دکلمه: شیر خراساندر بهارِ دهه‌ی هشتم…مردی، سپید موی…اما استوار!چون کوه!ایستاده است!نه پشت خاکریز…که در دل زندان!نامش؟هاشم خواستار!شیرِ خراسان…مردی که…با دستانِ تهی،اما با صدایی چون صاعقه،بر ظلم تاخته است!در قفس،اما آزاد تر از عقاب!دلش چون آتش،کلامش، شمشیر!هر میله،هر زنجیر،شکسته در برابر ایمانش!و در کنارش…بانویی،به استواریِ سرو!صدیقه…هم‌ پیمانش،هم‌ نفسش،هم‌ سنگرش!نه بانویی در سایه…که رفیقی در میدان…در رنج،در تهدید،در بغض شبانه،کنار او ایستاده…بی‌ هراس، بی‌ درنگ!این دو…شمع نیستند که در شب بسوزند!ستاره‌ اند!پرتوِ راهِ آنانیکه می‌خواهنداز بند،رهایی سازندمیهنی راکه فریاد آزادی در گلویش خفه است!هاشم خواستار…شیرِ خراسان است!صدیقه، هم‌ رکابِ او…و این داستان،داستانِ شکست نیست!داستانِ ایستادن است…تا آخرین نفس!تا روشناییِ صبح!دوستان دارم🥀 شعر از ع- ا