چندی پیش یکی از دوستانم در نامه ای خطاب به رئیسش ضمن اعتراف به خطایی که ناخواسته در انجام کارش رخ دا

چندی پیش یکی از دوستانم در نامه ای خطاب به رئیسش ضمن اعتراف به خطایی که ناخواسته در انجام کارش رخ داده بود، آمادگی خودش رو برای جبران اون اشتباه اعلام کرده بود. این در حالی بود که کسی متوجه اشتباه او نشده بود و می تونست اصلا مطرحش نکنه. ضمن اینکه این اشتباهش که ممکن بود خسارت زیادی برای سازمانش داشته باشه، به لطف خدا حتی یک ریال هم به سازمان خسارت وارد نکرده بود.بعد از این نامه، رئیسش می خوادش و باهاش صحبت می کنه. ازش می پرسه چرا این موضوع رو مکتوب کردی؟ چرا شفاها مطرح نکردی؟ جواب دوستم در نوع خودش جالب بود:گفته بود من امروز شرف و وجدانم به حدی هست که بخوام به اشتباهم اعتراف کنم و مسئولیتش رو بپذیرم ولی هیچ تضمینی وجود نداره که فردا روزی که این اشتباه به دست حسابرس یا ... برملا بشه، باز هم من همین آدم امروز باشم و مسئولیت کارم رو بپذیرم. به خاطر همین امروز مدرکی به دست سازمان می دم که فردا نتونم از زیر مسئولیت کاری که کردم، شونه خالی کنم.نامه ای که ایشون نوشته به نحوی ضمانت انسان موندنشه( حداقل در این مورد خاص).