این روزها سوگی خاموش را به نام زندگی از سر می‌گذرانم. حالم بد نیست. کمتر به زیباییِ روبه‌زوالم می‌ان

این روزها سوگی خاموش را به نام زندگی از سر می‌گذرانم. حالم بد نیست. کمتر به زیباییِ روبه‌زوالم می‌اندیشم. از رشته‌های اتصالم به گذشته، تنها چند تارِ نازک باقی مانده‌است؛ از تمام سال‌هایی که می‌توانستم بی‌دغدغه زن باشم، اما در رنج گذشت.نمی‌دانم، آرامش پیش از طوفانم یا خستگی پس از طوفان!یالوم می‌گفت: «یکی از عمیق‌ترین نیازهای انسان این است که کسی شاهد زندگی درونی او باشد.» و من از این دنیا، برای برآوردن عمیق‌ترین نیازم، ناامید شدم.می‌دانی ابراهیم! چهل‌وچند سال از عمرت در انتظار هم‌سفرِ روح بگذرد، کم‌حرفی نیست؛ در انتظار کسی که دنیا را شبیه تو تجربه کند. بعد از این سرگشتگی بی‌حاصل، دیگر چگونه کسی خواهد توانست قلبت را تکان دهد؟نمی‌دانم، شاید هم تمام عمر، نامِ هم‌سفرِ روح را بر اشتیاقی نهاده بودم که مقصدش ژرفای ناشناختهٔ خودم بود. من می‌کوشیدم تجربه‌های معنوی‌ام را به حضور یک انسان گره بزنم، غافل از آنکه شاید هیچ انسانی نتواند چنین باری را به تنهایی حمل کند. همین شد که شکست و به زمین ریخت.و اکنون، من، اجتماعِ زنانی‌ام که بر مزارِ آینه‌های شکسته نشسته‌اند؛ زنانی که روزی رؤیای هم‌نواییِ روحی دیگر را در دل پروراندند و سرانجام، تنها صدای خویش را از میانِ تکه‌های شکسته بازشنیدند.#حسنا_محمدزاده 🍃ابراهیم۲۴ تیرماه ۱۴۰۵🥀 @hosna_mohamadzade