در موقعیت های مختلف و بر اثر اتفاقاتی که متناسب با اون موقعیت ها برای ما به وجود میان، معمولا فشارها

در موقعیت های مختلف و بر اثر اتفاقاتی که متناسب با اون موقعیت ها برای ما به وجود میان، معمولا فشارهای روحی کم یا زیادی به ما وارد میشه.گاهی اوقات به ما توصیه میشه که در مقابل این اتفاقات بی خیال باشیم و خودمون رو اذیت نکنیم. شاید این پیشنهاد برای آروم کردن ما خوب باشه ولی به نظرم هزینه ای که براش می پردازیم خیلی زیاده.وقتی ی اتفاق ناراحت کننده برامون رخ میده، در ابتدا یک سیگنال از اون اتفاق به ما میرسه و در مرحله بعد سیگنالی که به ما رسیده، نمود خارجی پیدا میکنه که میتونه به شکل "داد زدن" یا "پرخاشگری" یا ... باشه.مسلما "پرخاشگری" و ... که نتیجه نهایی این اتفاق است، مطلوب نیست و باید راهی بیابیم که نتیجه نهایی تغییر کنه و به جای "پرخاشگری"، نتیجه ای مانند "صبر" یا ... ظهور کنه.برای این کار، هم میتونیم خودمون رو جوری پرورش بدیم که سیگنال های ارسالی از طرف اتفاق رخ داده شده، رو به درستی دریافت نکنیم( یعنی اهمیت اتفاق رخ داده را برای خودمان کم کنیم یا به اصطلاح بی خیال اتفاق شویم) و هم میتونیم خودمون رو جوری پرورش بدیم که نمود خارجی سیگنال های دریافت شده را کنترل کنیم( یعنی عصبانیت ناشی از اتفاق را بروز ندهیم و به شکلی خودمون رو کنترل کنیم) و هم میتونیم ترکیبی از این دو روش رو انتخاب کنیم.در روش اول (بی خیالی)، ما مجبوریم شخصیت خودمون رو تغییر بدیم. یعنی اگه تا امروز وقوع یک عمل خاص، یک تأثیر خاص بر ما میگذاشته، از امروز دیگه نباید اون تأثیر رو بر ما بذاره. به عنوان نمونه میشه گفت که اگه تا امروز بی عدالتی ما رو ناراحت میکرده، از امروز دیگه بی عدالتی نباید ناراحتمون کنه و باید بتونیم بی تفاوت و بی خیال از کنار بی عدالتی بگذریم. مشخصه که این کار مستلزم تغییر ارزش ها و در نتیجه تغییر شخصیت ماست. اما در روش دوم(خود کنترلی)، ما به هیچ وجه ارزش ها و در نتیجه شخصیتمون رو تغییر نمیدیم، بلکه تمرکزمون رو بر رفتاری که از خودمون بروز میده، میگذاریم. به عنوان نمونه میشه گفت که اگه در جایی بی عدالتی ببینیم، این بی عدالتی ما رو به اندازه قبل ناراحت میکنه، اما واکنش ما رو نسبت به قبل تغییر میده(مثلا قبلا با دیدن بی عدالتی شخصا اقدام میکردیم و ممکن بود به درگیری منجر بشه اما الآن با حفظ آرامش به پلیس یا ... اطلاع میدیم).شاید روش اول قدری آسونتر به نظر بیاد ولی به نظرم ارزش روش دوم خیلی بیشتره. چرا که در روش اول دیگه شما اون آدم قبل نیستی، شما به ی فرد دیگه تبدیل شدی که گرچه نسبت به اتفاقات تنش زا عکس العمل بهتری نشون میده(در ظاهر) اما خیلی از خوبیهای شما رو هم از دست داده ولی در روش دوم شما با تمرین و ممارست یک رفتار ناپسند خودتو عوض میکنی و در ضمن بقیه خوبیهات رو هم حفظ میکنی و این میتونه آدم رو خیلی بالا ببره.التماس دعا🌹🌹🌹