📝حالا به خودم که از چشم تو نگاه می کنم ، با خودم که صادقانه می جنگم ، واقعیت زخم می شود به جان سکوت سردم . تو راست گفتی . همیشه آن که زخم زده من بوده ام . آن که تلخ بوده . آن که بلد نبوده امن باشد . آن که کم بوده ، غم بوده ، خواستنش سخت بوده من بوده ام . ابری گمشده و بی بارانم در آسمانی سربی . ایستاده ام بر فراز ویرانه های شهری دور ، بر بلندای دریایی خشک ، به راهی که آمده ام نگاه می کنم . به راهی که پر است از تکه های تیز و شکسته دل های بی گناهی که ساده دلانه آغوش باز کردند به روی من . بی که بدانند به آغوش کشیدن این کاکتوس گوشت تلخ چه تاوان غریبی دارد . دوست دارم برگردم به کودکی . به معصومیت . به بی گناهی . دوست دارم وقتی در آینه این عبوسِ خسته را می بینم ، بتوانم برایش دل بسوزانم . نه ، به هیچ پناهی راهی نیست . باید همینجا بمانم ، با همین غریبه دلتنگ سر کنم . باید یاد بگیرم به حرفهایش گوش نکنم ، هنوز هم خوب بلد است آنقدر مظلومانه از عشق و فراق و حرمان و اندوه و دوری و التهاب و نیاز حرف بزند که حتا من هم باور کنم . اما ، همه را هم که فریب بدهد ، من که دیده ام این من لعنتی چه بی رحمانه بد است .....👤#حمیدسلیمی 💟 کانال هوای حوا @Havaye_Havva