پنج‌ساله بودم که انقلاب شد و ناخواسته افتادم وسط اندیشه‌ها و باورهای رنگ به رنگ سیاسی. نه من که بیشت

پنج‌ساله بودم که انقلاب شد و ناخواسته افتادم وسط اندیشه‌ها و باورهای رنگ به رنگ سیاسی. نه من که بیشتر بچه‌های هم‌سال من که خانواده‌هایشان بویی از سیاست برده بودند. دور و بر خانواده از هر رنگی پیدا می‌شد. هر جا می‌رفتی بگومگوی سیاسی بود. جای توپ بازی، کلمه‌های حزب‌الهی و پیکاری و چریک و مجاهد و توده‌ای و... می‌انداختند جلوی پای ما بچه‌ها.توپ جنگ که به صدا درآمد دبستانی شدم. چشم‌ها و گوش‌هامان پر شد از شعارها و سرودها و نوحه‌هایی در ستایش جنگ و شهادت. آرمان‌مان شده بود برویم جبهه شربت شهادت بنوشیم؛ شربتی که مزه خون می‌داد و بوی کافور. همان آغاز، دبستان پیرنیا، نامش شد شهید بهرام ساکی؛ نخستین جوان ازنایی جان‌باخته در جنگ. دیگر روزی نبود که پیکر جوانی روی دست‌ها روانه خانه خاک نشود.سوم دبستان که بودم بیشتر بزرگ‌ترهای خانواده رفته‌بودند جبهه، بجنگند. پدرم هم یک شب پاییزی که برف می‌بارید رفت. من و برادرم و سه پسر عمو و یک پسرعمه بزرگتر از ما شده بودیم جوان‌های خانواده. همان زمستان بود، یک شب زمستانی پدرم برگشت مرخصی؛ خسته از بار اندوه یک عملیات لورفته؛ والفجر مقدماتی. خبرهای خوبی نداشت. فردایش، مصطفی محمدی هم‌کلاسی و دوستم فهمید دیگر پدر ندارد. نه او که شمار چشمگیری از بچه‌های شهر ازنا.آن زمستان سرد گذشت و بهار آمد. اما فرودین خوش به سر نرسید. بیست‌ودو روز از بهار گذشته، خبر جان‌باختن عموامیرحسین را آوردند. رخت و دلمان سیاه‌ شد.بی‌بی تا زنده بود نام امیرحسین از زبانش نمی‌افتاد. همیشه خوابش را می‌دید. گاهی پسر‌ها و نوه‌هایش را ناخودآگاه امیرحسین صدا می‌کرد. نه او، که مادران شهید بسیاری را می‌دیدم که در تنهایی با پسرشان حرف می‌زند. مانند همین مادرانی که در این چندسال فرزندشان را ازشان گرفته‌اند.پشت چراغ قرمز نگه‌داشته‌ام، نگاهم می‌افتد به تابلوی تبلیغاتی روی پل عابر پیاده با دیالوگی از فیلم آژانس شیشه‌ای؛ "می‌دونی یه گردان بره، گروهان برگرده یعنی چی؟" پوزخند می‌زنم. چرا من، ما مردم باید در این‌باره پرسش بشویم؟ چرا آن‌ها که جوانان مردم را هیئتی فرستادند جلو گلوله پاسخ نمی‌دهند؟ چرا آن‌ها که جنگ برایشان نعمت بود، پاسخ نمی‌دهند؟ برای ما که فقط سوگ داشت و آه و اشک و زندگی در رنجی که هم‌چنان کش می‌آید؟__پانوشت؛ فیلم روایتی است که به یاد بی‌بی نوشته بودم؛ مادران جهان را با صدای فرزندان‌شان اندازه می‌گیرند. چندسال پیش رادیو هفت با دستکاری چند کلمه و افزودن آن جمله شعار پایانی آن را اجرا و پخش کرد.#جنگ #دبستان #تبلیغات #مسئول #شهید #جان_باخته #مادر #بی_بیhttps://www.instagram.com/reel/CxqWwx9tsl_/?igshid=MTc4MmM1YmI2Ng==