برادرم(مرحوم آقازاده)گفت من هم نيتى دارم. گفت نيت كن. تسبيح گرفت،طاق و جفت انداخت و رنگش تغيير كرد.گ

برادرم(مرحوم آقازاده)گفت من هم نيتى دارم. گفت نيت كن. تسبيح گرفت،طاق و جفت انداخت و رنگش تغيير كرد.گفت اين چه نيتى است؟نيت تو راجع به كسى است كه الآن مكه بود،الآن شام بود،الآن مدينه و...(مرتب مى‌گفت الآن،الآن).بعد گفت: نيت تو راجع به كسى است كه منظومه به دور سر او مى‌چرخد،نيت تو راجع به امام زمان است.ما به او اصرار كرديم كه اين علم را به ما هم ياد بده،گفت علم من همراه با فقر شديدى است كه شما دو آقازاده،تحمل آن را نداريد. رفتيم خدمت آخوند و جريان را گفتيم،ايشان متحير شد و گفت هرطور هست،او را پيدا كنيد تا من او را ببينم. من و برادرم تمام نجف را گشتيم ولى ديگر سيد را نديديم. غرض ما،دو نكته در اين داستان است خوب،اين‌كه آن شخص مى‌گويد:آنى در مكه،يك آن در مشهد،آنى در سوريه،يعنى چه؟ اين حرف را كسى مى‌زند كه چنان تسلطى داشته و قدرتش محيرالعقول است.دانه‌هاى تسبيح كه حرف نمى‌زنند،تسلط او بوده كه چنين مطالبى را گفته است. مطلب دوم كه او گفته:همه دور سر او مى‌چرخند،اگر منظومه دور او مى‌چرخد،يعنى تمام كهكشان‌ها دور او مى‌چرخد.تمام اين نشئه،پروانه است،شمع،فقط او است.اگر مركز به هم بخورد،ديگر دايره نيست. در او چه گوهرى است كه اين اثر را در نظام عالم دارد؟ منتها هنوز به آن حد نرسيده كه ما بفهميم. اين لب‌ها كه تكان مى‌خورد،حرف‌ها كه به گوش‌ها مى‌خورد،و به مغز مى‌نشيند،همۀ اينها(مغز گوينده،مغز شنونده،لب‌ها،...)همه تحت اشراف او است،پس غيبتى براى او نيست.نزديك‌تر از ما به ما،او است. اما،ما به درك اين مطلب نرسيديم. همه قائم به چه كسى هستيم؟قيوم ما ذات قدوس حق است.اين همه خوانديم و نفهميديم.امير المؤمنين يد اللّه است،يعنى بوسيلۀ او،قيوم افاضۀ فيض مى‌كند،قيوم ما، خدا است.اما آن يد اللهى كه بوسيلۀ او،آن قيوم،افاضۀ فيض مى‌كند صاحب الزمان است. خواب،بيدارى،نطق و سكوت ما همه تحت اشراف او