نه «منی» هست که زندگی رو انجام بده، نه «خدایی» جدا از زندگی که پشت صحنه نشسته باشه و انجامش بده. فقط همین اتفاق افتادنه؛ بی‌صاحب، بی‌کننده، بی‌مرکز. @Hich6oاین نگاه از یک طرف آرامش بخشی و از طرف دیگر اضطراب به دنبال دارددرسته!؟#جوابآره، ممکنه هم آرامش بیاد هم اضطراب.👈آرامش از این جهت که دیگه لازم نیست «من» بار کل زندگی رو بکشم و همه‌چی رو کنترل کنم.👈اضطراب هم از این جهت که همون «من» میگه: «پس اگه کنترل دست من نیست، دست کیه؟»و جواب اینه: دست هیچ‌کس.حتی همین آرامش و اضطراب هم بدون صاحب میان و میرن؛ درست مثل فکر، خنده، گریه یا خواب 😉@Hich6o