📝✨ کاروان و مسافرِ تنها📝✨🔸در روزگاران کهن، بازرگانی بود که تمام دارایی خود را در کالاهای گران‌بها بسته‌بندی کرده بود تا به سفری دوردست برود. او در میانه‌ی بیابانی بزرگ، گرفتارِ طوفانی سخت شد. راه گم شد، کاروان از هم پاشید و بازرگان، خسته، تشنه و ناامید، در میان ریگ‌های روانِ بیابان تنها ماند.🔹خورشید غروب کرد و شبِ سردِ بیابان فرا رسید. بازرگان که دیگر رمقی در تن نداشت، بر زمین افتاد. در حالی که مرگ را به چشم می‌دید، با خود اندیشید: «تمام عمر دویدم و اندوختم، و اکنون در این بیابانِ بی‌کران، حتی کسی نیست که بر تنِ بی جانم نماز بگزارد.»🔸در همان حالِ احتضار، با قلبی شکسته رو به آسمان کرد و گفت: «خدایا! من که همه چیزم را در راهِ کسبِ روزی از دست دادم. اگر پایانِ کار من اینجاست، تنها می‌خواهم که در لحظه‌ی آخر، قلبم از امید به تو خالی نباشد.»🔹چشمانش را بست و به خوابی عمیق فرو رفت. در عالمِ رویا دید که صدایی به او می‌گوید: «برخیز و به سمتِ طلوعِ خورشید برو.»🔸وقتی بیدار شد، هوا گرگ‌ومیش بود. نایِ راه رفتن نداشت، اما آن نجوا در دلش امیدی روشن کرده بود. برخاست. گام برداشت. تشنه بود و ناتوان، اما در هر قدم، توکل‌اش را بر خدا محکم‌تر می‌کرد.🔹ساعتی نگذشته بود که در دوردست، لکه‌ای سبز دید. با هزار امید و ترس به سمت آن رفت. آنجا، چاهِ آبی بود که سال‌ها پیش، کاروانیانِ دیگر آن را حفر کرده بودند و حالا در زیرِ تپه‌ای از شن، نیمه‌پنهان مانده بود. کنارِ چاه، بوته‌ای از گیاهانِ صحرایی روییده بود که میوه‌هایی آبدار داشت.🔸بازرگانِ تنها، آب نوشید، اندکی استراحت کرد و جانی دوباره گرفت. او فهمید که نه تنها نمرده است، بلکه دقیقاً در جایی که فکر می‌کرد پایانِ زندگی‌اش است، راهِ تازه‌ای برایش گشوده شده است. او با خود گفت: «خداوند در اوجِ بی‌پناهی، از جایی که گمان نمی‌بردم، راه را بر من گشود. پس چرا باید از فردا هراسان باشم؟»🔹او نه تنها زنده ماند، بلکه با همان اندک توشه‌ای که داشت، دوباره کسب‌وکارش را رونق داد، اما این بار، نه با حرص و ولع، بلکه با قلبی که به روزی‌رسانِ بی‌همتا گره خورده بود.🔸پس از آن واقعه، بازرگان به شهر و دیار خویش بازگشت. چون مالِ دنیا داشت، بسیاری گمان می‌بردند که او دوباره همان بازرگانِ پیشین است؛ اما او به کلی دگرگون شده بود.🔹گویند که روزی یکی از دوستانِ قدیمی‌اش که در تجارت زیانِ بسیار کرده بود، نزد او آمد و با ناامیدی گفت: «ای رفیق، کارِ من به آخر رسیده و درهایِ رزق بر من بسته شده است. دگر امیدی نمانده!»🔸بازرگانِ عارف، لبخندی زد و او را به کناری برد و گفت: «ای دوست، بدان که خداوند برایِ هر کس، چاهی در بیابانِ زندگی‌اش پنهان کرده است. اما آن چاه، تنها زمانی آشکار می‌شود که تو «حرکت» کنی، نه آنکه در جایِ خود بنشینی و زانویِ غم در بغل بگیری. آیا می‌پنداری که آن چشمه در بیابان، برای منِ ناتوان پدیدار شد؟ نه! آن چشمه، همان‌جا بود؛ اما چشمانِ من تا وقتی درِ امید را بر خود بسته بودم، آن را نمی‌دید. 🔹مشکلِ ما این نیست که رزق کجاست؛ مشکلِ ما این است که ما در جستجویِ آن، دیده‌مان به جایِ «مسبب‌الاسباب»، تنها به «اسباب» دوخته شده است.🔸از آن روز، بازرگانِ موفق، بخشی از کارِ خویش را به دستگیری از دل‌شکستگان اختصاص داد. او به جایِ دادنِ سکه، به آن‌ها «حکایتِ بیابان» را می‌آموخت و می‌گفت: «اگر امروز نانی نداری، فردا را با توکل آغاز کن. آفتابِ فردا، با نورِ همان امیدی طلوع می‌کند که تو در شبِ ناامیدی در دلت روشن نگاه داشته‌ای.»🔹و چنین شد که او نه تنها مالِ دنیا، که «سرمایه‌یِ جان» را نیز افزون کرد و در نهایت، آرامشی یافت که هیچ طوفانی قادر نبود آن را از او بستاند.📝✨امید یک بار برای همیشه نیست، بلکه یک «سبکِ زندگی» است.📝✨@hosnakhnom