🔖دلم در گروی زودتری ماند که برگردم؛وقتی که شکی نداشتم به ننگی.چندروز پیش بود که بنا بر سفری کاری، ت

🔖دلم در گروی زودتری ماند که برگردم؛وقتی که شکی نداشتم به ننگی.چندروز پیش بود که بنا بر سفری کاری، تا نزدیکترین فاصله با مرز ایران رسیدم. خودم بودم و یک کوله و صدای شجریان که تمام هیاهوی باد را از گوشم خالی میکرد. بی‌هیچ دغدغه و خوفی، بی‌هیچ این پا و آن پا کردنی، پایم چنین قرص که بود، نبود انگار، هیچوقت. هیچوقت چنین خالی از ترس نبودم که بودم. آن‌سو خانه‌ام بود؛ وطنم، مادرم، خانواده‌ام، رفقایم و مردمم. باچاره‌تر از آن بودم که بی‌چاره‌ی دیگری باشم جز وطنپشتم محکم بود که پسروک با مادرش امن‌ترین جای دنیاست. من مانده بودم در سالی که برای وطن سالِم نگذشت. پایم را بیرون گذاشتم جنگ شده بود، جنون شده بود، خون شده بود.اوین را که زدند، ارمنستان بودم. رفتم سمت مرز اما نگاه‌های پسروک بهانه شد تا نگاهم دارد. ولی دی که شد و خون خیابان را برداشت از قلع و قمع مردم، باز پا در یک کفش کردم که برمی‌گردم. خون من‌که رنگین‌تر نبود. برای رفقایم هم پرونده‌سازی کرده بودند که من رابط آنها هستم با تل‌آویو! مثل همه‌ی پرونده‌سازی‌های خاک‌برسری که این خاک‌برسرها میکنند. بلیط گرفتم، کوله‌ام‌ را انداختم گَلِ دستگیره در، ناگهان برادرم را هم گرفتند تا دیگر تردیدی نماند اما از دستم در رفت و برعکس همیشه با دوستانم مشورت کردم تا اصرار کنند که بازگشت تو همه‌چیز را پیچیده‌تر میکند.تا بعداز این لیست کذای انسان‌رسانه‌های معاند که من را هم در آن چپاندند، با تمام پیغام‌های از دور و نزدیک که تا دورترین نزدیکی‌های ایران هم پیدایم نشود، باز شور گرفتم که برگردم. دلم نلرزیده بود و سرم داغ شده بود که برگردم و روی این ملنگ‌های از نطفه جاسوس را کم کنم. حتی اگر پایم مستقیم برسد به انفرادی و بعدش روی چهارپایه! مدام دنبال فرصت بودم تا این سفری که ناگهانی پیش آمد و ناگهان دیدم یک قدم مانده تا غروب آفتاب را به افقِ موطنم ببینم.حالا نفسم بند آمده بود؛ رهاترین از هر قیدی و اسیرترین برای خاکم. فقط اینبار هرچه دلم مومن بود، عقلم سست! حالا که یک موج فاصله داشتم تا ایران، رفتنم ممکن بود ننگی شود که به هیچ خاکی پاک نشود. آنهم وقتی که این دولتِ بی‌مقدار و ریزه‌خوارانش لیست صدنفره راه انداخته‌اند برای استرداد با تضمین به آغوش استبداد. از آنها که در دی و در جنگ، جای آنکه پای ایران بایستند، چشمانشان مثل همیشه آن مرز باریکِ بین جمهوری اسلامی و وطن را ندید و حالا سررسید دستمزد همه «وطن‌فروش‌» بستن‌هایشان به دیگرانی رسیده که خون دل خوردند و لب این مرز ایستادند.وای از آن ننگ و نفرینی که برای ایستادن زیر پرچمی که پرچمِ قاتلان و غارتیان است، باشد. بو بگیرم در این غربت، پایم فرو در لجن‌زار غرب باشد شرف دارد به هم‌داستانی با این قبیله‌ی آدم‌خوار و زد و بند با این الباقیِ بی‌مایه‌‌اش.پایم تا مرز وطن رسید، اشکهایم را ریختم، بوی مادرم نیامد و دلتنگی‌ام رفع نشد، اما سلام دادم و بوسیدمش از این سو و دلم در گروی زودتری ماند که برگردم.وقتی دل و دین و عقلم یکی بود، وقتی که شکی نداشتم به ننگی.🖋️حسین رزاق@hoseinrazzagh