‍ «زن کامل کسی نیست که همه‌چیز را درست انجام می‌دهد، بلکه کسی‌ست که خودش را کامل می‌پذیرد.»— کلاریسا پینکولا اِستساین جمله، تعریف «کامل بودن» را از بی‌نقص بودن به پذیرش خویشتن تغییر می‌دهد.بسیاری از زنان تحت فشارهای هم‌زمانی قرار دارند که از آن‌ها می‌خواهد در نقش‌های مختلف، همیشه بهترین باشند؛ زیبا، موفق، مهربان، صبور، همسر ایده‌آل، مادر بی‌نقص و در عین حال، همیشه قوی. نتیجه چنین انتظاری می‌تواند شکل‌گیری کمال‌گرایی باشد؛ حالتی که در آن فرد ارزش خود را به میزان موفقیت و بی‌اشتباه بودنش گره می‌زند.اما پذیرش خود به معنای راضی بودن از تمام رفتارها و نپذیرفتن ضعف‌ها نیست. یعنی بتوانیم میان «من اشتباه کردم» و «من آدم بدی هستم» تفاوت بگذاریم.انسان سالم می‌تواند نقص‌هایش را ببیند، مسئولیت اشتباهاتش را بپذیرد و در عین حال، ارزشمندی خودش را زیر سؤال نبرد.پذیرش خود همچنین به این معنا نیست که دیگر نیازی به تغییر نداریم. برعکس، تغییر پایدار معمولاً زمانی آسان‌تر می‌شود که از نفرت نسبت به خودمان شروع نکنیم. وقتی خودمان را همان‌گونه که هستیم می‌بینیم، می‌توانیم بدون تحقیر خود، برای بهتر شدن تلاش کنیم.شاید زن «کامل» کسی نباشد که هیچ‌وقت نمی‌شکند، اشتباه نمی‌کند یا خسته نمی‌شود؛کسی باشد که اجازه می‌دهد انسان باشد؛ با تمام قدرت‌ها، ضعف‌ها، تناقض‌ها، زخم‌ها و زیبایی‌هایش.زیرا ارزش انسان از بی‌نقص بودن نمی‌آید؛از توانایی شناختن خود، پذیرفتن خود و ادامه دادن مسیر رشد می‌آید.#کلاریسا_پینکولا_استس#عزت_نفس