رفت‌وآمد کاروان‌ها و راهی برای سفرهای فصلی مردم شهر به مناطق ییلاقی.این ویژگی، دو راهی ایسینی را به یکی از نقاط قابل توجه در جغرافیای تاریخی بندرعباس تبدیل می‌کند؛ نقطه‌ای که اهمیت آن تنها در یک سازه یا یک نام خلاصه نمی‌شود، بلکه در شبکه‌ای از روابط اجتماعی، اقتصادی و جغرافیایی معنا پیدا می‌کند.از «راگه ایسینی» تا دو راهی ایسینیبا گسترش کالبدی بندرعباس، بسیاری از راه‌های قدیمی در دل شهر قرار گرفتند و کارکرد اولیه خود را از دست دادند؛ اما نام آنها در حافظه جغرافیایی شهر باقی ماند.«دو راهی ایسینی» نمونه‌ای روشن از همین فرایند است. نامی که ریشه در یک مسیر تاریخی دارد و امروز بخشی از نشانی‌های شهری بندرعباس محسوب می‌شود. آنچه در گذشته راهی برای عبور کاروان‌ها، مسافران و محصولات بود، به تدریج در ساختار توسعه‌یافته شهر ادغام شد و نام آن به عنوان بخشی از حافظه تاریخی بندرعباس باقی ماند.اگرچه امروز نشانه‌های کالبدی برج و سازه‌های تاریخی این مسیر در نتیجه توسعه شهری کمتر به چشم می‌آیند، نام «دو راهی ایسینی» همچنان روایتگر دوره‌ای از تاریخ بندرعباس است؛ دوره‌ای که راه‌ها فقط مسیر عبور نبودند، بلکه بخشی از حیات شهر محسوب می‌شدند.دو راهی ایسینی را می‌توان دروازه‌ای تاریخی میان بندر و پس‌کرانه آن دانست؛ مسیری که از یک‌سو به روستا، باغ و ارتفاعات می‌رسید و از سوی دیگر به بازار و بندر متصل می‌شد. نامی که امروز در میان خیابان‌ها و محله‌های شهر شنیده می‌شود، یادگاری از زمانی است که جغرافیای بندرعباس با راه‌های مالرو، کاروان‌ها، باغ‌ها و سفرهای فصلی مردم تعریف می‌شد.حسین شهابی/ سرپرست معاونت میراث‌فرهنگی استان@hogam