#خانه_آنجاست_که_دوست_باشدخانه کجاست که اینگونه دلم گرفته است؟ خانه کجاست که سرزمینم هر روز برایم تنگ تر و دلگیرتر می شود؟ خانه کجاست که آواز پرندگانش دیگر به گوشم نمی رسد؟خیل دوست هایم رفته اند و چند تای باقی مانده ام در حال رفتن هستند. کوچ می کنند تا لااقل زندگی بهتری برای فرزندانشان بیافرینند. به دور از اضطراب های هر روزه جنگ و تحریم. فارغ از قیمت های در نوسان دلار و سکه. رها از درگیری های حجاب و ترس های پیامک های فراخوان خیابان قائم مقام. می روند تا یک تومن فردایشان با یک تومن امروزشان برابری کند. می روند تا شاید کسی با مذهب و لباس و رنگ مو و اندازه شلوارشان انسانیتشان را نسنجد.هر بار که کسی می رود عجیب دلم می گیرد و احساس تنهایی و ترس می کنم. هر بار که کسی می رود کوله باری از خاطرات را هم با خودش می برد و امید آفریدن لحظات خوب به یاس تبدیل می شود. هر بار که کسی می رود تکه ای از من کنده می شود و جایش برای همیشه خالی می ماند.خانه آنجاست که دوست باشد.خانه آنجاست که دلت قرص باشد به صدایی که حرف دلت را بیرون بریزی و خالی شوی. خانه آنجاست که دور هم باشی.بچه ها بازی کنند تو گپ بزنی و گذر زمان اهمیتش را از دست بدهد.خانه آنجاست که تو باشی.https://t.me/hossein_rabiee_malayeri