صبح که می‌خواستم سوار تاکسی شوم، پیش از اینکه بنشینم، راننده به‌عمد دستش را روی صندلی گذاشت، من متوج

صبح که می‌خواستم سوار تاکسی شوم، پیش از اینکه بنشینم، راننده به‌عمد دستش را روی صندلی گذاشت، من متوجه نشدم و خصوصی‌ترین قسمت تنم را لمس کرد. حالا به نظر شما در کشوری که پلیس پشت من نیست و سیستم قضایی درستی وجود ندارد، من اگر در مقابل این حرکت راننده سکوت کنم، احمقم یا متمدنانه رفتار کرده‌ام؟ اگر فحشی دهم، سیلی‌ای به طرف بزنم یا داد و بیداد راه بیندازم، به بازتولید چرخه‌ی خشونت کمک کرده‌ام یا از حقم بر بدنم دفاع کرده‌ام؟به نظر شما این که من با بروز خشمم برای راننده هزینه‌ای بتراشم که باعث شود دیگر به فکر تعرض به کس دیگری نیفتد، بیشتر به توقف خشونت کمک کرده‌ام یا اگر سکوت کنم؟ به نظر من جواب روشن است!حرفم این است که وقتی مورد تجاوز قرار می‌گیری یا کسی به تو زور می‌گوید و آزارت می‌دهد، حق داری از خودت و حقت دفاع کنی، اگر روش به‌دور از خشونتی هست که فبها! وگرنه حق داری خشمت را بروز دهی. این‌طوری برای آزارگر هزینه می‌تراشی. این‌طوری کمک می‌کنی که شاید خشونت کمتر شود. دفاع از خود ربطی به بازتولید چرخه‌ی خشونت ندارد!حالا بعضی‌ها این وسط نشسته‌اند گوشه‌ای و می‌گویند اگر مردم به خیابان بروند و بابت سال‌ها آزار و قتل و شکنجه و اعدام و تجاوز و فقر و بی‌پولی و خفقان و نبود آزادی و حق‌خوری و کثافت اعتراض کنند، بازتولید چرخه‌ی خشونت است!! من حقیقتاً این را نمی‌فهمم. آن هم در شرایطی که مردم عمدتاً دست به خشونتی نبرده‌اند و اگر چیزی بازتولید شده از طرف آن‌ها شده و باز بر سر مردم فرود آمده. حتی اگر هم روزی برسد که دست به خشونت ببرند، تازه می‌شود حکایت من و راننده‌‌ی متعرض! به نظر من اگر کسی چیزی تا این حد انسانی و ساده را نمی‌فهمد، یا احمق است یا از این کثافت عریان سهم می‌برد.دیشب من و دوستم در خیابان «قدم می‌زدیم». جو شدیداً‌ امنیتی بود، چون دارند جوانان عزیز و بی‌گناه را به اتهام بی‌اساس و فله‌ای محاربه اعدام می‌کنند، چون محسن شکاری و جان‌های عزیز دیگر را اعدام کرده‌اند و بسیاری هم در صف اعدامند. جو امنیتی بود چون این‌ها از ستم خودشان ترسیده‌اند و می‌دانند مردم خشمگینند. اما من و دوستم صرفاً داشتیم قدم می‌زدیم. مثل دو انسان عادی که بعد از کار در خیابان‌های شهرشان قدم می‌زنند. کاری با چرخه‌ی خشونت نداشتیم. قدم می‌زدیم! لباس‌شخصی گنده‌ای‌ خِرمان را گرفت که کیف‌مان را بگردد و تو در این لحظه نمی‌توانی بپرسی چرا؟ نمی‌توانی بپرسی که کیستند و از کدام ارگانند، نمی‌توانی اعتراض کنی، وگرنه فحش می‌شنوی، کتک می‌خوری، یحتمل بازداشت می‌شوی و می‌روی جایی که عرب نی‌ انداخت. وسایلمان را گشتند، تا فیهاخالدون گوشی‌هایمان را گشتند، اطلاعاتمان را یادداشت کردند و امضا و اثر انگشت گرفتند. نمی‌توانستی بگویی نکن، نمی‌توانستی بگویی گوشی شخصی است و نباید دست بزنی! حتی نمی‌توانستی بپرسی این چیست که امضا می‌کنم، چون فحش می‌شنیدی، کتک می‌خوردی و زور شوکر و باتوم بالای سرت بود. باید سکوت می‌کردی. همین‌طور که داشتند آدرس و شماره‌تلفنمان را می‌گرفتند، دو قدم آن‌طرف‌تر هفت‌هشت‌نفره پسری را به‌شدت‌ کتک می‌زدند، شوکر و باتوم می‌زدند و فحش‌های حسابی می‌دادند. جوان بیچاره را لت و پار کردند. این وسط انگشت یکی از این‌ها هم کمی زخم شد. به دوستم گفت: می‌بینی چه وحشیایی‌ان؟ دوستم گفت: یعنی شما مهربونید؟یارو جواب داد: نیستیم؟ اگه می‌خوای خشونت واقعی ببینی یه سر باید بری انگلیس و آمریکا! آدم نمی‌داند چه بگوید که هم جواب باشد هم کتک نخورد و بازداشت نشود. در مقابل این حجم از خشونت و حماقت توام کم می‌آورد. سکوت می‌کند. می‌خندد حتی! بعد یک عده احمق‌ بی‌شرم به مردم می‌گویند: به بازتولید چرخه‌ی خشونت دامن نزنید! آدم مات می‌ماند که چطور بعد از این‌همه خشونت که به مردم رفته، و فقط به مردم رفته، در دورانی که مردم را بی‌گناه می‌زنند، بی‌گناه شکنجه می‌کنند و بی‌گناه اعدام می‌کنند، از نظر عده‌ای باز این مردمند که مقصر خشونتند... برایم قابل درک نیست.آخرین چیزی که از آن یک ساعت گرفتاری دیشب خاطرم مانده، صدای خنده است. صدای خنده‌ی یکیشان که داشت برای آن‌یکی تعریف می‌کرد شوکرش را به تن خیس پسری زده و چنین و چنان شده... با خنده می‌گفت. خوشحال بود. از قدرتی که در دست داشت خوشحال بود. از خشونتی که «می‌توانست» داشته باشد و با شوکر و باتوم و اسلحه تکثیرش کند خوشحال بود، از تن خیس انسانی که با برق رنجانده بود خوشحال بود....-نگار خلیلی-