#بریده_ای_از_داستان_ناتمام#بازی_شب_و_منزرین گیسوان پرفروغم را بر زلف های انبوه نقره فام ماه که کوهست

#بریده_ای_از_داستان_ناتمام#بازی_شب_و_منزرین گیسوان پرفروغم را بر زلف های انبوه نقره فام ماه که کوهستان را روشن می کند ترجیح می دهی. مهتاب اگر باشد دیگر نه تو معنا داری نه من فروغی و نه ستارگان نشانی. چه دلی داری که هرگز زبان نگشوده ای. از این بالا کنار تنها خانه کاهگلی که مشرف به تمام روستای نو شده است می بینم که همه جا می گستری و بی دریغ درخت ها خانه ها رودخانه و کوهستان را در بطنت می گنجانی. و از جاده خاکی صعود می کنی تا به بالاترین نقطه کوهستان می رسی و به گمانم کنار نقش نورانی پنجره که روی خاک افتاده است درنگ می کنی و به تماشا می ایستی. یک آن نقاش سر بر می گیرد از بوم و گوش می سپارد . آیا صدای جنبش قدم هایت را روی سنگریزه ها شنیده است. ادامه مشکین گیسوان بلند نقاش با پیچ و تاب های بیشمارش رود تاریکی است که به شب سرازیر می شود . نکند این شب از فراز سیاهی موهای او به روستا می ریزد. #حسین_ربیعی_ملایری#بریده_ای_از_داستانhttps://t.me/hossein_rabiee_malayeri