خانهٔ آسمان خراب شود!«یکی را از ملوک مرضی هائل بود که اعادت ذکر آن ناکردن اولی. طایفۀ حکمای یونان مت

خانهٔ آسمان خراب شود!«یکی را از ملوک مرضی هائل بود که اعادت ذکر آن ناکردن اولی. طایفۀ حکمای یونان متفق شدند که مرین درد را دوایی نیست مگر زهرۀ آدمی به چندین صفت موصوف. بفرمود طلب کردن. دهقان‌پسری یافتند بر آن صورت که حکیمان گفته‌ بودند. پدرش را و مادرش را بخواندند و به نعمت بیکران خشنود گردانیدند و قاضی فتوی داد که خون یکی از رعیت ریختن سلامت پادشه را روا باشد. جلاد قصد کرد. پسر سر سوی «آسمان» برآورد و تبسم کرد. ملک پرسیدش که در این حالت چه جای خندیدن‌ است؟! گفت ناز فرزندان بر پدران و مادران باشد و دعوی پیش قاضی برند و داد از پادشه خواهند. اکنون پدر و مادر به علّت حطام دنیا مرا به خون درسپردند و قاضی بکشتن فتوی داد و سلطان مصالح خویش اندر هلاک من همی‌بیند!» (گلستان سعدی)امروزِ «ما» هم همین است. درست مانند احوال آن پسر که شده بود گوشت قربانی! راهی نمانده جز تبسّم و سر سوی آسمان برآوردن. کدام آسمان؟ آسمان نامهربان، آسمان تاریِ تهی. همان که خاقانی گفت: «داد کس آسمان دهد؟ ندهد!» همان که عرفی گفت: «ز بس که مانده‌ شود آسمان ز آزارم / هزار سال پس از من جهان بیاساید» همان که کمال اسماعیل گفت: «آسمان برکشید هر دون را» همان که ادبیات بسیاربار از نکوهشش تشفّی خاطر کرده، لب به دشنامش گشوده و لذّت چون مایعی سرخ و مستی‌ده زیر پوستش خزیده، لب و زبانش را به کِزکِزی خوش و رخوت‌آور انداخته و جان سوخته‌اش را نرم و ولرم کرده. آسمان؛ همان که «همه کارم ز دور آسمانی/ چو دور آسمان شد زیر و بالا» همان که «بر زمین صدهزار خونریزست /یک دیَت آسمان نخواهد داد!» همان که «آسمان کشتی ارباب هنر می‌شکند» همان که «گاهی که سنگ حادثه از آسمان رسد / اول بلا به مرغ بلندآشیان رسد» همان که «شرمی آخر آسمان! آزرمی آخر آسمان!»@honarzvm