.🔹 به یاد فیلسوف‌طبیبِ هزارساله🖋مجید انوشیروانی روز پزشک، از این حیث که اعضای پرشمارِ درون یک صنف بزرگ و‌ فعّال و‌ اثرگذار را گرد هم می‌آورد، می‌تواند محل یک اشتراک عامّ باشد؛ و بزرگداشتش نیز، همچون بزرگداشت دیگر اصناف مانند کارگران، معلمان، مهندسان، و روان‌شناسان، به‌لحاظ جامعه‌شناختی، بسیار مغتنم و ارزشمند است.(و البته روز پزشک، برای هرکس که به یاری طبیبی از رنج و‌ اندوه بیماری رهیده، فرصتی است تا با گفتار خوش و‌ کردار شایسته، آن طبیب را خرسند کند و وی را سپاس بگزارد). اما ورای این اشتراک صنفیِ کلی، تفاوت‌ها و تمایزهای فراوانی وجود دارد؛ تفاوت‌هایی که هر سخن فراگیر و پرشمولی را دربارهٔ همهٔ «پزشکان»، دشوار و گاه ناروا می‌کند. تجربهٔ ما از دیگر اصناف نیز همین را نشان می‌دهد؛ مثلاً در روز مهندس یا روز روانشناس، باز هم یک صورت کلّی و آرمانی به ذهن مخاطبان انتقال داده می‌شود که چه‌بسا با ادراک فردی هریک از ما کمابیش فاصله داشته باشد. از صنف هم که بگذریم، حتی در روز پدر و روز مادر نیز اغلب تصویری مقدّس و منزّه به وجدان عمومی عرضه می‌شود که چه‌بسا بسیاری از آدم‌ها، به اقتضای تجربهٔ زیستهٔ خود، با آن احساس همبستگی نکنند. از این رو ترجیح می‌دهم از کلیشه‌های رایج دربارهٔ هر صنف فاصله بگیرم و روز پزشک را به یاد سرآمدیِ بوعلی‌سینا‌ و سامانهٔ فکری پیچیدهٔ او و همگنان فراموش‌شدهٔ او‌ خجسته بشمارم؛ خفتهٔ هزارساله‌ای که اگر اکنون زنده می‌شد و‌ در ما نظر می‌کرد به حال این فلسفه و طب و‌ این حکمت عملی و‌ تدبیر مُدُن چه دریغ‌ها و افسوس‌ها می‌خورد..!پس یکم شهریور را نه بهانه‌ای برای تکرار ستایش‌های صنفی، بلکه فرصتی برای یادکرد بوعلی سینا می‌دانم؛ طبیبی که نامش از مرز صنف و مرز جغرافیایی و زبان فراتر می‌رود و به قلمرو دانش، خرد، فرهنگ، و‌ معنا تعلق می‌یابد، و نماد پیوند طب با حکمت، جان، و‌ هستی است؛ و همچنین گزارش‌های بجامانده از سرگذشت واقعی او، تجربهٔ زندگیِ بشرِ اندیشمند را نیز -بی‌تقدیس و‌ تنزیه-بازمی‌تاباند.@Hikmatbasedmedicine