جرقه‌های کوچکِ درونش چونان پاره‌های آتش در آب جریان گرفته بودند. تمام وجودش پیدا بود، آنگونه که اتاق

جرقه‌های کوچکِ درونش چونان پاره‌های آتش در آب جریان گرفته بودند. تمام وجودش پیدا بود، آنگونه که اتاقی روشن از پس شیشه‌ای شفاف. لحظه‌ای سرد و آرام...، لحظه‌ای موجاموج و طوفانی‌. تنها با نگاهی می‌شد فهمید که آتشِ جاری در آب چه سوزندگی ناشناخته‌ای دارد!به عمق آب که خیره می‌شدی، انبوهی از گوی‌های بلورین، در هم می‌غلتیدند و بالا می‌آمدند. هر آن، گویی تازه‌ از بطن گویی دیگر متولد می‌شد. دست می‌بردی برای لمسی کوتاه... شعله‌ها دود می‌شدند، دودها می‌پراکندند، حباب‌ها می‌ترکیدند و دستت از لمس هیچِ ناشناخته‌ای در خلأ می‌سوخت. آیینه‌ای آوردم و گفتم: بیا خودت را ببین! درون آینه ولی، فقط پله‌ بود؛ پله‌هایی بی‌انتها که از تاریکی سیالی بیرون خزیده و در امتداد نور بالا می‌رفتند. کسی مرا به درون آینه کشاند و در مسیر پله‌ها غوطه‌ورم کرد. گدازه‌های آتش با سرعت نور از قفسۀ سینه‌ام فوران کردند و از من پوسته‌ای بر زمین افتاد.من او شدم ابراهیم! او...با حالی غریب بین غرقگی و نجات؛ بین فرورفتن و بالا آمدن؛ بین سقوط و صعود.بین مرگ و زندگیسبک و خالی...مثل حباب!پله‌ها هنوز در سرم می‌چرخند و کلمات در انگشتانم گداخته می‌شوند.تو از داغیِ شعله‌های سرد چیزی نمی‌دانی!از هیچ‌بودگی دودهای متراکم هم!بشکن!آینه را بشکن ابراهیم!من تمام شده‌ام.تو از این پس با هیچ‌کس ملاقات نخواهی کرد که روحِ عریان باشد.هیچ زنی نخواهد توانست، آنگونه که من، تارهای دلت را بنوازد. در تمام زنان به دنبال من بگرد و تنها تکه‌ای از مرا بیاب!تکه‌ای کوچک از من برای تو کافی‌ست.دیگر نمی‌افتد برایت اتفاق مندر احتمال و جبر هم فرض محالم کن#حسنا_محمدزاده 🍃ابراهیم 🥀 @hosna_mohamadzade