یک پوشه پر از عکس و فقط همیننقدی بر نمایشگاه «لوبوتومی گزینشی»فرزین آزرمپس از آرامش موقت حاصل از آتش‌بس جنگ ۳۹ روزهٔ ایران با آمریکا و اسرائیل در فروردین ۱۴۰۵، به مرور فضاهای فرهنگی و هنری فعالیت خود را از سر گرفتند و نمایشگاه‌ها آدم‌ها را بعد از چندین هفته دوری و تلاش برای بقا در وضعیت جنگی، دوباره گردهم آوردند. وضعیتِ ابهام و تردید میان کار کردن و نکردن و همسو بودن یا نبودن با جریان روز، اتفاق جدیدی برای هیچ نسلی از ایرانیان نیست. دیگر این انتخاب آدم‌ها و نهادهاست که با چه شکلی از کنش خلاقه بتوانند نسبت خود را با شرایط دائم در حال تغییر مشخص کنند و به زندگی در این اوضاع ادامه بدهند. در همین جهت، با شروع دوباره فعالیت گالری‌ها شاهد رویکردهای مختلف از واکنش به شرایط بودیم. بعضی‌ها به همان روال سابق خود ادامه دادند و به برنامهٔ قبل از جنگ وفادار ماندند، بعضی تحت تاثیر فضای میهن‌پرستانهٔ دفاع از کشور، روی نام «ایران» ایستادند و آثاری با حال و هوای وطن و عشق به سرزمین مادری نمایش دادند و در کنار این دو مورد، نمایشگاه‌هایی هم مستقیم به خود جنگ پرداختند.