اندر باب "سمعک های روی پیشخوان" و "خود تنظیم"دیروز یعنی 14 آگوست 2025 که جهت دیدار و خوشامدگویی به ج

اندر باب "سمعک های روی پیشخوان" و "خود تنظیم"دیروز یعنی 14 آگوست 2025 که جهت دیدار و خوشامدگویی به جناب آقای دکتر علی دانش از آمریکا جهت حضورشون درتورنتو با همراهی ادیولوژیست ها و گفتار درمانگرهای ساکن تورنوتو رفته بودیم کافی شاپ لاوانته که از سال 1919 تاسیس شده بود، دکتر بهرام ملکوتی عزیز نکته ای و خاطراتی را از سالیان دراز ایران تعریف کرد که مرا یاد این نکته انداخت. ایشان می گفت در حوالی سال های 1339، یعنی زمانی که ایشان یک پسر بچه ی 8 ساله بودند، شاهد این صحنه بودند که در جایی از تهران قدیم، محله ای بوده که در آن محله، فرد یک سینی بزرگی (مجمع) گذاشته بوده و آن سینی پر از دندان های مصنوعی بود. ایشان با گرد کردن دو دستش روی میز به ما نشان می داد که چقدر آن سینی بزرگ بوده و ارتفاع موجودی دندان های مصنوعی را نیز با دستش نشان می داد و حاکی از آن بود که خیلی دندان مصنوعی بوده و جالب این بود که همگی متعلق به مرحومان و درگذشتگانی بوده که بعد از مرگ شان از دهان آنها برداشته بودند و آن قسمت هایی که طلا بوده، را کنده بودند و برداشته بوند (چون طلا ارزشمنده بوده و می فروختند) و فقط خود قاب و دندان مصنوعی مانده بود و در سایزها و انواع مختلف روی هم انباشته بودند. آن قسمت های برداشته شده هم کاملا معلوم بوده که کجاها طلا داشته بود و کنده شده. و هر فردی که نیاز به دندان داشت و دندان نداشت، بدون ارزیابی تخصصی دکتر، می آمد و تک تک سایزها را اندازه می زد و هر کدام که برایش مناسب می دید، انتخاب می کرد و پولش را می داد، کاملا به صورت پیشخوان و کاملا به صورت خود تنظیم گر. عجب روزگاری بوده و برای ما غریب بوده، ولی برای آن دوران آشنا و مرسوم. حالا عجیب تر این بود که در ادامه گفتند: چند قدم آن طرف تر، کسی بوده که غذا می فروخته و بدین صورت که غذای اضافی و باقیمانده ی غذای دور ریز مردم آن زمان توسط این فرد جمع آوری می شده و درون دیگی ریخته می شده و با هم ترکیب می شد و درون آن، همه چی بوده از انواع غذاهای خورشتی بگیر تا غیر خورشتی. آن فرد این باقیمانده ها رو درون دیگ می ریخته، روغنی هم به آنها می زده و با هم ترکیب می کرده و دوباره گرم می کرده و روی پیشخوان خودش می گذاشته و می فروخته و ملت می آمدند و می خریدند، منهتا با قیمت پایین تر، ولی بسیار مغذی تر و با طعم جدیدتر میکس گونه. میکس از این لحاظ که نه تنها غذاهای مختلف با هم میکس شده بوند، بلکه میکس از این لحاظ که توسط سیستم چشایی های مختلفی خورده شده و به قول دخترم دهنی شده بوودند. سیستم کاملا چند غذایی چند دهنی! شاید چندش آور به نظرمان برسد ولی برای آن دوران کاملا مغذی و طعم نوآورانه ای بوده. در ادامه دکتر می گفتند که حالا آن افرادی که دندان مصنوعی را به صورت پیشخوان تهیه و برای خودشان انتخاب (ادیولوژیست ها بخوانند: تجویز) کرده بودند می آمدند و یک ظرف غذا از این طرف می گرفتند و می خوردند تا ببیند آیا دندان انتخابی شان خوب عمل می کند یا نه، درحقیقت هم تصدیق بوده و هم اعتبارسنجی آنهم به صورت در لحظه ، چیزی که الان ما با فناوری اینترنتی و موبایلی الان در سمعک ها فقط در حد تحقیق در مراکز دانشگاهی داریم. و وقتی می دیدند که خوب می جوند و عالی کار می کند، نه تنها لذت می بردند، بلکه از فروشنده ی دندان مصنوعی هم تشکر می کردند و یک خدا بیامرزی هم نثار رفتگان فروشنده دندان مصنوعی می فرستادند! کاملا راضی و کاملا موثر و کاملا بهینه. درست آنقدر که هزینه می شد، همان قدر هم رضایتمندی به بار می آمد، از تولید به مصرف، آن هم چه مصرف خوب و رضایتبخشی! حالا شما بگویید آیا این از تولید به مصرف عالی نبوده؟! استفاده ی بازیافت گونه ی کامل از وسایل قدیمی که شخصی ساز بوده و ممکن بوده به درد فرد دیگری نخورد! یک انتخاب پیشخوان سریع! سیستم خود تنظیمی کاملا موثر و کاملا بهینه (یاد مقاله ی دکتر جوزف کلوپر افتادم که آن مقاله ی مربوط به موثر بودن و بهینه بودن و ارتباط آنها با تصدیق در دنیای لابراتورار و در دنیای بیرون و واقعی کاربران سمعک را با آن تخصص بسیار عجیب نوشته بود و من برای اولین بار می خواندم و در عین سخت فهمیدنش، حال هم می کردم)! تصدیق و تایید فنی توسط خود کاربر در محل، سریع و مطمئن! همه راضی، خدا راضی، فروشنده راضی، کاربر راضی!