#شب_پر_ستارهشب پر ستاره ونگوگ شکفته است از پشت شیشه های باران خورده و خلوص رنگ ها سرمای جهان را به د

#شب_پر_ستارهشب پر ستاره ونگوگ شکفته است از پشت شیشه های باران خورده و خلوص رنگ ها سرمای جهان را به درها می کوبد. من اما در اتوموبیلم با گرمای مطبوع بخاری همینطور می رانم. حاشیه ها مقصدند. زانوهای خسته ام را دلیلی به جز این نیست. هیچ کجا در هیچ خانه ای نمانده ام. همین کشتزارها، همین نخل های بی هوا روییده ، همین کوه و صخره و سنگ های ورم کرده ی دست نخورده ی چشم نرانده شده، همین ها اطراقگاه های بیگاه من بوده اند تا احساسم گام به گام جایی خودشان را بگیرانند و بالا بکشند. آخر مگر آدمی برای چیزی به جز احساس می بیند و می شنود و زندگی می کند؟ برای همین است که من با اضطرابی دوست داشتنی و دلهره ای ترسناک در این جاده خالیِ خسته متروک پشت اتوموبیلی که چراغ های سرخ و زردش در قطرات باران، شبم را امپرسیون گل های آفتاب گردان ونگوگ کرده است می رانم. راهی نیست برای شنیدن تپش های قلب زمین در این پر و پیچ و راه گردنه کولاک گرفته به جز آنکه گوشت را از سرت جدا کنی و جایی پای دو درخت در رودخانه ای که از کوه هایی که در آسمان هاست، سرچشمه می گیرد بکاری و بگذاری که میوه هایش برای دیگرانی که می گذرند قوت لحظه ای باشد که بگیرند و نمانند.#شب_پر_ستاره#حسین_ربیعی_ملایری https://t.me/hossein_rabiee_malayeri