⁨ 🔖کدام جنوب؟ کدام قلب و جان ایران؟🖋️حسین رزاقمدام می‌گوییم جنوب، قلب ماست؛ پارهٔ تن ایران است؛ دل ماست. اما کدام قلب؟ کدام پارهٔ تن؟ سرزمینی که انگار سهمش از این همه عشق و مهر ادعایی، فقط بمب و موشک است و خاک و خون.نفتش را مکیدیم، ثروتش را به تاراج بردیم، و هنوز از زخم‌های آن جنگ لعنتی هشت‌ساله آرام نگرفته بود که آبش را دزدیدیم، نخل‌هایش را خشکاندیم و گاومیش‌هایش را تلف کردیم و هوا را از آنها گرفتیم، و التیامی که ندیدند حالا هم باز جنگی دیگر و ویرانی دیگری! شاید این «ما» را حواله به حکومت دادن راحت‌ترین کار باشد اما «ما» هم در این «ما» شریکیم که فقط آه کشیدیم و بار بودیم نه یار برای این جنوبِ خون‌گرمِ در وطنِ خویش غریب.همینکه مینویسیم وای از این چله‌ی تابستانِ بی‌برقی و بی‌آبی زیر جنگ، اولین سوزن را به خود بزنیم که ما چه میدانیم از این چله‌ی بی‌برق و بی‌آب که از بمب‌های چند تنی در میانه‌اش هم بگوییم! کاش لال میشدند؛ چه آنکه از مخفیگاه و غیبت، فرمان جنگ صادر میکند؛ چه آنکه از پشت شیشه‌ ضدگلوله، در آن‌سوی دنیا، فراخوان بمباران میدهد، لال میشدند و دست از این خاک برمیداشتند تا سرزمین سوخته‌ای از آن نساخته‌اند. بهای افاضات فضل این نوباوگان سیاسی که صلح را خیانت میدانند یا آنها که به بال بمب‌افکن‌ها آویزانند را فقط مردمی میپردازند که سال‌هاست با محرومیت زندگی کرده‌اند و مرده‌اند تا زندگی کنند؛ مردمی که هر بار دست روی زانوی خود گذاشتند تا برخیزند، مجنونی پیدا شد و به کمرشان زد.اگر جنوب واقعاً قلب ایران است، پس سزاوار زندگی است، نه اینکه هر بار نخستین قربانی جنونِ جنگ‌طلبانی شود که یا بهر قیمتی میخواهند بمانند یا بهر قیمتی بیایند. لعنت به جنگ.⁩@hoseinrazzagh