دوستی می گفت: من فلان کس را قبول ندارم ولی در حال حاضر، او متحد استراتژیک من است. این موضوع باعث شد بعد از مدت ها که حرفی برای گفتن نداشتم، دوباره چیزی (و بلکه ناچیزی) بنویسم.فکر می کنم هر انسانی برای خود یک الگو واره(پارادایم) دارد و تمام رفتار و عملکرد و تصمیم های او در چارچوب اون پارادایم تعریف میشه.وقتی دو انسان در یک موضوعی با یکدیگر متحد می شوند، دو حالت ممکنه اتفاق افتاده باشه. یا پارادایم اونها در اون موضوع خاص همپوشانی داره، یا یکی از اونها می پذیره که تحت پارادایم دیگری رفتار کنه. اگه حالت دیگه ای هم باشه، دیگه فکر نمی کنم بشه به اون دو نفر واژه "متحد" رو اطلاق کرد.در حالتی که دو نفر پارادایم مشترک دارند، تقریبا همه چیز واضحه اما در حالتی که یک نفر می پذیره تحت پارادایم دیگری رفتار کنه، شاید قدری ابهام وجود داشته باشه.به نظرم وقتی کسی در موضوعی پارادایم دیگری رو می پذیره و در اون موضوع با اون متحد میشه، در حق و باطل اون پارادایم شخص مرجع در اون موضوع خاص، شریکه.فرض کنید شخص پ دشمن مشترک شخص الف و ب باشه. شخص ب تصمیم می گیره در جنگ با شخص پ، پارادایم شخص الف رو بپذیره و تحت پارادایم او، با پ بجنگه. حال فرض کنید پارادایم الف دارای اشکالی باشه و در جنگ با پ حقی از شخص ت نیز ضایع شود. من فکر می کنم در حقی که از شخص ت ضایع شده، علاوه بر شخص الف، شخص ب نیز که تحت پارادایم شخص الف وارد جنگ با شخص پ شده( و به واسطه همین جنگ، حق شخص ت ضایع شده)، مقصر است.البته اگه دیگری بپذیره که تحت پارادایم ما فعالیت کنه که دیگه این بحث برای ما موضوعیت نداره و اون شخص که می پذیره تحت پارادایم ما فعالیت کنه، باید این مسائل رو با خودش حل کنه.بنابر این به نظر میرسه اینکه ما کسی رو متحد استراتژیک خودمون بدونیم و بپذیریم که تحت پارادایم او فعالیت کنیم و در عین حال خودمون رو در باطل اون شخص سهیم ندونیم، ی جور گول زدن خودمونه. آره دوست من، خودتو گول نزن.التماس دعا