عالمِ خیال صورت‌های محسوس را غیر‌مادی می‌کند؛ از سوی دیگر، صور معقول را «متصوَر» می‌کند. عالم خیال، نمادهای مثالی را از یک سو از صور محسوس؛ و از سوی دیگر از صور معقول می‌آفریند. بر این اساس، عالم خیال نیازمند قوهٔ ادراکی مناسبی برای خود است. این قوه خیالِ فعال است که کربن به‌شدت آن را از خیال عادی یا «وهم» متمايز می‌کند. خیال فعال، کارکردی شناختی درست به‌اندازهٔ حس یا عقل داراست. خیال فعال، اندامی است که به تأویل‌گر اجازه می‌دهد تا به عالم خیال نفوذ کند؛ جایی که واقعیت رمزها محقق می‌شود. در غیاب قوهٔ خیال فعال، همهٔ تجربه‌های دینی، معنای خود را از دست می‌دهند. خیال فعال در واقع محل شهود تجلی الهی است؛ صحنه‌ای که رخدادهای شهودی و تاریخ‌های رمزی در حقیقت صحیح خود ظاهر می‌شوند.هرمنوتیک متن قدسی هانری کربن، هادی فاخوری، ترجمهٔ علیرضا سمنانی@SufismAndSufiStudies