به نام خدایی که شیطان را آفرید.#نگارش#پازلزندگی پر از فراز و نشیبه. زندگی‌ توی ایران پر از ناراحتی و‌ کمبوده مثل پازلی که بهم خورده و برای پیدا کردن هر تیکه اش با تمام وجود میگردیم. انقدر تیکه های خوش کمه که با هیجان میریم سراغشون. نگاه میکنیم؛ ظاهر سبز، حرف ها قشنگ، نگاه قشنگ، لبخند واقعی، حس زیاد. اینجا فکر میکنی تیکه پازل رو پیدا کردی با خودت میگی بزار مطمئن شم مگه میشه لب های دروغ بگن؟ ولی اینا همه داستانه. همه کمبوده. همه دروغه. پازل ما حل نمیشه. تیکه ها سبزن تا وقتی ماسکشون‌ نیوفتاده. در عمق روشنایی تاریکی ریشه کرده و فریبت میده. و تو رو میکنه بازیچه لذت های زود گذر خودش. اعتماد، هوس دوری، دو رویی، دروغ و در نهایت خیانت میشه تاریک ترین قطعه این پازل. خیانت هایی که از کله گنده هایی که زندگیمون رو جهنم کردن شروع میشه و به بچه ها تازه به دوران رسیده میرسه که با دست خالی بهت خیانت میکنن. با خنجری که خودت به دستش میدی و این حتی از اولی تیره تره چون اخرین داشته ما احساسمون بود و گرفتن اخرین داشته هرکس بدتر از پول اموالشه. پس پازل زندگی ما ایجوریه تیکه های خوب کمن. تیکه های خوب واقعی نیستن. تنها تیکه واقعیش خودتی که باید جزئی از پازل بشی. خودت رو مثل تیکه های پازل بچین تا انقدر محکم بشی که نتونن باهات بازی کنن. تو مال هیچکس‌نیستی‌. خودت نباش برای هیچکس‌جز مادر و‌پدر‌ت.