وقتی می‌گی «من انتخاب کردم چای بخورم»، یه سؤال ساده پیش میاد:این «من» دقیقاً کجاست که انتخاب کرده؟قب

وقتی می‌گی «من انتخاب کردم چای بخورم»، یه سؤال ساده پیش میاد:این «من» دقیقاً کجاست که انتخاب کرده؟قبل از انتخاب، کلی چیز دخیل بوده: فکر، خاطره، عادت، سلیقه، حالِ بدن، شرایط، چیزی که همین الان دیدی یا شنیدی و هزار چیز دیگه.بعد انتخاب اتفاق می‌افته و ذهن میاد می‌گه: «من انتخاب کردم.»حرف این نگاه این نیست که انتخابی وجود نداره. چای انتخاب می‌شه، آدم عمل می‌کنه، تصمیم می‌گیره.حرف فقط اینه که وقتی می‌گردی دنبال یه شخصِ مستقل پشتِ انتخاب، پیداش نمی‌کنی.پس سؤال جالب‌تر این نیست که:«من اختیار دارم یا ندارم؟»بلکه: «این منِ صاحب اختیار اصلاً کجاست؟»شاید انتخاب اتفاق می‌افته، فکرها اتفاق می‌افتن، عمل هم اتفاق می‌افته، ولی اون «منِ جداگانه‌ای» که فکر می‌کنیم پشت همه این‌ها نشسته، فقط داستانیه که ذهن بعداً تعریف می‌کنه. 🌱@Hich6o