بوعلی و «بیماری» عشقبوعلی‌سینا عشق را در دو ساحتِ متفاوت بررسی کرده است: یکی در مقامِ فیلسوف، و دیگر

بوعلی و «بیماری» عشقبوعلی‌سینا عشق را در دو ساحتِ متفاوت بررسی کرده است: یکی در مقامِ فیلسوف، و دیگری در مقامِ پزشک. از همین‌رو بررسی #عشق در نظریات بوعلی نیازمندِ تفکیکِ این دو نگاه است:در آثارِ فلسفی‌اش، به‌ویژه رسالة فی العشق و الاشارات و التنبیهات، عشق نه‌تنها بیماری نیست، بلکه اصلی وجودی و کمال‌بخش است. او عشق را میل به خیر و کمال می‌داند و آن را در همهٔ مراتبِ هستی، از جماد و گیاه تا انسان و افلاک، جاری می‌بیند. در این معنا، عشقِ عقلی به واجب‌الوجود بنیادِ سعادت «قصوا» است و نشانهٔ کمالِ نفس، نه اختلالِ آن.اما در مقامِ پزشک، در القانون فی الطب، بوعلی‌سینا از «بیماریِ عشق» سخن گفته است. در این چارچوب، عشقِ بیمارگونه نوعی اختلالِ روانی‌جسمانی و شبیه به مالیخولیاست که در آن تصویرِ معشوق بر ذهن و قوای نفسانی چیره می‌شود و تعادلِ بدن را برهم می‌زند. او نشانه‌هایی برای این بیماری برشمرده است: چشم‌های گودافتاده، بی‌خوابی، بی‌اشتهایی، آشفتگیِ نبض و اندوهِ مدام. یکی از معروف‌ترین بحث‌های او در این زمینه، روش تشخیصِ عشق از طریقِ نبض است؛ بدین‌سان که طبیب نام‌ها و مکان‌های گوناگون را بر زبان می‌آورد و اگر با ذکرِ نامِ معشوق، نبضِ بیمار دگرگون شود، به عشق پی می‌برد. برای درمان نیز بوعلی‌سینا ابتدا وصال را توصیه می‌کند و اگر ممکن نباشد، پرهیز از خلوت، سرگرمی، سفر، موسیقی یا ایجادِ دلبستگیِ تازه را پیشنهاد می‌دهد.بنابراین نزدِ بوعلی‌سینا عشق در ذاتِ خود بیماری نیست. آنچه بیماری شمرده می‌شود، عشقِ افراطی و وسواسی است که عقل و بدن را از تعادل خارج می‌کند. عشقِ سالم و به‌ویژه عشقِ عقلی در نگاهِ او نه فقط آسیب نیست، بلکه راهِ کمال و سعادت است.#بوعلی_سینا#عشق#اختصاصی_کتابخوانه‌ی‌هزارخم💎ادمین #زهرا_مhttps://t.me/hezar_khom/13501