#همزه_های_زندگیقدیم ترها گذاشتن همزه روی "ه" یک غلط یک نمره ای بود. حالا اما گذاشتنش غلط است. آن وقت ها معلم ها و والدین جوری از این همزه صیانت می کردند که انگار چیزی مربوط به غیرت و ناموس است. بزرگتر که شدم فهمیدم اینکه همزه را روی "ه" بگذاری یا نگذاری هیچ ربطی به جایگاه ذاتی آن ندارد و عده ای هستند که تصمیم می گیرند که همزه وجود داشته باشند یا که نه. شاید اگر از تعدادی دانش آموز آمارگیری یا نظرسنجی می کردند خیلی زودتر به نتیجه می رسیدند. آنوقت دیگر نیازی به این همه نمره های کسر شده نبود و همینطور میلیون ها ساعت تدریس و والدین نگران که نگذاشتن همزه را روی "ه" مساوی با آینده تاریک و مبهم فرزندانشان می انگاشتند.گاهی به همزه های زندگی فکر می کنم. آن چیزهایی که به بودنشان پافشاری می کنیم و هزینه های گزاف بابتش به خودمان و دیگران تحمیل می کنیم. همزه هایی که روی سرمان هستند بی آنکه بدانیم آیا واقعا به کارمان می آیند و آیا آنطور که با تعصب فکر می کنیم خوب، مقدس، درست و جایگزین ناپذیرند آیا نمی شود که جایگزینی دیگر داشته باشند. شاید اگر ذات خوبی و بدی را از روی همزه های زندگیمان بر داریم بتوانیم درباره آنها بیندیشیم و بازنگری کنیم و آنوقت با جایگزین های دیگر تجربه های شگفت انگیز جدیدی داشته باشیم. #حسین_ربیعی_ملایری #همزه_های_زندگیhttps://t.me/hossein_rabiee_malayeri