سبک فیلم «La Grazia» سورنتینوی مهارشده است؛ فیلمی که به‌جای اینکه با فرمِ پرزرق‌وبرق، تماشاگر را تحت تأثیر قرار دهد، فرم را آرام می‌کند تا خود تردید، سکوت و گذر زمان تبدیل به درام شوند.از نگاه فیلمسازی، نکته قابل تامل این است که می‌توان کاری کرد میزانسن، حرکت دوربین، ریتم تدوین و حتی معماری قاب، مردد بودن او را «بازی کنند».سورنتینو در «بخشش» کمتر دنبال «اتفاق» است و بیشتر دنبال «مکث» است. قهرمان فیلم باید تصمیم بگیرد، اما فیلم مدام به او فرصت می‌دهد که تصمیم نگیرد.در نتیجه ریتم فیلم با مضمون یکی می‌شود.@shotnote1✍@honarefilmnameh