من با استبداد، مخالفم؛ با آزادی تا آنجا که به حریم خصوصی افراد تجاوز نشود، کاملا موافقم. قبلا در همی

من با استبداد، مخالفم؛ با آزادی تا آنجا که به حریم خصوصی افراد تجاوز نشود، کاملا موافقم. قبلا در همین جا راجع به معیارها و شاخص های این موضوع نیز نوشته ام.استبداد، نفرت برانگیزه؛ خواه استبداد پادشاهی باشد، خواه استبداد دینی یا ... .از نظر من بهترین نوع حکومت، حکومت احزاب است. احزاب باید شکل بگیرند، مرام نامه هایشان مشخص باشد و طرفداران هر حزب هم معلوم.حکومت احزاب، نزدیکترین فاصله به مقبولیت را خواهد داشت. حکومت احزاب تغییر ذائقه سیاسی، اجتماعی و فرهنگی مردم را در جای می دهد. معتقدم خدا اجرای قوانینش را با تحمیل، نمی خواهد؛ چرا که در آن صورت حق انتخابی که خود او به انسان داده، نقض می شود. اختیار انسان، بر اجرای احکام الهی اولویت دارد(یعنی خداوند بین دو حالت زیر، حتما دومی را انتخاب می کند:۱. انسان ها به جبر حکومت، نماز بخوانند و روزه بگیرند و ... ۲. انسان ها به اختیار خود، نماز نخوانند و روزه نگیرند و ... ).البته که هر کسی به همان اندازه که خدا به او اختیار داده، مسئول اعمال خود نیز هست.فکر می کنم در حال حاضر اشتراک اصلی مخالفان جمهوری اسلامی، بر سر نخواستن جمهوری اسلامی است و در مورد اینکه برای آینده چه می خواهند، شاید اشتراک چندانی نداشته باشند. تا زمانی که احزاب شکل نگیرند، هر گونه انقلاب، می تواند ما را از چاله به چاه بیندازد؛ چرا که انقلاب کردن در این شرایط، حکومت را به دست کسانی خواهد سپرد که قدرت بیشتری دارند، نه آنان که طرفداران بیشتری دارند(البته اگر منجر به جنگ داخلی نشود، که بسیار محتمل است).این فکر، در شرایط کنونی کشور، متهم به "وسط گرفتن" و "حزب باد بودن" است. این نگاه صفر و یکی، ویرانگر است. همین نگاه که هر که با من نباشد، دشمن من است، دقیقا منشا انحراف هر انقلابی می تواند باشد.باید رشد کنیم و از این مرحله بگذریم و به فکر تشکیل احزاب و جان دادن به آنها باشیم.