حضرت رسول(ص) در مورد برخى ديگر از صفات مؤمن به اميرالمؤمنين(ع) مى‌فرمايد: «بُشْرُهُ فِي وَجْهِهِ» مؤ

حضرت رسول(ص) در مورد برخى ديگر از صفات مؤمن به اميرالمؤمنين(ع) مى‌فرمايد: «بُشْرُهُ فِي وَجْهِهِ» مؤمن در وجه و صورتش هميشه حالت تبسّم و حالت خوشرويى دارد.سر و صورتش هميشه باز و خوشرو است يعنى انسان در صورتش يك حالت بشارت مى‌ببيند. «وَ حُزْنُهُ فِي قَلْبِهِ» مؤمن در دل و درونش غمناك و متأثّر است از اينكه نمى‌داند عاقبت كار خودش به كجا منتهى مى‌شود.هميشه در حال فكر و حزن است كه آيا عاقبت به خير مى‌شوم؟اهل بهشت هستم يا اهل جهنّم؟مؤمن هميشه اضطرب دارد و دلش گرفته است.اين از علامات مؤمن است. «مُتَبَشِّراً بِفَقْرِهِ» اگر دست مؤمن مقدارى تهى است و امكانات مالى ندارد اين فقر را دليل بر نكبت و بدبختى خودش قرار نمى‌دهد.اينطور نيست كه اگر نداشته باشد معلوم شود كه خيلى بدبخت است و مورد غضب خدا قرار گرفته است.چه بسا ممكن است اين كم داشتن و تهى دست بودن يكى از نعمتهاى خدا براى ما باشد.دنيا و سرمايه زياد داشتن،چيزى نيست كه خيال كنيم خدا نسبت به بندگانى كه خيلى به آنها علاقه دارد،قرار داده است.چه بسيار مردانى كه بسيار پاك بودند ولى در دنيا فقير زندگى كردند.چه بسا فقر عدّه اى موجب امتحان ديگران است؛فلذا مى‌فرمايند مؤمن در حالت فقر،مثل اين است كه حالت استبشار و مژده براى فقر دارد.مى‌گويد:من خدا را شكر مى‌كنم و همين قدر براى من بس است،بيشتر از اين نمى‌خواهم. شاگر مرحوم آيت الله بحر العلوم،آقا سيد جواد( رضى الله عنه ) نقل مى‌كند:شبى به خانه آمدم و نشستم كه شام بخورم،ديدم درِ خانه را مى‌زنند.رفتم در را باز كردم،ديدم خادم سيد بحر العلوم است.گفتم:بفرماييد.گفت:سيد بحرالعلوم با شما كار دارد.سفره شام را انداخته‌اند و منتظر شما هستند و فرمودند:بياييد با همديگر شام بخوريم.سيد جواد گفت:من از منزل حركت كردم و به منزل مرحوم سيد بحرالعلوم رفتم.ديدم آقا سر سفره نشسته اند.تا مرا ديدند گفتند:سيد جواد،تو خجالت نمى‌كشى؟شرم نمى‌كنى؟گفتم:براى چه آقا،من چه كار كرده ام؟سيد فرمود:همسايه ديوار به ديوار خانه ات مدّتى است با خرماى زاهدى سر مى‌كند.(آن زمان پست ترين خرما در نجف را تعبير به خرماى زاهدى مى‌كردند) آقا فرمود:چند روزى اين بنده خدا خوراك خودش را با خرماى زاهدى پيش مى‌برد.غذايى ندارد بخورد.امروز به مغازه اى كه قبلاً از او اين خرماها را مى‌گرفته،رفته و خواسته باز بگيرد كه مغازه دار به خاطر بدهى زياد به او خرما نداده است.الان خودش و زن و بچّه اش با شكم گرسنه در خانه هستند؛تو حيا نمى‌كنى؟ تا اين را گفت،گفتم:آقا،شما چرا به من تندى مى‌كنيد؟من از كجا خبر داشتم؟مطلع نبودم كه وضع ايشان اينطور است.آقا گفت:اگر مطلع بودى و خبرش را نمى‌گرفتى كه كافر مى‌شدى.من مى‌گويم چرا نبايد از حال همسايه ات خبر داشته باشى؟من خيلى شرمنده شدم.بعد آقا گفت:اين مجمع غذا را به دست خادمم مى‌دهم شما هم همراه او برو.اين كيسه پول را هم بردار و به آنها بده.وقتى هم رفتى پول را بلافاصله تحويل نده،به آنها بگو من اينجا مى‌نشينم تا اين شام را ميل كنيد.اين پول را هم زير فرشى يا حصيرى كه دارد بگذار و بيا. سيد جواد با خادم حركت كرد.وقتى رسيدند به خادم گفت:تو برگرد و خادم نيز غذا را به دست سيد جواد داد و رفت كه همسايه نفهمد خادم آقا هم همراه او بوده است.سيد جواد مجمع را به دست گرفت و در خانه را زد.صاحب خانه در را باز كرد و گفت:بفرماييد.گفتم:اجازه بدهيد داخل بيايم.وارد خانه شدم و شام را به آنها دادم و گفتم:اين شام را ميل كنيد.صاحب خانه گفت:اين چه غذايى است؟گفتم:شامى است كه خدا رسانده است.صاحب خانه گفت؟نخير،بنده اين شام را نمى‌خورم.اين شام،شامى نيست كه عربها آن را پخته باشند مثل اينكه افراد عجم آن را پخته اند.ما عربها اين شام را نمى‌پذيريم.انگار فهميده بود كه اين شام از خانواده اى است كه ايرانى هستند.گفت:من اين شام را از شما نمى‌دانم.شما عرب هستيد و اين نمى‌تواند مال شما باشد.سيد جواد هر كارى كرد گفت:نمى‌شود،تا ندانم اين شام مال كيست نمى‌خورم.سيد جواد گفت:من مجبور شدم و جريان را گفتم. صاحب خانه وقتى قضيه را فهميد سرش را پايين انداخت و خيلى شرمنده شد.به من گفت:شما چه چيزى زير فرش گذاشتيد؟گفتم:كيسه پول است.گفت:آن را بده تا ببينم.پول را كه دادم،نمى‌دانستم سيد چقدر پول در آن گذاشته است.وقتىكيسه را باز كرد نگاه كرديم ديديم شصت عدد پول شوش است.پول شوش در آن زمان پول عراقى ها بود؛خلاصه وقتى پول و غذا را گذاشتم صاحب خانه گفت:اسم من نجم الدين است.من اين قضيه را به جز خدا و خودم و بچّه ها به هيچكس ديگر نگفتم و احدى نمى‌داند كه وضع من اين است.امشب هم هيچ چيزى نداشتيم كه بخوريم.به بچّه ام گفتم:صبر كن ببينم خدا چه مى‌خواهد.برويد و بخوابيد؛پس معلوم مى‌شود كه سيد بحرالعلوم چه عنايتى از طرف خدا داشته است كه خدا اين خبر را به او داده و اين برنامه را اجرا كرده است. اين داستان به خاطر اين بود كه فقر اين شخص در