زلف تو که فتنهٔ جهان بودجانم بربود و جای آن بودهر دل که زعشق تو خبر یافتصد جانش به رایگان گران بودمر

زلف تو که فتنهٔ جهان بودجانم بربود و جای آن بودهر دل که زعشق تو خبر یافتصد جانش به رایگان گران بودمرده‌دل آن کسی که او رادر عشق تو زندگی به جان بودگفتم دل خویش خون کنم منکز دست دلم بسی زیان بودناگاه کشیده داشت دستمچون پای غم تو در میان بودگر من دادم امان دلم رادل را ز غم تو کی امان بودگفتم که دهان تو ببینمخود از دهنت که را نشان بودهرگز نرسید هیچ جاییآن را که غم چنان دهان بودگفتی که چگونه‌ای تو بی‌مندانی تو که بی‌تو چون توان بودز آنروز که یک زمانت دیدمصد ساله غمم به یک زمان بودبر خاک درت نشسته عطارتا بود ز عشق جان فشان بود#عطارزلف تو که فتنهٔ جهان بودجانم بربود و جای آن بودهر دل که زعشق تو خبر یافتصد جانش به رایگان گران بودمرده‌دل آن کسی که او رادر عشق تو زندگی به جان بودگفتم دل خویش خون کنم منکز دست دلم بسی زیان بودناگاه کشیده داشت دستمچون پای غم تو در میان بودگر من دادم امان دلم رادل را ز غم تو کی امان بودگفتم که دهان تو ببینمخود از دهنت که را نشان بودهرگز نرسید هیچ جاییآن را که غم چنان دهان بودگفتی که چگونه‌ای تو بی‌مندانی تو که بی‌تو چون توان بودز آنروز که یک زمانت دیدمصد ساله غمم به یک زمان بودبر خاک درت نشسته عطارتا بود ز عشق جان فشان بود#عطار