🔖اکل میت!🖋️حسین رزاقخوردن جسد انسان در شرایط اضطرار، در فقه شیعه جایز است! شیخ طوسی در المبسوط جوا

🔖اکل میت!🖋️حسین رزاقخوردن جسد انسان در شرایط اضطرار، در فقه شیعه جایز است! شیخ طوسی در المبسوط جواز خوردن جسد انسان را در اضطرار مطرح کرده است. محقق حلی در شرائع الإسلام خوردن آن را برای مضطر، به اندازه حفظ جان، جایز دانسته است. صاحب جواهر نیز در جواهر الکلام این مسئله را به تفصیل بررسی کرده و قول به جواز را مطرح کرده. ملا احمد نراقی در مستند الشیعة صریحاً از «جواز أکل المیت الآدمی» سخن گفته است!البته همه در یک وضعیت مشخص: اضطرار واقعی و صرفا برای حفظ جان.حالا تصور کنید همین اضطرار، نه بر اثر یک حادثه طبیعی، بلکه محصولِ عملکرد یک حکومت باشد. حکومتی که خود را دینی می‌خواند و بخش‌هایی از نهاد رسمی روحانیت نیز با آن پیوندهای مالی و ساختاری دارند.اینجاست که سؤال اصلی آغاز می‌شود:چرا برای انسانی که از شدت گرسنگی به خوردن جسد رسیده، حکم شرعی داریم. اما برای حکومتی که انسان را به چنین اضطراری رسانده، حکم مقابله نداریم؟ حکم اعتراض نداریم؟ حکم مبارزه نداریم؟ حکم برائت و عدم همراهی نداریم؟چطور فقه برای آخرین لحظه‌ی حیاتِ یک انسان، راهی برای نجات او پیدا می‌کند، اما وقتی سخن از ساختار قدرتی است که به زعم منتقدان، زندگی یک جامعه و میلیون‌ها انسان را به اضطرار کشانده، زبان بسیاری از مدعیانِ مرجعیت ناگهان این‌همه محتاط و خاموش می‌شود؟مسئله، «اکل میته» نیست. مسئله این است که برای نجات انسان از گرسنگی فتوا داریم؛ اما برای نجات جامعه از ساختارِ مولدِ گرسنگی، چرا نه؟@hoseinrazzagh