#یادداشت ✍️🏻امیرحمزه قنبری مدیر کارآمد، برای کدام شهر؟چند روز پیش، فرماندار کاشان در اظهارنظری گفت: «حتماً نباید مدیر بومی باشد؛ باید کارآمد باشد.»در نگاه اول، این جمله منطقی به نظر می‌رسد؛ چه کسی می‌تواند با اصل شایسته‌سالاری و انتخاب مدیر بر اساس توانمندی مخالفت کند؟ اما مسئله دقیقاً از جایی آغاز می‌شود که «کارآمدی» را در برابر «بومی بودن» قرار می‌دهیم؛ گویی این دو ویژگی رقیب یکدیگرند و برای داشتن یکی، باید دیگری را کنار گذاشت.واقعیت این است که بومی بودن به‌تنهایی امتیاز مدیریتی نیست، اما غیربومی بودن هم نباید فضیلت تلقی شود. مسئله اصلی این است که مدیری که قرار است برای یک شهر تصمیم بگیرد، تا چه اندازه شهر را می‌شناسد، مسائلش را لمس کرده، با ظرفیت‌هایش آشناست و نسبت به آینده آن احساس مسئولیت می‌کند.این بحث زمانی جدی‌تر می‌شود که به آنچه در فضای عمومی کاشان مطرح شده نگاه کنیم.صادق صدقگو در توئیتی با اشاره به حدود ۵۰ رئیس اداره و مسئول ارگان در کاشان، مدعی شده است که تنها ۷ نفر کاشانی هستند و بخش قابل‌توجهی از مدیران، اهل آران و بیدگل یا سایر شهرستان‌ها هستند.حتی اگر درباره اعداد و مصادیق این فهرست بحث داشته باشیم، اصل پرسش را نمی‌توان نادیده گرفت: سهم نیروهای توانمند و ریشه‌دار کاشانی در ساختار مدیریتی شهر چقدر است؟این پرسش، پرسشِ «کاشانی در برابر غیربومی» نیست؛ پرسشِ «چرا کاشان نتوانسته از سرمایه انسانی خودش به اندازه کافی استفاده کند؟» است.کاشان اگر مدیر توانمند ندارد، باید صادقانه این مسئله را بپذیریم و از بیرون نیرو بیاوریم. اما اگر مدیران توانمند، متخصص و شایسته در همین شهر حضور دارند، نادیده گرفتن آنان به بهانه اینکه «مدیر باید فقط کارآمد باشد»، اتفاقاً می‌تواند یکی از مصادیق نادیده گرفتن شایسته‌سالاری باشد چون شایستگی فقط در رزومه و مدرک و سابقه مدیریتی خلاصه نمی‌شود.شناخت جغرافیا، تاریخ، فرهنگ، اقتصاد، شبکه اجتماعی، ظرفیت‌های انسانی و حتی زخم‌های یک شهر نیز بخشی از صلاحیت مدیریتی است.مدیری که سال‌ها در یک شهر زندگی کرده، مسئله آب، میراث تاریخی، سرمایه‌گذاری، مهاجرت نخبگان، بافت اجتماعی و فرصت‌های توسعه آن را از نزدیک دیده، یک سرمایه اطلاعاتی دارد که الزاماً با چند صفحه رزومه و چند سال سابقه مدیریتی قابل جایگزینی نیست.از طرف دیگر، این هم اشتباه است که صرفاً به دلیل بومی بودن، مدیری را شایسته بدانیم.مدیریت شهر، سهمیه بومی و غیربومی نمی‌شناسد؛ اما قطعاً «شناخت شهر» را می‌شناسد.بنابراین شاید صورت دقیق‌تر این گزاره این باشد: مدیر باید کارآمد باشد؛ و اگر نیروی بومیِ کارآمد وجود دارد، بومی بودن او یک مزیت جدی است، نه یک مانعمسئله امروز کاشان شاید بیش از آنکه کمبود مدیر باشد، کمبود اعتماد به سرمایه انسانی خود شهر باشد.شهری که دانشگاه دارد، متخصص دارد، مدیر دارد، کارآفرین دارد، معمار دارد، پژوهشگر دارد و نسلی از جوانان تحصیل‌کرده‌اش در عرصه‌های مختلف کشور فعالیت می‌کنند، نباید همیشه برای اداره خود به بیرون از خودش نگاه کند.و البته یک نکته مهم‌تر وجود دارد.اگر قرار باشد همه چیز را با واژه «کارآمدی» توضیح دهیم، باید معیار کارآمدی هم شفاف باشد.کارآمد بر اساس چه شاخصی؟چه کسی ارزیابی می‌کند؟عملکرد چگونه سنجیده می‌شود؟و مهم‌تر از همه، اگر یک نیروی بومی با همان سطح از توانمندی وجود داشته باشد، چرا نباید اولویت با کسی باشد که علاوه بر تخصص، شناخت عمیق‌تری از شهر دارد؟شاید وقت آن رسیده باشد که بحث را از «بومی یا غیربومی» فراتر ببریم و به پرسش مهم‌تری برسیم: کاشان برای اداره خودش، چقدر به سرمایه انسانی خودش اعتماد دارد؟توسعه زمانی اتفاق می‌افتد که یک شهر، هم از تجربه بیرون استفاده کند و هم سرمایه درون خودش را فراموش نکند.کاشان بیش از آنکه به مدیرانی صرفاً «غیربومی» یا صرفاً «بومی» نیاز داشته باشد، به مدیرانی نیاز دارد که کارآمد باشند، شهر را بشناسند و نسبت به آینده آن احساس مسئولیت کنند این سه ویژگی، نه در مقابل یکدیگر، که باید در کنار یکدیگر قرار بگیرند.#مدیران_کارآمد_بومی#سرمایه_شهرhttps://t.me/timcheh_kashan