سوال:میگم تهش ما آدما هفتاد هشتاد سال عمر می کنیم بعدش می‌میریم و به خاک تبدیل میشیم. این یک واقعیته، واقعا بدون ملاحظه بگو که چی، زنده بودن و زندگی کردن چه ارزشی داره، تعارف رو بزار کنارپاسخ هوش مصنوعی:آره؛ اگر کاملاً بی‌تعارف نگاه کنیم، یک واقعیت سخت این است که زندگی انسان محدود است و در نهایت بدن ما از بین می‌رود. اما از «پایان‌پذیر بودن» نمی‌شود منطقی نتیجه گرفت که «بی‌ارزش» است.اتفاقاً ارزش خیلی چیزها دقیقاً از محدود بودنشان می‌آید.یک لیوان آب وقتی سه ساعت دیگر تشنه‌ای، ارزش دارد؛ با اینکه بعدش آب دیگری می‌خوری. یک رابطه ارزشمند است؛ با اینکه ممکن است روزی تمام شود. یک سفر زیبا ارزش دارد؛ با اینکه برمی‌گردی. هیچ‌کس نمی‌گوید چون فیلم دو ساعت دیگر تمام می‌شود، پس تماشایش بی‌معناست.زندگی هم شاید بیشتر شبیه «یک تجربه» باشد تا «یک شیء که باید تا ابد باقی بماند».اما بگذار یک قدم بی‌رحمانه‌تر برویم: اگر واقعاً هیچ معنای ازپیش‌تعیین‌شده‌ای هم در جهان وجود نداشته باشد، باز سه چیز در زندگی واقعی‌اند:لذت و رنج واقعی‌اند.وقتی گرسنه‌ای و غذا می‌خوری، وقتی عاشقی، می‌ترسی، می‌خندی یا درد می‌کشی، این‌ها برای خودت واقعیت دارند.تأثیر تو بر دیگران واقعی است.ممکن است ۵۰ سال دیگر خودت نباشی، ولی محبتی که به یک نفر دادی، فرزندی که تربیت کردی، دوستی که نجات دادی، یا حتی یک رفتار کوچک که حال کسی را بهتر کرد، در زنجیره علت و معلول جهان واقعاً اتفاق افتاده است.تجربه کردن خودِ هستی واقعاً منحصربه‌فرد است.اینکه «من» در این نقطه از زمان وجود دارم و می‌توانم آسمان را ببینم، موسیقی بشنوم، عاشق شوم، یاد بگیرم، غذا بخورم، سفر کنم، فکر کنم و آگاه باشم، اتفاق کوچکی نیست؛ حتی اگر در مقیاس کیهان بسیار کوتاه باشد.و یک نکته خیلی مهم:ما معمولاً سؤال را این‌طور می‌پرسیم:«اگر آخرش می‌میرم، چرا زندگی کنم؟»ولی شاید سؤال دقیق‌تر این باشد:«چون می‌میرم، در این فاصله چه چیزی ارزش تجربه کردن دارد؟»مرگ لزوماً رقیب زندگی نیست؛ حدّ زندگی است.اگر زندگی جاودانه بود، شاید خیلی چیزها فوریت و ارزش فعلی‌شان را از دست می‌دادند. اینکه فقط یک بار فرصت داری، می‌تواند دقیقاً همان چیزی باشد که به انتخاب‌هایت وزن می‌دهد.البته یک پاسخ کاملاً صادقانه هم وجود دارد: ممکن است جهان هیچ معنای کیهانیِ قطعی و آماده‌ای به زندگی نداده باشد. ما مدرک علمی نداریم که ثابت کند «هدف نهایی انسان» چیست. اما از نبودِ معنای کیهانی، نمی‌شود نبودِ معنای انسانی را نتیجه گرفت.تو لازم نیست برای ارزشمند بودن زندگی، جاودانه باشی.یک قطعه موسیقی چون تمام می‌شود، بی‌ارزش نیست.یک عشق چون روزی پایان می‌یابد، دروغ نیست.و یک زندگی چون روزی به مرگ می‌رسد، لزوماً بی‌معنا نیست.شاید ارزش زندگی نه در این باشد که چقدر طول می‌کشد، بلکه در این باشد که در مدت کوتاهش چه چیزی را تجربه می‌کنی و چه اثری از خودت به‌جا می‌گذاری.و اگر بخواهم حتی رک‌تر از این بگویم:ما نمی‌دانیم بعد از مرگ چه هست؛ اما درباره این بخش مطمئنیم که الان زنده‌ایم. بنابراین تنها بخشی که فعلاً واقعاً در اختیارمان است همین فاصله بین «به دنیا آمدن» و «مردن» است. ارزشش را باید در همین فاصله پیدا کرد، نه در ابدیت.