میثم مهدیار: در سنت ایرانی بین دین و سیاست، عقل و وحی و زمین و آسمان یک وحدت و پیوندی وجود داشته است. ایده شاه ایرانی بر دو بال استوار بوده است: *فره ایزدی* که پیوند نظام سیاسی با آسمان را تضمین و تایید می‌کرده است و *داد و دهش* که نسبت این نظام سیاسی را با جامعه و مردم تمهید می‌کرده است و هرگاه یکی از این پیوندها سست می‌شده محور دیگر نیز بحرانی می‌شده است. داستان جمشید و ضحاک و نوذر و کیکاوس و گشتاسب و... در شاهنامه روایت این بحران‌ هستند. از همین جهت "جمهوری اسلامی" که به دنبال پیوند دادن دین و سیاست بوده در واقع احیاکننده سنت ایرانی به شمار می‌آید در مقابل نظام پهلوی که به اسم باستانگرایی و ایران‌گرایی به دنبال دوگانه سازی از این پیوند بوده است. برنامه جریان- ۱۱ فروردین@Hermes_ir