زمانی کسی را دوست داشتم که کوه‌ها را دوست داشت؛ از رودخانه‌ها سنگ‌هایشان را دانه‌‌ به دانه بیرون می‌

زمانی کسی را دوست داشتم که کوه‌ها را دوست داشت؛ از رودخانه‌ها سنگ‌هایشان را دانه‌‌ به دانه بیرون می‌کشید و زیبا‌ترین سنگ‌ها را توی مشتش می‌آورد تا با هم رگه‌های لاجوردی‌‌شان را تحسین کنیم.وقتی رفت، کوه‌ها را برایم به یادگار گذاشت و تمام سنگ‌های لاجوردی جهان را.بعد‌تر دلبسته‌ی کسی شدم که شاملو می‌خواند؛ از او ظرافت شعر، سخن نگفتن نازلی و دشواری وظیفه را به امانت نگه داشته‌ام.از دوست دیگری شناخت گیاهان آپارتمانی برایم مانده و دستور پخت یک کیک یخچالی را از یک معاشرت چند هفته‌ای به همراه دارم."دوستت دارم" را به زبان و گویش کُردی، ترکی و لری می‌شناسم و نزار قبانی را مدیون یک خداحافظی خانمان‌بر‌اندازم...کافه‌ای قدیمی را می‌شناسم برای روز‌های دلخوری‌ام که انتهای بن‌بست یک کوچه‌ی تنگ انتظارم را می‌کشد و عطرش برایم آشناست.ما از کنار هم می‌گذریم، کمی از خودمان را در کوله‌پشتی‌ دیگری‌ جای می‌دهیم‌، کمی از او به امانت می‌گیریم و میرویم؛ بی‌آنکه بدانیم.👤سهیل سرگلزایی💟 کانال هوای حوا @Havaye_Havva