان. اما از وقتی دستمزدم را کم دادند دیگر نیامدم. یکی از اعضای هیئت مدیره بهش گفته بود این‌جا شده نون‌دونی برات. مرد می‌گفت کار اصلی‌ام لوله‌کشی گاز است و آن‌جا شغل دومم بود. اگر دستمز سه تومن بود من دو تومن می‌گرفتم تمام ابزارها را خودم داشتم. عیب‌یابی هم می‌کردم اما آن‌ها یک تومن دیگر هم ازش کسر می‌کردند. برای همین هر چه زنگ زدند نیامدم.وقتی رسیدیم جلوی خانه، صفحه‌ی گوشی‌اش را روشن کرد. عکس پسرکی چهار پنج ساله پس زمینه‌اش بود. «این نوه‌مه. خانواده‌ی خوبی دارم. حلال و حروم سرم می‌شه. میام اسنپ و تپسی کار می‌کنم و ماهی یازده تومن قسط جهاز دخترمو می‌دم اما راضی‌ام.»از تمام روایتش آن‌جایی که گفت خانواده‌ی خوبی دارم، غرق خوشحالی شدم. هزارسال بود این جمله را نشنیده بودم. یکشنبه هشتم شهریور ۱۴۰۵- قم