🔹️گریه می‌کنم...🔸️ایستاده‌ام بالای پیکر خفته تو اما چو کوهی از آتش درون، لرزانم. شانه‌هایم تکان می‌خورد و زار می‌زنم؛ "اینجا باید ایستاده بودی و شعری می‌خواندی برای مخاطب دوم شخص، برای مردم، برای زندگی، برای امید، برای ایران"سروهای سرکج روی ترمه در راستای پیکر خفته تو، سر به زمین گذاشته و خفته‌اند و شانه‌های من می‌لرزد و گریه می‌کنم؛ برای مادرمان ادبیات، برای شعر، برای داستان که هر روز فرزند برومندی را به خاک می‌سپرد و چراغ خانه‌اش کم‌فروغ‌تر می‌شود؛ "حالا باید سر به خاک بگذاریم و گوش‌مان را تیز کنیم تا شعرهای ناسروده و داستان‌های نانوشته‌تان را خاک برایمان بخواند."ایستاده‌‌ام و پیکر خفته‌ات چون قایقی در اشک چشمانم شناور می‌شود تا به جاودانگی دریا بپیوندد و صدای صالح تسبیحی در گوشم می‌پیچد که گفته بود "جامعه که نابه‌سامان می‌شود اول ادبیات و هنر آسیب می‌بیند که لایه احساس و عاطفه جامعه است" و سکوت کرده بودیم و گریه کرده بودیم از گزندِ گاه و بیگاه نابه‌سامانی که به ما رسیده بود. گریه تکانم می‌دهد به یادآوری آسیبی که از رفتن تو به ما رسیده است. اگر سامانی بود اگر هر چیز و هر کس سر جایش و به‌وقتش بود اگر انسان در اینجا ارزشمند بود و بخت زندگی داشت، دیگر تو اینجا خفته نبودی؛ ایستاده بودی و شعر می‌خواندی و از شعر می‌گفتی و از شعر می‌شنیدی.تو اینجا خفته‌ای اما باید اینجا ایستاده باشی، تو که تنومند و تناور شده بودی و سایه کلماتت داشت گسترده می‌شد. تو که آینده شعر بودی و شعر می‌خواست از زبان تو، ناخوانده‌هایش را به گوش ما برساند و درها و پنجره‌های تازه‌ای را به روی ما بازکند. گریه می‌کنم پشت درها و پنجره‌هایی که ناگشوده ماند و پیکر تو اینجا خفته است تا به شعر بازگردد.عکس‌ها و فیلم: محمد فرخ @mohamadfarokh#شمس_آقاجانی #شعر #ادبیاتhttps://www.instagram.com/p/CxFmg8qNuS3/?igshid=MTc4MmM1YmI2Ng==