ابی بصیر می‌گوید: به زنی قرآن درس می‌دادم. یک روز به شاگردم که دختری بود، خانمی بود، معلّم قرآن یک ش

ابی بصیر می‌گوید: به زنی قرآن درس می‌دادم. یک روز به شاگردم که دختری بود، خانمی بود، معلّم قرآن یک شوخی با آن خانم کرد. کلمه‌ای گفت، دو نفری هم بودند، کس دیگری نبود، بعداً که معلّم قرآن، خدمت امام رسید، امام فرمود که: کسی که در خلوت گناه می‌کند، خدا به آن توجه نمی‌کند. شما چرا با شاگردت شوخی کردی. با اینکه می‌گفت: هیچ کس نمی‌دانست. من معلّم قرآن بودم و آنهم خانم بود. امام باقر هم خانه‌اش بود در آن فلان منطقه. از این معلوم می‌شود امام علم غیب دارد و از این هم معلوم می‌شود، دخترهایی که تجدید می‌شوند. پدرشان حق ندارد، معلّم مرد بیاورد برای دخترش. از این معلوم می‌شود، خلوت با زن اجنبی گناه است. شما وارد خانه شده‌ای، زن داداشت بود، حق نداری تنهایی نماز بخوانی، مگر اینکه در خانه را باز کنی، مردم بیایند و بروند و ببینند. خلوت با زن نامحرم ممنوع. نماز خواندن در جایی که زن نامحرم هست و کس دیگر نمی‌تواند، بیاید و برود، ممنوع. دخترهایی که تجدیدشان، پدرشان که مذهبی است و عفت و غیرت دینی و اخلاق اسلامی دارد، نیاید معلّم مرد بیاورد. گرچه معلّم مرد هم، اکثرشان، بسیاریشان مؤمن هستند. امّا شیطان گفته است، هر کجا دختر و پسر تنها شدند، سومیش من. و از این معلوم می‌شود که مردها هم حق ندارند تلفن منزل همسایه را بدهند. چون گاهی دخترهایی گول خورده‌اند. از این طریق، که پسر همسایه آمده گفته، تلفن کارتان دارد. دختر رفته خانة همسایه تلفن جواب بدهد، اونجا مثلاً گناه شده است.بنابراین هر رقم خلوت کردن حتی در نماز، حتی در کلاس قرآن، و من به طلبه‌ها هم سفارش کرده‌ام، طلبه‌ها هم حق ندارند جلسه برای دخترها داشته باشند. من خودم طلبه، که جلسه برای دخترها و خانمها داشتم، یادم هست دو، سه تا پیرمرد را با خودم، در کاشان، می‌بردم در جلسه خانمها، پیرمردها جلو می‌نشستند، نگاه به پیرمردها می‌کردم و خانمها هم گوش می‌دادند، جلسه برای دخترها، زمینة گناه است. و ما اگر خواسته باشیم گناه نکنیم، باید زمینه گناه را بوجود نیاوریم. از این حدیث معلوم می‌شود که امام باقر «علیه السلام» علم دارد که چه کسی، چه کار می‌کند. حدیث داریم هفته‌ای یکبار، یا دوبار، کارهای ما را، حضرت مهدی «عج» می‌بیند، به آن گزارش می‌دهند، حالا، «لَئِنْ ظَنَنْتُمْ أَنَّا لَا نَرَاكُمْ وَ لَا نَسْمَعُ كَلَامَكُمْ لَبِئْسَ مَا ظَنَنْتُمْ لَوْ كَانَ كَمَا تَظُنُّونَ أَنَّا لَا نَعْلَمُ مَا أَنْتُمْ فِیهِ وَ عَلَیْهِ مَا كَانَ لَنَا عَلَى النَّاسِ فَضْلٌ»(الخرائج‏والجرائح، ج‏1، ص‏288) شما خیال می‌کنید امام یک آدم عادی است. ما همه حرفهای شما را می‌فهمیم و خیال نکنید که دیوارها جلوی فهم ما را می‌گیرد.منبع سایت آقای قرائتی@darseakhlagh110