گفت لَبَم ناگهان نامِ گل و گلسِتانآمد آن گل‌عِذار کوفت مَرا بَر دَهانگفت که سلطان مَنم، جانِ گلستان مَنمحَضرتِ چون مَن شَهی، وآنگه یادِ فُلان؟دفِّ مَنی هین مَخور سیلیِ هَر ناکَسینایِ مَنی هین مَکُن از دَمِ هَر کَس فَغانپیشِ چو مَن کِیقُباد، چَشمِ بَدم دور باد!حیف نَباشَد که تو یاد کُنی از کِهان؟جُغد بُوَد کو به باغ یادِ خَرابه کندزاغ بُوَد کو بَهار، یاد کند از خَزانچَنگ به مَن دَر زدی، چَنگِ مَنی دَر کنارتار که دَر زَخمه‌ام سُست شَوَد، بُگسَلانپُشتِ جهان دیده‌ای رویِ جَهان را ببینپُشت به خود کن که تا روی نَماید جَهانای قمرِ زیر میغ! خویش نَدیدی، دریغ!چند چو سایه دَوی، در پیِ این دیگران؟بَس که مَرا دامِ شعر، از دَغَلی بَند کردتا که زِ دَستم شکار، جَست سویِ گلسِتاندر پیِ دُزدی بُدَم، دُزد دِگَر بانگ کردهِشتم بازآمَدم، گفتم و هین چیست آن؟گفت که اینک نشان، دُزدِ تو این سوی رَفتدُزدِ مَرا باد داد آن دَغَلِ کَژ نِشانمولانا