زير آسمان وطنی كه در آن فقط مرگ را به مساوات تقسيم می‌كردندسند زده‌ام يكجا همه را به حرمت چشمان تو مهر و موم شده با آتش سيگار متبرک ملعون كه می‌تركاند يكی يكی حفره‌های ريه‌هايم را تا شمارش معكوس، آغاز شده باشد بر اين مقصود بی‌مقصد كفايت می‌كرد مرا حرمت آويشنمرا مهتاب مرا لبخندو آويشن، حرمت چشمان تو بود. نبود؟پس دل گره زدم به ضريح انديشه‌ای كه آويشن را می‌سرودآری گلم!دلم!حرمت نگه دار كه اين اشک‌ها خون‌بهای عمر رفته‌ی من استسرگذشت كسی كه هيچ‌كس نبودو هميشه گريه مي كرد #حسین_پناهی