نامدی دوش و دلم تنگ شد از تنهاییچه شود کز دلم امروز گره بگشاییور تو آیی نشود چارهٔ تنهایی منکه من از خوبش روم چون‌ تو ز در بازآییکاش از مادر آن ترک بپرسند که توگر نیی از پریان از چه پری می‌زاییشاه بایدکه خراج شکر از وی گیردکه دکان بسته ز شرم لب او حلواییتو بهل غالیه بر موی تو خود را سایدتو به مو غالیه اینقدر چرا می‌ساییچه خلافست ندانم که میان من و تستکانچه بر مهر فزایم تو به جور افزاییبعد ازین در صفت حسن تو خاموش شومزانکه در وصف تو گشتم خجل از‌گویاییدرفشانی تو قاآنیم از دست ببردآدمی در نفشاند تو مگر دریایی#قاآنینامدی دوش و دلم تنگ شد از تنهاییچه شود کز دلم امروز گره بگشاییور تو آیی نشود چارهٔ تنهایی منکه من از خوبش روم چون‌ تو ز در بازآییکاش از مادر آن ترک بپرسند که توگر نیی از پریان از چه پری می‌زاییشاه بایدکه خراج شکر از وی گیردکه دکان بسته ز شرم لب او حلواییتو بهل غالیه بر موی تو خود را سایدتو به مو غالیه اینقدر چرا می‌ساییچه خلافست ندانم که میان من و تستکانچه بر مهر فزایم تو به جور افزاییبعد ازین در صفت حسن تو خاموش شومزانکه در وصف تو گشتم خجل از‌گویاییدرفشانی تو قاآنیم از دست ببردآدمی در نفشاند تو مگر دریایی#قاآنی