از شخصى از اهالى شهر حلوان (نقل شده است كه) گفت: در حال طواف كعبه بودم كه مردى از دوستان آمد و دو دي

از شخصى از اهالى شهر حلوان (نقل شده است كه) گفت: در حال طواف كعبه بودم كه مردى از دوستان آمد و دو دينار قرض خواست؛ و من در پنجمين دور طواف بودم، گفتم: هفت دور طواف را به پايان مى‌رسانم و چون از طواف خارج شوم پرداخت مى‌كنم. همين كه در طواف دور ششم وارد شدم، متوجّه گشتم كه امام صادق عَلَيْهِ السَّلاَمُ بر من تكيه نمود و دست خود را بر شانه‌ام نهاد؛ و من با همين حالت دور هفتم را به پايان رساندم و چون امام عَلَيْهِ السَّلاَمُ بر من تكيه داده بود، خواستم كه داخل در طواف بعدى شوم كه آن مرد به من اشاره‌اى كرد و حضرت فرمود: اين شخص كيست و چه‌كار دارد كه به تو اشاره مى‌كند؟ عرض كردم: فدايت گردم! اين مرد يكى از دوستان شما است و دو دينار قرض از من خواسته است؛ و به او گفته‌ام تا طواف خود را تكميل نمايم. پس حضرت مرا هُل داد و فرمود: برو، دو دينارى كه خواسته است عطايش كن؛ و من فكر كردم كه بجهت وعده‌اى است كه به او داده بودم، مى‌فرمايد: برو، عطايش كن، فرداى آن روز بر حضرت وارد شدم و حضرت در جمع اصحاب مشغول صحبت بود، چون چشمش به من افتاد كلام خود را قطع نمود و فرمود: هر آينه با برادرم راه بروم كه حاجتى را برايش بر آورده كنم، بهتر است از آزاد كردن هزار بنده و حمل هزار بار اسب در راه خدا. مومن کیست؟ وظیفه اش چیست؟: ترجمه کتاب شریف «المومن»، صفحه 101@darseakhlagh110