#پراکنده‌های_ناگهان (15)همانجا که هستی باشعکس #انگشت بادکرده‌اش را داستان کرده بود بالای صفحه‌اش. ان

#پراکنده‌های_ناگهان (15)همانجا که هستی باشعکس #انگشت بادکرده‌اش را داستان کرده بود بالای صفحه‌اش. انگشت وسط دست چپش. جویای داستان شدم. نوشت: «شیشه سنگین افتاد روش. باد کرده و سیاه شده. اگه خوب نشه باید برم درمانگاهی پیدا کنم به دادش برسن.» نوشتم: «شاید خودن‌مرده شده. امیدوارم از اونا باشه که با یه #بوسه خوب می‌شن.»شکلک خنده فرستاد و نوشت: «چقدر خوب. ولی حیف که بوسه‌کنندگان #معجزه‌_گر، سال‌هاست منقرض شدن.» شکلک خنده فرستادم. اما چه می‌شد کرد با آن جمله آخر که افتاده بود توی سرم و هر از گاهی خودی نشان می‌داد. انگار جنینی که میانه خواب #مادر پیاپی از این سو به آن سو بغلتد و لگدی بزند. راستی چه شد آن بوسه‌های #درمانگر؟شاید #معجزه از خود بوسه باشد که در دم #بوسیدن رخ می دهد یا شاید هم بوسه و هم بوسنده باید معجزه‌گر باشند. شاید هم به نیت بوسنده در لحظه وابسته است که همه امیدش برای بهبود را در بوسه می ریزد و آمیزه‌ای می شود درمانگر. همان‌کاری که مادرها با دردهای بچگی‌مان می‌کردند. شاید همه چیز همان لحظه #حال است مانند دوست‌داشتن در همان لحظه حال و #حضور. با مهر و امید بوسیدن در همان لحظه حال و حضور. حضورت در همان لحظه حال باشد همان جا باشی که باید. حاضر آنجا باشی و غایب جاهای دگر. همه جان و تن #چشم باشی و #نگاه. گوش باشی و شنیدن. خواستن باشی و دل‌دادن. همان‌دم که همانجایی #خاطر نرود جایی. شاید معجزه همانجا و همان‌دم رخ بدهد. همان‌دم که آنجایی همانجا باش.____حمید رادیک‌شنبه 23 آذر 1399@didbid