من هم مشکل دارمفکر می‌کنی آسیبِ تو عجیب است؟ فکر می‌کنی از این وضعیت آشفته و نامعلوم ایران به شکل مت

من هم مشکل دارمفکر می‌کنی آسیبِ تو عجیب است؟ فکر می‌کنی از این وضعیت آشفته و نامعلوم ایران به شکل متفاوتی آسیب دیده‌ای که ناشی از ضعف توست؟ فکر می‌کنی نگرانی و حال بد تو از این بحران‌ِ کشدار با بقیه فرق دارد و تو بی‌چاره‌ای؟ فکر می‌کنی بقیه در این روزها مثل تو همه قسمت‌های زندگیشان از مدار خارج نشده و تنها تو اینطور لرزانی؟ نه، تو فقط از حال دیگران خبر نداری. خیلی‌های دیگر هم دارند دقیقا شبیه تو، به همین شکلی که فکر می‌کنی عجیب و متفاوت است، آسیب می‌بینند. تو در آسیب دیدن، به طور غیرمستقیم آسیب دیدن و با حال بدِ شخصیِ ویژه خودت آسیب دیدن تنها و دیوانه و بدبخت نیستی. این را نگفتم که حالت خوب بشود. گفتم تا حالت بدتر نشود. آخر آدم با شرم از حال بدش، با بی‌چاره و متفاوت و ابله و ضعیف دیدن خودش، حال خودش را بدتر می‌کند. یقه خودت را ول کن. ما برای این شرایط ساخته نشده بودیم. پ.ن: می‌دانم این حرف‌ها گم می‌شوند میان روزهای سخت‌ات. حرف باد هواست، می‌دانم. چه بگویم؟ گاهی فکر می‌کنم این حرف‌ها نوشتن ندارد. می‌گویم تاولِ کدام پا در این راهپیماییِ طولانیِ به اجبار با این حرف‌ها آرام می‌شود؟ بعد با خودم می‌گویم‌ شاید شد. شاید کسی نیاز داشت از منی که توی سر آدم‌ها زندگی می‌کنم بشنود که نه‌، تو تنها و عجیب نیستی و لااقل برای بدحالی‌ات دیگر لازم نیست خودت را تنبیه کنی.