دیشب تمام غربت خود را قدم زدمانبوه درد و محنت خود را قدم زدمکنج اتاق بغض گلوگیر خود شدمدیشب تمام خلو

دیشب تمام غربت خود را قدم زدمانبوه درد و محنت خود را قدم زدمکنج اتاق بغض گلوگیر خود شدمدیشب تمام خلوت خود را قدم زدممن واژه واژه بر مژه هایم نشسته اشکمن خط به خط روایت خود را قدم زدم( باید چو شمع از سر درد ایستاده سوخت )من قطره قطره قامت خود را قدم زدمپاییز فصل سرد سکوت درخت هاستبا برگ ها حکایت خود را قدم زدمدیشب برای گریه ی من شانه ای نبوددیشب تمام غربت خود را قدم زدم