کاتدرس‌های آلفرد هیچکاک برای کارگردانی در سینما، فراتر از تکنیک‌های صرف فیلم‌سازی، نگاهی عمیق به روا

کاتدرس‌های آلفرد هیچکاک برای کارگردانی در سینما، فراتر از تکنیک‌های صرف فیلم‌سازی، نگاهی عمیق به روانشناسی تماشاگر، دکوپاژ بصری و کنترل کامل بر روایت دارند. 🎬 ۱. تعلیق، نه شگفتی«بین تعلیق و غافلگیری تفاوت بزرگی است.»هیچکاک می‌گوید: اگر بمبی زیر میز منفجر شود و ما از آن بی‌خبر باشیم، فقط یک لحظه غافلگیر می‌شویم. اما اگر از وجود بمب آگاه باشیم و منتظر انفجار بمانیم، دچار تعلیق می‌شویم.کارگردان خوب به تماشاگر اطلاعاتی بیش از شخصیت‌ها می‌دهد تا او را درگیر کند.۲. فیلم باید با تصویر روایت شود، نه با دیالوگ«اگر فیلم را بدون صدا تماشا کنیم، باز هم باید داستان را بفهمیم.»هیچکاک به شدت به تصویر به‌مثابه زبان سینما اعتقاد داشت. هر صحنه باید به گونه‌ای طراحی شود که حتی بدون شنیدن دیالوگ هم قابل فهم باشد.او با دکوپاژ و میزانسن، معنای درونی صحنه را بیان می‌کرد، نه با حرف.۳. کنترل ذهن تماشاگر«فیلم خوب مثل زندگی است، اما بدون لحظات خسته‌کننده‌اش.هیچکاک استاد دستکاری در دید و ذهن تماشاگر بود. او می‌دانست کِی کات بزند، چه چیزی را پنهان کند، کدام نما را نگه دارد تا تماشاگر دقیقا آن‌طور که می‌خواهد فکر کند.۴. شخصیت‌های عادی در موقعیت‌های غیرعادی«هیچ‌چیز هیجان‌انگیزتر از یک آدم معمولی در شرایطی مرگبار نیست.قهرمان‌های هیچکاک اغلب آدم‌های عادی هستند که درگیر توطئه یا خطر می‌شوند (مثل «شمال از شمال غربی» یا «پنجره عقبی»).این کار باعث همذات‌پنداری بیشتر تماشاگر می‌شود.۵. مک‌گافین (MacGuffin) را بشناسید«مک‌گافین چیزی است که همه دنبالش می‌گردند، اما خودش اهمیتی ندارد.مثل نامه‌ای گمشده، یک مجسمه یا کیف مرموز. مک‌گافین فقط موتور حرکت داستان است، نه هدف نهایی.کارگردان باید بداند چطور از مک‌گافین استفاده کند تا داستان را پیش ببرد، بدون اینکه تماشاگر بعدا حس فریب‌خوردگی کند.۶. دکوپاژ پیش ازفیلمبرادریهیچکاک فیلم را «قبل از فیلمبرداری» می ساخت.او هر نما را با دقت کامل طراحی می‌کرد. معتقد بود اگر شما در زمان پیش‌تولید خوب فکر کنید، سر صحنه کار آسان خواهد بود.استوری‌بورد برای هیچکاک حکم فیلمنامه‌ی واقعی را داشت.۷. بازی با اطلاعات، نه پیچیدگیهیچکاک اعتقاد داشت که روایت پیچیده الزاما هوشمندانه نیست. او می‌خواست احساسات را هدایت کند، نه ذهن را گیج کند.به‌همین دلیل، درام را از طریق پرسش‌های ساده و روشن می‌ساخت: «آیا این شخصیت نجات پیدا می‌کند؟ چه رازی در اتاق بسته هست؟»۸. نقطه‌دید را جدی بگیرهیچکاک استاد استفاده از POV (نقطه‌دید شخصیت) بود تا تماشاگر را در موقعیت احساسی و ذهنی قرار دهد.مثلا در «سرگیجه» یا «روانی»، با استفاده از دوربین به‌جای چشم شخصیت، تماشاگر را درون تجربه قرار می‌داد.@honarnaamehh