اما چرا شما در کل داستان چندش تان شد و گلاب به رویتان، ممکن است چند بار احساس تهوع نیز می داشتید! را

اما چرا شما در کل داستان چندش تان شد و گلاب به رویتان، ممکن است چند بار احساس تهوع نیز می داشتید! راستی، بهداشت در کجای داستان قرار داشت، اصلا جایگاهی داشت؟! حالا اخلاق و جایگاه دندانپزشکی بماند به کنار! آیا استاندارد بهداشت رعایت شده است؟! اصلا بهداشتی بود که استانداردش باشد؟! اگر بهداشت مهم نیست، پس چرا سیستم ها و کلینیک های دندانپزشکی الان اینقدر بهداشت را در سطح وسواس گونه ای باید رعایت کنند؟ الان آنچنان بهداشت را رعایت می کنند که انگار درون پایگاه نظامی اتمی هستیم که باید مراقب همه چی بود، همه جا و همه کس! این داستان مرا یاد جایگاه ادیولوژی و سمعک های پیشخوان انداخت. شاید روزی روزگاری برسد که خود مردم بدون رفتن به کلینیک دندانپزشکی، برای خودشان دندان مصنوعی فیت کنند، آنهم کاملا بهداشتی و با رعایت استانداردهای مطمئن. شاید روزی برسد که سمعک هم همینطور شود، بدون نیاز به رفتن به کلینیک شنوایی و سمعک پیشخوان، که از الان در ایالات متحده ی آمریکا کلید خورده است و برای ما غریب است، ولی باید یادآوری کنم که زمانی که در کشور ما از خیلی قبل ها، مثل قضیه ی دندان مصنوعی، سمعک خود فراهم کردنی هم کلید خورده بود. چیزی که نشان می دهد ما چقدر از ایالات متحده ی آمریکا در این زمینه پیشگام بوده ایم، مثل بقیه ی موارد در همه چیز و همه جا. اما به قول تام کروز در نقش خلبان ماوریک در فیلم ماوریک دو، در جواب به آن فرمانده ی مغرور و دستکم گیر آن پادگان که گفت دیگر دوره ی خلبانانی مثل شما سر آمده و الان نوبته جنگنده های بدون خلبان و هوشمند است، گفت فعلا تا آن زمانی که چنین جنگنده های تولید و عرضه شوند، فعلا حالا حالاها شما به ما نیاز دارید. بله، فعلا تا تولید با کیفیت این گونه محصولات، فعلا ما به دندانپزشکی و ادیولوژی الان نیاز داریم. ولی فارغ از همه اینها، من همچنان غرق و محصور تصور و تماشای این لحظات توصیف شده ی دکتر ملکوتی عزیز هستم. فارغ از اینکه قضیه ی OTC چیست و چه می شود، بهداشت دهان و دندان در کجای داستان قرار دارد، بیایید تصور کنیم اگر مرحوم علی حاتمی بزرگ، استاد بی تکرار تاریخ سینمای ایران، نوستالژی ناتمام تاریخ ایران، شاعر سینمای ایران، سعدی سینمای ایران، آن معلم بی استاد، کارگردان صاحب سبک بزرگ ایران در ساخت فیلم های تاریخی ایران، که او را هزاردستان سینمای ایران می دانم، این صحنه را می ساخت، چه شاهکاری از آب درمی آمد! زیبا، زنده، کمپوزسیونی ساده اما مملو از حرف و اشاره، محصور، داستانی و گویای تاریخ ایران زمین. مخصوصا اگر با آن ادبیات محشر مرحوم علی حاتمی همراه می شد و رنگ ابدی و منحصری به خود می گرفت. ای کاش به جای آنکه ادیولوژیست بودم و این داستان مرا یاد OTC می انداخت، هنر خوانده بودم و با شنیدن این داستان، به یاد استاد مرحوم علی حاتمی بزرگ و عزیز می افتادم و به این فکر می افتادم که چگونه این صحنه را ایشان به تصویر می کشید. فکر می کنم این قشنگ تر، پایاتر و ماناتر از قضیه ی OTC باشد که بالاخره جهان را درخواهد نوردید، شاید! اما اگر ادیولوژی نخوانده بودم، در جمع این بزرگواران نبودم و شاهد شنیدن این حرف ها و داستان های استاد عزیز جناب ملکوتی بزرگوار نبودم! مقاله ی دکتر کلوپر را پیدا نکردم، ولی این مقاله تفسیر این سه واژه را توضیح داده است:Burches E, Burches M (2020) Efficacy, Effectiveness and Efficiency in the Health Care: The Need for an Agreement to Clarify its Meaning. Int Arch Public Health Community Med 4:035. doi.org/10.23937/2643-4512/1710035