🔺علیه فراموشی برای معلمان زندانیما ایستادیم…با بدنی که زخم‌به‌زخم شد،با دلی که عاشقانه خودش را سپر راه تو کرد.در هر کلاس، در هر کوچه،در هر سلولِ نمور،نام تو را آهسته صدا زدیم: آزادی… آزادی…پرنده‌ای که در آسمان گم شد،بذری که در خاک ریشه کرد،نوری که بر آیینه لرزید—همه‌شان در گوش ما گفتندکه آمدنت نزدیک است.و شما معلمانی که صدایتان را بریدند،هنوز با هر نفسمژده‌ی رسیدن تو را تکرار می‌کنیم.آموزگاران آزادگی ما فراموشتان نمی‌کنیم.به امید آزادی