🔸برای محمد مهدوی هزاوه ماه‌های اولی که مبتلا شدی به درد فراموشی سراغ مادرمان را می‌گرفتی. می‌پرسیدی شماره‌ی تلفن مادرتان چیست؟ می‌گفتیم مامان خیلی سال است که فوت کرده. قانع نمی‌شدی. آن موقع بلد نبودیم در برابر کسانی که آلزایمر گرفته‌اند چگونه باید جواب بدهیم. دکتر می‌گفت کسانی که فراموشی گرفته‌اند اتفاقا خیلی احساسات‌شان فعال است. و ما بلد نبودیم. بارها می‌گفتی اینجا خانه‌ی من نیست. جواب می‌دادیم که نه! اشتباه می‌کنی بابا! مستاجر داشتیم و قولنامه‌ را نشانت می‌دادیم و می‌گفتیم ببین! بخوان! جلوی اسم مالکِ خانه نوشته شده: محمد مهدوی هزاوه.  باور نمی‌کردی! عصبانی می‌شدی! می‌گفتی اینجا خانه‌ی من نیست! مرا ببرید به خانه‌ام!  و ما بلد نبودیم حرف شما را تایید کنیم. سوار ماشین‌‌ت می‌کردیم و چند خیابان را می‌دیدی و برمی‌گشتیم به خانه. پاتوق‌ت مغازه‌ی برنج‌فروشی آقای افشار بود. این اواخر وقتی می‌رفتی آنجا ساکت بودی. آرام بودی.‌ سکوت، آخرین منزلگاه است. سکوت، انتهای گفت‌وگوست. چند باری گفتی مرا به هزاوه ببرید. بردیم‌ت. از دریچه‌ی چشمانت در جست‌وجوی کودکی‌ات بودی؟ در پی کشف دوباره‌ی مادرت بودی؟ خواهرت بتول را طلب می‌کردی؟ برای آن یکی خواهرت صدیقه دلت تنگ شده بود؟ برادرت حسین را می‌خواستی؟ انگار برایت قابل هضم نبود که هیچ‌کس نیست و همه رفته‌اند به آسمان و همه غرق شده‌اند در دریای بیکرانه‌ی بهار‌ها و تابستان‌ها. یک‌بار اصرار کردی شماره‌ی تلفن مادرتان را بدهید. دعوای‌مان کردید که شما چه بچه‌هایی هستید که نمی‌توانید یک شماره از مادرتان پیدا کنید!می‌گفتی پس مرده‌ها چجوری همدیگر را در آسمان پیدا می‌کنند؟ و ما بلد نبودیم چه جوابی بدهیم. و ما بلد نبودیم کسی که گذشته‌های دور را بلد است چگونه گذشته‌ی نزدیک را نابلد است. چند باری داروهایت را نمی‌خوردی. میل به رفتن داشتی. بارها گفتی خسته شدم. در پی یاران قدیم بودی؟ به عکس جوانی‌هایت نگاه می‌کنم. آن موقع که لباس نظامی بر تن‌ داشتی. مقتدر بودی. منظم بودی. جای هر چیز در خانه معلوم بود. بوشهر بودی. دالکی بودی. آشتیان بودی. آران و بیدگل و قمصر بودی و دهها جای دیگر. هزاوه‌ای‌ها به شما می‌گفتند "سرکار ممد."یک‌بار گفتی وقتی در آن سال‌های دور به بوشهر می‌رفتی برای اولین بار نخل دیده بودی. ژاندارمری استخدام شده بودی و در شروع کار، لب دریا نگهبانی می‌دادی و یک‌بار برای‌مان تعریف کردی که از بس خسته بودی خوابت برده بود. کنار موج دریا. کنار خرمای جنوب و اسلحه بر دوش. افسر نگهبان سر رسیده بود و دعوایت کرده بود. بازداشت شده بودی. حالا از رنجی چند ساله رها شده‌ای. حالا راحت خوابیده‌ای. کنار آسمان. بی آنکه افسری دعوایت کند. بی آنکه بازداشت بشوی. مرگ، خوابیدن روی حریر نرم بارانی‌ست. حالا دیگر رفتی. شماره‌ی تلفن مادرمان عذرا را پیدا کرده‌ای. در کنار حسین برادرت.‌ در کنار خواهرانت، صدیقه و بتول. در کنار مادرت ننه معصومه. در کنار پدرت، آقا مصطفی.‌نهال تجدد در کتاب "ایرانی‌تر" درباره‌ی همسرش نوشته است:یک‌بار ژان کلود داشت از پله‌های حیاط پایین می‌رفت، ناگهان برگشت به ساختمان نگاه کرد و گفت: "اگر روزی مجبور به ترک خانه شوم، با چه نگاهی از آن خداحافظی کنم؟"با خود عهد کردم تا زنده‌ام مانع این نگاه شوم..."با خودم فکر می‌کنم. آیا آدمی توان این را دارد که مانع این نگاه شود؟ ما تازه بلد شده بودیم چکار کنیم. مثلا الکی بگوییم که مادرمان تو راهه. مثلا الکی بگوییم خانه جای دیگریست. بگوییم که بالاخره روزی همه‌ی دردها فراموش می‌شود. روزی فراموشی هم فراموش می‌شود. ما دیر بلد شدیم....و ما دیر فهمیدیم که در نهایت همه از خانه‌ی خود خداحافظی خواهند کرد...#رضا_مهدوی_هزاوه@hezavegram #هزاوه_روستا_امیرکبیر_قائم_مقام