انالله و اناالیه راجعونلعنت به این قلم که حسم را نمی‌تواند به واقعیت درآورد!پدر و استاد بزرگی را از دست دادم. برایم ابتدا پدر بود و سپس استاد. مردی بزرگ و همیشه خوش‌رو بود. هرگاه با هر غریبه‌ای می‌خواست صحبت کند، ابتدا چهره‌اش می‌خندید و سپس با لبخند خاص خودش شروع به صحبت می‌کرد. به همین دلیل بود که همگان عاشقش می‌شدند. هر غریبه‌ای که او را اول بار می‌دید، بعد از گذشت چند کلمه صحبت عاشقش می‌شد. او منش خاص خودش را داشت. خندان، مقاوم، سرسخت، مهربان، دوست داشتنی، آرام، متین، پرتلاش، امیدوار، سخت کوش، تکیه‌گاهی محکم بود.یادم نمی‌آید که هیچ وقت دستم را کم فشرده باشد. همیشه قدر دوست داشتنش را با فشردن دستم حس می‌کردم. علم ساخت سمعک را از او آموختم. نه تنها بزرگ‌ترین استادم در علم سمعک بود، بلکه منش زندگی را از او آموختم و این بالاتر و والاتر از اولی بود برایم. استاد بسیاری بوده و هست. نه تنها جامعه‌ی ادیولوژی ایران مدیون اوست بلکه بسیاری از بیماران کم شنوای ایران مدیون او هستند. یادم نمی‌رود که هر وقت ایران می‌آمد، جوانی با یک جعبه شیرینی به دست‌بوسی او می‌رسید. از آن جوان پرسیدم که حکایت چیست. گفت او مرا از همان دوران کودکی‌ام که کم شنوایی‌ام تشخیص داده شد، یاری کرد و برایم سمعک تهیه کرد. کودکی که یک گوشش ناشنوا بود و گوش دیگرش، افت زیادی داشت. مهندس حاتمی او را تا دانشگاه یاری کرد. این جوان از دانشگاه رده بالای کشور فارغ‌التحصیل شده و الان مهندسی است که برای کشورش می‌سازد. آیا او اکنون درختی پر ثمره نشده است؟ برای مهندس حاتمی بزرگ، چه میوه‌ای بهتر از این!او پدر صنعت سمعک داخل گوشی ایران است. برایم بارها تعریف کرده بود که چقدر برای انتقال فناوری ساخت سمعک داخل گوشی از آمریکا به ایران زحمت کشیده بود. همیشه در شرکت فن‌آذرخش به او می‌گفتیم "حاتمی بزرگ"، واقعا بزرگ بود، نه به خاطر سن و مدیر بودنش، بلکه به خاطر انسانیتش، به خاطر مقامی که در دل‌های ما داشت. وقتی صحبت می‌کرد، دوست نداشتی صحبتش تمام شود. انسانی اینقدر بزرگ و فرهیخته! و من چه بخت بلندی داشتم که استادم ایشان بود. برایم آنقدر قوی و اصولی شرح می‌داد که بشر چگونه آمپلی فایر سمعک را ساخت. برایم از ناگفته‌های علم پایه می‌گفت. همیشه عادت داشتیم در دفتری برای همدیگر نقش و نگار چگونگی عملکرد سمعک و صدا را بکشیم. همچو باغبانی ما را پرورش داد و تناورمان ساخت. همیشه به استاد می‌گفتم شما ما را باغبانی کردید و اینقدر تناور و بزرگ شدیم و او فقط می‌خندید و سرش را پایین می‌انداخت و تشکر می‌کرد. هیچ وقت این حرفم را تایید نکرد. چون فروتن بود و همین فروتنی را سعی کردم که از او بیاموزم. بزرگی در فروتنی است و نه در سر بالا گرفتن. انسان اینقدر شریف و فروتن که واقعیت را به او می‌گفتم و در دلش می‌دانست که واقعیت محض است ولی روح بزرگش فروتن بود، می‌خندید چون می‌دید که باغش ثمره داده و ارثیه‌ی بزرگی را در کشور عزیزش ایران، که همیشه دوستش داشت، بنا نهاده است. چه ثمره و دستاوردی بزرگ‌تر از این. اما فغان که ما استاد بزرگی را از دست دادیم. به قول حضرت مولانا:ای باغبان، ای باغبان، در ما چه درپیچیده‌ایگر برده‌ایم انگور تو، تو برده‌ای انبان مابه استاد عزیزم، پدر مهربانم، دوست خندانم، مهندس محمد تقی حاتمی بزرگ و دوست داشتنی، از سوی زمین و با دلی آکنده از غم درود می‌فرستم و برایش علو درجات و رحمت و همسایگی با خداوند باری تعالی را آرزومندم، باشد که به قول حضرت مولانا، های هوی دلم را در جو لامکان بشنود و با همان چهره‌ی همیشه خندانش، به من بخندد.حمید جلیلوند،شاگرد پدر صنعت سمعک ایران، استاد محمد تقی حاتمی بزرگ، سی و یک مرداد ۱۳۹۹@hearing_aid