📄صفحه 2⃣🔃✍زمستان و اخوان؛ روایتی دیگر از شعر و نثرِ م. امید📝اختصاصی کتابخوانه‌ی هزار خُمنثرِ شاعر؛ نظریه‌ای که نباید نادیده گرفتیکی از مهم‌ترین نکته‌ها درباره‌ی اخوان آن است که آثار غیرشعری او، به‌ویژه کتاب‌هایش درباره‌ی نیما یوشیج و مقالات انتقادی‌اش، صرفاً «کلید» فهم شعر او نیستند؛ آن‌ها خود یک ژانر مستقل با کارکرد نظری‌اند. اخوان در این نوشته‌ها از نظریه‌ای دفاع می‌کند که شاید بتوان آن را #نوآوری‌ازدل‌سنت نامید. او نیما را نه مخالف وزن که احیاگر موسیقی طبیعی زبان فارسی می‌داند و همین نگاه را در شعر خود نیز پیاده می‌کند.وقتی شعر اخوان را با نظریه‌ی او درباره‌ی شعر نو مقایسه می‌کنیم، می‌بینیم که میان گفته‌ها و سروده‌هایش انسجامی چشمگیر وجود دارد. او در مقالاتش بر «موسیقی درونی» و «بازگشت به ریشه‌های زبانی» تأکید می‌کند و این دقیقاً همان چیزی است که در اشعارش با کاربرد واژگان کهن خراسانی و وزن نیمایی تحقق یافته است. بنابراین، نثر او حاشیه و تفنن نیست؛ بخشی مهم از پروژه‌ی فکری واحدی است که در آن شعر تجربه‌ی زیسته‌ی نظریه است و نظریه صورتِ اندیشیده‌ی شعر. نامه‌ها و مصاحبه‌های او نیز از دغدغه‌های اقتصادی، سانسور و انزوای روشنفکران پرده برمی‌دارند و بافت اجتماعی سرایش اشعار را روشن می‌کنند.الگویی قابل مشاهده در زبان و اندیشه.آنچه از بررسی واژگان و مضامین در سه دوره‌ی سبکی اخوان به دست می‌آید، یک الگوی روشن است: از زمستان و یأس فردی به اسطوره و حافظه‌ی انتقادی، و سپس به هویت ملیِ تلخ و پرسش‌گر. این تحول را می‌توان در اعداد و ارقام دید: کاهش معنادار امید از ۶/۲ به ۱/۵ در هر هزار واژه، افزایش تنهایی در دوره‌ی دوم، اوج اسطوره در همان دوره و جهش هویت ملی در دوره‌ی سوم. اما اعداد تنها پوسته‌ی قضیه‌اند؛ آنچه اهمیت دارد، معنایی است که این تغییرات منتقل می‌کنند.اخوان با گذر از زمستان به اسطوره، از سکوت به گفتگو می‌رسد. او با بازآفرینی قهرمانان گذشته، به زمان حال اعتراض می‌کند و با روی آوردن به خاک و وطن، به پرسش از چیستیِ هویت در روزگار بحران می‌پردازد. این مسیر، مسیر شاعری است که شعر را ابزار نقد می‌داند، نه فرار. او نمی‌خواهد خواننده را در گذشته غرق کند یا با شعارهای وطنی آرام سازد؛ بلکه می‌خواهد او را با پرسش‌های بی‌پاسخ روبه‌رو کند.و سخن پایانی این‌که،اخوان ثالث شاعرِ شکست نیست؛ او شاعرِ مقاومتی است که زبانش را در نماد و اسطوره پنهان می‌کند. به باور او، زمستان فقط فصل سکوت نیست؛ فصلِ به خاطر سپردن است، فصلِ آماده‌شدن برای روایتی دیگر از بهار. شعر او با تمام تلخی‌اش، دروغ را نمی‌پذیرد.در شعرش، حتی در سردترین روزهای تاریخ، می‌توان از «خاک» پرسید، می‌توان «کاوه» را دوباره خواند، و می‌توان به «کهن بوم» عشق ورزید بی‌آنکه از نقد آن دست برداریم. شاید همین ترکیبِ عشق و پرسش، راز ماندگاری اخوان در حافظه‌ی ادبی و فرهنگی ما باشد.#اخوان_ثالث#زمستان‌واخوان_روایتی‌دیگرازشعرونثر#اختصاصی‌کتابخوانه‌ی‌هزارخم💎ادمین #زهرا_مhttps://t.me/hezar_khom/13545