بعضی مراجع‌ها برای تغییر نمی‌آیند؛ می‌آیند مطمئن شوند حق با خودشان است.مراجع می‌گوید:«من همه کار کرد

بعضی مراجع‌ها برای تغییر نمی‌آیند؛ می‌آیند مطمئن شوند حق با خودشان است.مراجع می‌گوید:«من همه کار کردم، ولی همسرم هیچ‌وقت منو نفهمید.»درمانگر می‌پرسد:«فکر می‌کنید خودتون در این رابطه چه نقشی داشتید؟»مراجع:«هیچ. من فقط زیادی تحمل کردم.»جلسه بعد:«به نظرتون واقعاً مشکل از منه؟»و اگر درمانگر کمی همدلانه با روایت او همراه شود، ممکن است بشنود:«دیدید؟ من از اول می‌گفتم مشکل من نیست.»اینجا یک اتفاق مهم در حال رخ دادن است:مراجع لزوماً دنبال حل مسئله نیست؛ دنبال تأیید یک روایت است.روایتی که شاید سال‌ها به او کمک کرده با دردش کنار بیاید:«من قربانی‌ام.»«دیگران همیشه منو خراب می‌کنن.»«اگر رابطه‌هایم شکست می‌خورند، تقصیر من نیست.»«من هر کاری از دستم برمی‌آمد انجام دادم.»مشکل اینجاست که اگر درمانگر تبدیل شود به «شاهدِ دادگاه» و بخواهد تعیین کند چه کسی مقصر است، درمان خیلی زود از مسیر خودش خارج می‌شود.پس درمانگر چه کار کند؟نه روایت مراجع را رد کند،نه سریع آن را تأیید کند.بلکه یک قدم عقب‌تر برود و بپرسد:«اگر ثابت کنیم حق با شماست، بعدش چه چیزی قرار است تغییر کند؟»این سؤال ساده می‌تواند مسیر جلسه را عوض کند.چون ممکن است مراجع متوجه شود چیزی که واقعاً می‌خواهد، «حق داشتن» نیست؛بلکه می‌خواهد:- دیده شود،- رنجش جدی گرفته شود،- احساس گناه نکند،- یا برای تصمیمی که گرفته، اجازه بگیرد. و اینجاست که یک تفاوت مهم در درمان روشن می‌شود:همدلی با تجربه مراجع ≠ تأیید تمام تفسیرهای مراجع.ممکن است واقعاً با او ناعادلانه رفتار شده باشد؛اما این به این معنا نیست که تمام برداشت‌های او از رابطه، دقیق و بدون سوگیری است.یک سؤال حرفه‌ای برای درمانگر:وقتی مراجع بارها می‌پرسد:«به نظرتون من مقصرم؟»گاهی سؤال بالینی مهم‌تر این نیست که:«مقصر کیست؟»بلکه این است:«اگر بفهمید مقصر نیستید، قرار است چه احساسی در شما تغییر کند؟»همین سؤال می‌تواند ما را از «حل پرونده» به «فهم مسئله» برساند.درمانگر قرار نیست قاضی زندگی مراجع باشد؛ قرار است به او کمک کند زندگی خودش را دقیق‌تر ببیند.💡مدرسه درمانگری همااینستاگرام | کانال تلگرام | کانال یوتیوب | کست باکس | ایتا | بله