#پارت_۲۰۱سرو صدای غلام از بیرون  خواب رو از سر منی که البته خواب و خوراکی هم نداشتم پروند...پتورو از روی صورتم پایین کشیدم و به پهلو چرخیدم اینجوری حتی اگه بلند هم نمیشدم میتونستم به بیرون دیده باشم.پرده های حریر سفید رنگ با وزیدن نسیم آرومی آهسته به رقص در اومد.خبر خاصی نبود فقط مثل همیشه شیرین نق میزد و غلام غرغر میکرد و فوزیه هم مرموزانه عین یه جن چرخی توی حیاط میزد و باز برمیگشت همون جای قبلیش.انگیزه ای برای بیدار شدن نداشتم...و این برای کی پیش اومد؟ اینکه کسی اصلا دلش نخواد و در واقع انگیزه ای برای بیدار شدن نداشته باشه.دستمو از لبه ی تخت آویزون کردم و آروم آروم تکونش دادم.غمگین بودم و دلسرد.حاضر بودم تا همیشه رو این تخت  بمونم اما نرم بیرون که ننجون رو ببینم.صورت دلشکسته و غمگینش منو افسرده تر از این چیزی که الان بودم میکرد.آروم آروم دست آویزون شده ام رو تکون میدادم و همزمان به هزار یه چیز فکر میکردم.به مادرم که فاصله ای تا اعدام شدن نداشت.به پیشنهاد نویان...یا باید قبول میکردم  بشم معشوقه و همخوابِ اون یا باید میپذیرفتم مادرم اعدام بشه و بمیره!هردوش واقعا برای من سخت بود و دومی سخت تر...دومی خیلی خیلی سخت تر.سه میلیارد...سه میلیارد....چه رقم لعنتی ای! احساس میکردم از الان تا آخر عمرم از این عدد متنفر میمونم.تو خودم بودم که عمو غلام کله اش رو عین کله ی میمون از پنجره بیرون  آورد و گفت:-اهووووی ساتو...ننه ات کارت داره.بیا بیرون!بدون اینکه حرفی بزنم از روی تخت نیم خیز شدم و اومدم پایین.شلختگی از سرو روم میبارید.شبیه جن زده ها بودم.صورت رنگ پریده.موهای پریشون و یه لباس خواب سفید بلند که از من یه روح و یه کارکتر کاملا مناسب برای فیلمهای ژانر وحشت ساخته بود.در اتاق رو کنار زدم و رفتم بیرون.حتی دمپایی هم نپوشیدم.پا برهنه  به سمت ننجون که روی سکو نشسه بود و بافتنی میبافت نگاه رفتمکنارش نشستم و بدون اینکه حرفی بزنم به نیمرخش نگاه کردم.بااینکه فهمیده بود کنارش نشستم اما حرفی نزد.نگاهم از صورت دلگیرش به سمت دستهاش کشیده شد.چیزی که من توی دستهاش می دیدم یه شال گردن بود.آهسته پرسیدم:-داری شال گردن میبافی!؟آه کشید و جواب داد:-آره...خوشرنگ بود.یه شال گردن کرم رنگ که رنگ خنثی وسردش در عین بی روحی به دل مینشست.اما شال گردن توتابستون یگم عجیب بود.نگرانش شدم.نگرام این پیرزن رنجوری که دخترش رو دم مرگ می دید.دوباره پرسیدم:-برای کی میبافی!؟بازهم با سر خمیده و حین انجام کارش جواب داد:-برای تو...تعجب نکردم.جاهم نخوردم از شنیدن این جواب ولی در عوض ترسیدم.ترسیدم از اینکه نکنه فکر و خیال مامان  و این ضربه ی سهمگین روحی که برای هممون شوک بزرگی بود حاصلش شده باش این پریشون افکاری و رفتار اون...لبخندی از جنس ترس زدم و گفتم:-اما زمستون که هنوز نرسیده....سر جنبوند و حین انجام کارش نجوا کنان گفت:-از شهریور چیزی باقی نمونده...زمستون سردی توراهه...اینو گفت و چشمهای ضعیفشو تنگ کرد تا واضح تر بتونه با اون قلابها کار بکنه...@harimezendgi👩‍❤️‍👨🦋