. ادامه نوشتار پیشین: 🔹 اشارتی به نشانه‌شناسی در اختلالات خودایمنی گفته شد که درمان بیماری‌هایی مانند پسوریازیس، کولیت اولسرو، آرتریت روماتوئید، سندرم شوگرن و دیگر اختلالات خودایمنی، اگر تنها بر وجهِ جسمیِ آشکار متمرکز شود، غالباً به کنترل موقت بیماری می‌انجامد،…🌀 فهم بیماری و‌ دو‌ دانش هم‌پیوندِ سبب‌شناسی، و‌ نشانه‌شناسی🖋 مجید انوشیروانی، طبیب، دکترای تخصصی طب ایرانی * دانش‌های نشانه‌شناسی و سبب‌شناسی، دو جزءِ بنیادیِ دانشِ طبِ نظری هستند. هر اندازه وقوف طبیب بر این دو دانش ژرف‌تر و استوارتر باشد، درمان او کارسازتر و ایمن‌تر خواهد بود. اگر طبیب و درمانگری این دو دانش را به‌خوبی فرانگرفته باشد، سن و سابقه و شهرت وی، نجات‌بخشِ بیمارِ سرگشتهٔ دردمند نخواهد بود.** دو دانشِ شریفِ نشانه‌شناسی و سبب‌شناسی، دانش‌هایی پویا و‌ همبسته هستند نه مجموعه‌ای از فهرست‌های ثابتِ جدا از هم؛ بلکه این دو‌ دانش، مانند دو آینهٔ روبه‌روی یکدیگرند که ماهیتِ بیماری در هر یک، به صورتی دیگر نمود می‌یابد. در حقیقت، شناختِ «شبکهٔ علائم و نشانه‌های تندرستی و بیماری» و آگاهی از «شبکهٔ سبب‌ها و علت‌ها»، دو رویِ یک حقیقت‌اند.و نکتهٔ مغفول این است که این دو دانش نه‌تنها یکدیگر را پشتیبانی می‌کنند، بلکه یکدیگر را گسترش نیز می‌دهند.طبیب با شناختِ سبب‌ها، می‌تواند نشانه‌هایی را جست‌وجو و کشف کند که پیش‌تر در متون نیامده‌اند و بدین‌سان بر گسترهٔ دانشِ نشانه‌شناسی بیفزاید. از سوی دیگر، طبیب با مشاهدهٔ دقیقِ نشانه‌ها، می‌تواند مصداق‌های تازه‌ای برای سبب‌های شناخته‌شده بیابد یا حتی به سبب‌هایی نو راه ببرد و دانشِ سبب‌شناسی را توسعه دهد.ازاین‌رو، کارِ طبیب تنها گردآوریِ نشانه‌ها یا برشمردنِ سبب‌ها نیست؛ بلکه بازشناسیِ پیوندهای میان آنها و بازسازیِ رویدادِ بیماری در شخصِ بیمار است. طبیب با وقوف بر این دو دانش، به امکانِ فهمِ رویدادِ بیماری در شخصِ بیمار دست می‌یابد و درمانِ او نیز بر چنین فهمی استوار می‌گردد.«فراست» و‌ «حدس صناعی» را باید از نو خواند.‌@Hikmatbasedmedicine