«[…] با لولا کردن زمان خطی به مفهوم «توسعه» و پذیرش «اکنون» غرب، به منزله‌ی «آینده»ای محتوم و از پیش موجود، مدرنیته از امکانی بی‌سابقه در اندیشیدن و احساس کردن به «الگو»یی ازپیش‌آماده تقلیل داده می‌شود. در این تلقی غرب به «دیگری بزرگ»ی بدل می‌شود که بهترین شیوه‌ی مدیریت رفتارها را پیش از ما کشف کرده است.»بخشی از متنمرتضی بخشی، مدرنیته‌ی ایرانی: جست‌وجوی «زمان» از دست رفته، ویژه‌نامه‌ی هنر و زمان، شماره‌ی ۶۳، بهار ۱۳۹۶📌 https://herfeh-honarmand.com/product/iranian-modernity-the-search-for-lost-time/