🔰 انسداد سیاسی و پناه بردن به نیروی خارجی (نتایج دو نمونه تاریخی در ایران)✍🏻 دکتر سیاوش شیرمحمدی (

🔰 انسداد سیاسی و پناه بردن به نیروی خارجی (نتایج دو نمونه تاریخی در ایران)✍🏻 دکتر سیاوش شیرمحمدی (عضو شورای عالی حزب ایران)• در سالیان اخیر جامعه ایران از جهات گوناگون تغییر یافت اما حکومت ایران موفق به تغییر همپای جامعه نگردیده است. مردم ایران راه های بسیاری برای همراه کردن حکومت طی کردند. اعم از اصلاح، اعتراضات مدنی و در آخر شورش. مردم ایران زیر سایه حدود بیست سال رشد اقتصادی منفی کمر خود را شکسته می‌بینند و خستگی باعث گشته برخی راه حل را در کمک گرفتن از یک نیروی خارجی جست و جو کنند. در اینجا یک سوال مطرح است.آیا ما نمونه های تاریخی از انسداد سیاسی و در کنار دلگیری عمومی از حکومت و پناه بردن به نیروی خارجی وجود داشته است؟ و در چنین شرایطی، که جامعه با بن بست مواجه گردیده و استمداد از یک نیروی خارجی را راه حل برون رفت از بحران یافته، چه از کشته خود درو نموده است؟شاید سقوط ساسانیان اولین نمونه تاریخی باشد. بعد از جنگ خسرو پرویز با روم قیمت محصولات کشاورزی بالا رفت و به گونه ای که یک سوم جمعیت پایتخت از گرسنگی هلاک شدند. طاعون گسترش یافت و کنیزی را به یک درهم می‌خریند و کسی توان خرید نداشت! بدیهی بود که جان مردم به لب آمده باشد و هنگامی که اعراب مسلمان به مرزهای ایشان هجوم آوردند انگیزه‌ای برای دفاع از کشور خود نمی‌دیدند حتی بسیاری از شهرهای ایران با همکاری ایرانیان گشوده شد. برای مثال در فتح شوشتر ایرانیان مردانه مبارزه کردند ولی یکی از ایرانیان در قبال امان یافتن خود و خانواده اش گروهی از اعراب را با خود به شهر برد و آنها دروازه ها را به روی اعراب گشوند. در فتح برخی شهر های دیگر چون ری نیز از خیانت خود ایرانیان سخن به میان است. اما نتیجه تسلط اعراب بر ایرانیان بلایی خانمانسوز بود و ایرانیان را به خاک مذلت و بردگی کشاند. اما پشیمانی ایرانیان را از یک نقل قول از معاویه می‌یابید، آنجا که گفته بود این سرخ رویان برگشته اند و به پدرانشان ناسزا می‌گویند( از قرینه متن پیداست برای حمایت نکردن از ساسانیان). تجویز معاویه برای تسلط بر ایرانیان آن بود که تعداد زیادی از ایرانیان را به قتل برساند و بقیه را برای تعمیر راه ها و حمالی در بازار ها بکار گیرند.دومین تجربه تاریخی ما تجربه مغول است. در این دوران آوازه چنگیز خان در شرق پیچیده بود. چنگیزی که شمال چین را عرصه تاخت و تاز خود کرده بود. در این میان سه قدرت در ایران حکومت داشتند اولی خلیفه بغداد، دومی اسماعیلیه و سومی خوارزمشاهیان.از این سه، اسماعیلیان و خلیفه بغداد نماینده ای به دربار مغولان فرستادند تا مگر از نیروی چنگیزیان برای سرکوب مخالفان خود سود ببرند. در این میان برخی از ایرانیان بخصوص بازرگانان می‌خواستند از شر این سه قدرت خلاص شوند و یک حکومت یکپارچه در ایران حاکم شود به همین دلیل به خان مغول چشم داشتند به همین دلیل در این دوره هم شاهد همراهی با یک نیروی خارجی به چشم می‌خورد. برای مثال در اصفهان که در دو نوبت در مقابل مغول ها جانانه مقاومت کرده بودند دو خاندان وجود داشت. اولی آل صاعد شافعی و دومی آل خجند حنفی که آل صاعد برای برتری بر آل خجند با مغولان ساختند و آنها را به شهر راه دادند. اما مغولان ابتدا شافعیان و آل صاعد را از دم تیغ گذرانیدند و بعد سراغ آل خجند حنفی رفتند و آتش در شهر زدند و سوختند. بله، آل صاعد نتنها نتوانست از این حربه استفاده کند که خود اولین قربانی مغولان گشت. جالب آنکه مغولان نه بر خلیفه و نه بر اسماعیلیه رحم نکرده همه را نابود کردند.در تاریخ ما نمونه های دیگر هم وجود دارد اما سخن از همه آنها گفتن در این مقال نمی‌گنجد و فکر می‌کنم همین دو مثال برای انتقال معنای این گفتار کافی باشد. در این دو مثال تاریخی دو تجربه تاریخی از پناه بردن ایرانیان به نیروهای خارجی، هنگام انسداد سیاسی را بررسی کردیم. ایرانیان بعد از هر دو طعم تلخ اسارت و بندگی و سیه روزی، بیش از آنچه در پیش با آن مواجه بودند، را چشیدند. اما پشیمانی آنها سودی نداشت. نتیجه هر یک، سده‌ها اسارت و بیچارگی و نفرین پدران بود.🆔️ @HezbIran🔄 @hoseinshirmohammadi