#پارت_۲۰۲اینو گفت و چشمهای ضعیفشو تنگ کرد تا  واضح تر بتونه با اون قلابها کار بکنه.حرفهاش، رفتارهاش و کارهاش منو خیلی نگران میکرد.غمگین و آهسته گفتم:-ننجون....بالاخره سرش رو بالا گرفت.دیدم که اشک از چشمش چکید و روی پوست چروکیده ی  صورتش قِل خورد و اومد پایین.اون در عین قوی بودن روحیه ی شکننده ای داشت.یه روحیه ی لطیف و دلسوز. اما قوی بودن سخت خصوصا وقتی بدونی دخترت فاصله ای تا مرگ نداره.لبهاشو ازهم باز کرد و گفت:-میخوام برات شال ببافم که اگه عمر من به زمستون قد نداد یه چیزی باشه که  توی روزای بارونی   تو دور گردنت بپبچونی یه وقت سرمانخوری... وقتی اینو میگفت یعنی میدونست اگه بلایی سر مامان بیاد عمر خودشم میشه عمر گل.حس و درک این حرف منو اذیت میکرد.باعث میشد خودمم آسیب روحی ببینم.دست راستشو دودستی گرفتم وگفتم:-ننجون...نترس...مایوس نباش...ناامید نشو...من نمیزارم اتفاق بدی برای مامان بیفته....من اون پول رو جور میکنم!آه کشید و با رها کردن و کنار گذاشتن قلاب گفت:-ساتو...تو مشکل مادرت دست و پا نزن.-اون‌مادرم...من به هر قیمتی شده آزادش میکنم..نگران‌گفت:-من از همین به هر قیمتی میترسم...به هر قیمتی فکر جور کردن پولش نباش.ما مادرتو به خدا میسپاریم.شاید صلاح دراین باشه که اون...دلم نخواست بقیه ی حرفهاش رو بشنوم برای همین فورا دستمو از  لای دستش بیرون کشیدم و گفتم:-نپچرا باورم ندارین؟ من نجاتش میدم.نمیزارم اتفاق بدی بیفته...من...من ...من نمیزارم اتفاق بدی پیش بیاد...نمیزارم ...بلند شدم و پا برهنه به سمت اتاقم رفتم.ننجون از پشت سر دو سه باری صدام زد اما جوابشو ندادم.اینکارو نکردم چون میدونستم چی میخواد بگه.داره برای روز مرگ مادرم آماده ام میکنه.میخواد کم کم بپذیرم هیچ معجزه ای اتفاق نمیفته و مامان بالاخره پای چوبه ی دار میره!به سمت روشویی رنگ و رو رفته ی کنار دیوار رفتم.شیر  رو باز کردم و چند مشت آب به صورتم پاشیدم.سرمو بالا گرفتم و خیره شدم به تصویر خودم.اهسته ودرحالی که قطره های آب یکی یکی روی پوست صورتم فرود میومدن باخودم  لب زدم:" انجامش میدم....بخاطر مامان....بخاطر اون....بخاطر اون که خیلی دوستش دارم و خیلی دوستم داره....انجامش میدم"دستمالی کشیدم بیرون و روی صورت خیسم کشیدم و بعد باعجله پا تند کردم سمت اتاقی که تنها چندقدم باهاش فاصله داشتم.درها رو بستم و خودمو رسوندم به کمد.اش همینطور از چشمهام سرازیر میشد بی اینکه صدای هق هقی از دهنم به گوش کسی برسه.این ترجیحم بود.ترجیح دادم خودم بدبخت بشم اما لااقل مادرم زنده بمونه.لباس پوشیدم و با برداشتن کیفم آماده ی بیرون رفتن از خونه شدم....من از آینه ها گریزون بودم.نمیخواستم چشمم به خودم و چشمهای خیسم بیفته و منصرفم بشم از تنها راه حل نجات مادرم....@harimezendgi👩‍❤️‍👨🦋