سوالی بود بپرسید جواب میدماستاد گرامی، درود.آیا ورود بیش‌ازحد به مفاهیم انتزاعی مثل عرفان، کائنات و خودشناسی، به‌جای آرامش باعث سردرگمی بیشتر انسان نمی‌شود چون میزان درک و فهم و استدلال انسانها متفاوته؟آیا بهتر نیست به‌جای غرق شدن در چرخه بی‌انتهای جستجوهای فکری که دقیقا مثل هزار توی بی انتها ست و ممکنه حتی باعث خودگریزی هم بشه بر مسئولیت‌ها و رفتار ملموس در زندگی واقعی تمرکز کنیمچیزی خاصی برای جستجوی طولانی وجود نداره کافیه سعی کنیم انسان باشیم#جوابآره، کاملاً ممکنه آدم توی عرفان و خودشناسی هم گم بشه. از یه مفهوم بره سراغ مفهوم بعدی، بعد یکی دیگه... و این جستجو سال‌ها ادامه پیدا کنه.ولی چیزی که اینجا گفته میشه حتی «سعی کنیم انسان باشیم» هم نیست.چون کی قراره سعی کنه؟ 😁همون «منی» که سال‌ها دنبال حقیقت و آرامش می‌گشت، حالا میگه بیخیال حقیقت، از امروز می‌خوام درست زندگی کنم 😂زندگی همین الان داره اتفاق میفته؛ مسئولیت هست، کار هست، محبت هست، اشتباه و جبران هم هست.حرف فقط اینه که پشت همه‌ی اینا یه «منِ جدا» که زندگی رو هدایت کنه پیدا نمیشه.و شاید پایان جستجو هم پیدا کردن جواب آخر نباشه؛ فقط روشن بشه که از اول چیزی گم نشده بود که لازم باشه این همه دنبالش بگردیم.@Hich6o