وقتی صحبت از ارادهٔ آزاد به میان می‌آید، واقعاً خودم را در هیچ‌یک از دو سوی این بحث نمی‌بینم.من در پ

وقتی صحبت از ارادهٔ آزاد به میان می‌آید، واقعاً خودم را در هیچ‌یک از دو سوی این بحث نمی‌بینم.من در پسِ ماجرا، هیچ هستهٔ مستقل و خودمختاری نمی‌بینم که صاحب ارادهٔ آزاد باشد.از طرف دیگر، موجود مستقلی را هم نمی‌یابم که فاقد ارادهٔ آزاد باشد.تا آنجا که به نظر می‌رسد، انتخاب‌ها اتفاق می‌افتند.چای به‌جای قهوه.پیچیدن به چپ به‌جای راست.گفتن «بله» به‌جای «نه».به نظر می‌رسد این انتخاب‌ها درون شبکه‌ای گسترده از شرایط پیشین، خاطرات، عادت‌ها، ترجیحات، زیست‌شناسی و بی‌شمار تأثیر دیگر شکل می‌گیرند و پیش می‌روند.من موجود درونی و مستقلی را نمی‌بینم که بیرون از این روند ایستاده باشد و به‌طور مستقل تصمیم بگیرد.بعد زبان وارد ماجرا می‌شود.وقتی انتخاب چای از قبل اتفاق افتاده است، می‌گوییم:«من چای را انتخاب کردم.»تمام این روندِ شکل‌گیری انتخاب، در کلمهٔ «من» فشرده می‌شود؛گویی صاحبِ مستقلی برای این انتخاب وجود داشته است.از نظر من، «ارادهٔ آزاد» خودش صرفاً توصیف دیگری است.به نظر نمی‌رسد این اصطلاح به چیزی اشاره داشته باشد که در پشتِ انتخاب قرار گرفته باشد.این به آن معنا نیست که احساسِ انتخاب‌کردن ممکن است به وجود نیاید.همچنین به این معنا نیست که مردم دربارهٔ ارادهٔ آزاد یا نبودِ آن صحبت نخواهند کرد.همهٔ این‌ها کاملاً عادی به نظر می‌رسند.کنجکاوی من بسیار ساده‌تر است:آن کسی که صاحب ارادهٔ آزاد است کجاست؟یا آن کسی که فاقد آن است کجاست؟تا آنجا که من می‌توانم ببینم، انتخاب‌ها ظاهراً اتفاق می‌افتند.فقط من در پشتِ آن‌ها انتخاب‌کننده‌ای مستقل پیدا نمی‌کنم.#ساندر_شورس@SimplyThisText