«آینده مفهومی بدیهی نیست، برساختی فرهنگی و نوعی فرافکنی است. برای مردم قرون وسطی که در حیطه‌ی نوعی ف

«آینده مفهومی بدیهی نیست، برساختی فرهنگی و نوعی فرافکنی است. برای مردم قرون وسطی که در حیطه‌ی نوعی فرهنگ الاهیاتی زندگی می‌کردند، کمال در گذشته، در زمانی جای داشت که خداوند کائنات و آدمی را خلق کرد؛ بنابراین وجود تاریخی به شکل هبوط در می‌آمد، به شکل ترک گفتن…«در نیمه دوم قرن نوزدهم و نیمه‌ی نخست قرن بیستم، افسانه‌‌ی آینده به اوج خود رسید و به چیزی فراتر از نوعی باور ضمنی تبدیل شد: آینده دیگر ایمانی حقیقی بود که بر پایه‌ی مفهوم «پیشرفت»، یعنی همان ترجمه‌ی ایدئولوژیک واقعیت رشد اقتصادی، استوار بود. کنش سیاسی تحت تأثیر این ایمان به آینده‌ی استمراری از نو قاب‌بندی شد. لیبرالیسم و سوسیال‌دموکراسی، ناسیونالیسم و کمونیسم، حتی خود آنارشیسم، همه‌ی تبارهای مختلف نظریه سیاسی مدرن، یک قطعیت مشترک دارند: با وجود ظلمت زمان حال، آینده روشن خواهد بود.»بخشی از متنفرانکو بیفو براردی، نغمه یزدان‌پناه، ویژه‌نامه‌ی هنر و زمان، شماره‌ی ۶۳، بهار ۱۳۹۶📌 https://herfeh-honarmand.com/product/after-the-future/