📝چند سال پیش‌‌ترها فیسبوک و اینستاگرامی در کار نبود ولی شبکه‌های اجتماعی به صورت خودجوش و مردمی و د

📝چند سال پیش‌‌ترها فیسبوک و اینستاگرامی در کار نبود ولی شبکه‌های اجتماعی به صورت خودجوش و مردمی و دستی فعال بودند. رمان بامداد خمار که چاپ شد همه گفتند مبتذل است و همه هم آن را یواشکی زیر بالششان می‌گذاشتند و همه که می‌خوابیدند کافکا را می‌بستند و بامداد خمار را باز می‌کردند و تا صبح می‌خواندند. کم کم رمان از بین بچه دبیرستانی‌های هورمون‌زده راهش را به درون دایره‌ی پدر مادرها و حتا پدربزرگ مادربزرگ‌ها و بعد هم قشر الیت جامعه باز کرد. تا جایی که یک روز مجله آدینه را باز کردیم دیدیم هوشنگ گلشیری نه گذاشته نه برداشته و نوشته من دست رحیم نجار را می‌بوسم و ریدم به پلوهای زعفرانی محبوبه‌اینا! البته تا این‌جای کار پانصد میلیون جلد از کتاب به فروش رفته بود و دیگر جلوی بحث‌ها را نمی‌شد گرفت؛ صد ساله‌ها می‌گفتند من هم عین محبوبه؛ مادرشوهرم هم همانقدر جلاد. دخترها دنبال عشق خونین. تقوایی طرح ساخت سریال کتاب را به صدا و سیما داد و آن‌ها هم گفتند بساز ولی جای پسر و دختر باید در داستان عوض شود. نمی‌شود نقش‌منفی یک مرد باشد. جای فمینیست‌ها خالی که همان‌جا حتمن می‌رفتند و در خشتک آبدارچیِ وقت تلویزیون بمب ساعتی کار می‌گذاشتند. تقوایی نساخت. یک نویسنده‌ی دیوانه کتاب را برعکس کرد نوشت داد بیرون اسمش را هم گذاشت شب سراب و از توش یک رحیم نجار مثال عیسا مسیح درآورد. بساط عجیبی بود. جامعه به شدت دو قطبی شده بود. جنگ امپریالیسم و چپ وطنی شدت عجیبی گرفت، عده‌ای از فرهنگ ثروت و نجابت محبوب‌اینا دفاع می‌کردند و سنگ پرتاب می‌کردند به طرف دیگر که طرفدار فقر و رحیم‌اینا بودند و برعکس. انتفاضه با شروع یک سریال پایان گرفت و از یادها رفت. بله! ما می‌توانیم. حتا اگر فیسبوک که هیچ، برق را از ما بگیرند می‌توانیم همدیگر را سر هر چیزی پاره پوره کنیم و آخرش هم احساسات‌گرایی و رقت قلبمان باعث می‌شود با چسب دوقلو همدیگر را چسبانده و به حالت اول برگردانیم تا دوباره ماجرایی دیگر و روز از نو و روزی دیگر از نو...👤نوشین زرگری💟 کانال هوای حوا @Havaye_Havva