سروده ام برای عمو هاشمای مردِ ایستاده،در دلِ زنجیر!در زمانه‌ایکه ترس،چون سایه‌ ای بلندبر دیوارِ هر خ

سروده ام برای عمو هاشمای مردِ ایستاده،در دلِ زنجیر!در زمانه‌ایکه ترس،چون سایه‌ ای بلندبر دیوارِ هر خانه می‌ خزید —تو،صدای خشمِ خاموشان بودی!نه تازیانه،نه تهدید،نه دیوارِ نمورِ زندان،تو را زانو نزد…که تو،پیرِ مشرق بودی،و ریشه در خاکِ خراسان داشتی!تو نه برای نان،نه برای نام،که برای حرمتِ انسان،بر ظلم ایستادی؛تنها…بی‌ سلاح…ولی چون کوه!کاش می‌ فهمیدند —آزادی،با خونِ شیرانِ بی‌ ادعاروی دیوارِ تاریخ نوشته می‌شود!کاش می‌ دیدند —چگونه عمو هاشم،با مشتِ بسته،پشتِ میله‌هافریاد زد:"من تسلیم نمی‌شوم!"تو معلمِ در بند نبودی،تو معنای آموزش بودی؛در کلاسی که تخته‌ اش،تنِ خسته‌ ات بودو شاگردانَت،نسلِ فردا.ایستادی،تا ما خم نشویم؛سوختی،تا چراغ بماند!و اکنون،در هر کوچه،هر کتاب،هر فریادِ بی‌ اجازه،نامِ تو را تکرار می‌کنند:«هاشم خواستار…مردی که زنجیر راشر مسار کرد!»دوستان دارم 🥀 شعر از،ع،ا