#بازآفرینش_خودکرونا مرا با این سوال ترسناک روبرو کرده است که من چگونه در مختصات خود خارج از روزمرگی معنا پیدا می کنم وتا به کجا این من را تاب می آورم؟ آن دنیای کسل کننده چقدر محصول ناتوانی من از معنا بخشیدن است وچه میزان در نتیجه شرایط تحمیل شده ؟آن نظمی که آدمها، برند ها ، مشاغل و حکومت ها برای من ساخته اند و آن برآورده شدن نیازهای من به دست آنها چگونه سال ها زندگی را برای من تعریف کرده اند غافل از آنکه در دلخوری ها و شکوه و شکایت ها بی وجود آنها تنها هیچی بزرگ به خود عرضه کرده ام.حال در بازنگری به جهان پیش از کرونا می توانم از خود بپرسم آن ساعت بیدار شدن، آن مسیری که هر روز می پیمودم، آدم هایی که نمی شناختم و از کنارم عبور می کردند و آنهایی که می شناسم و ساعت های طولانی یا کوتاه را هر روز با آن ها سپری می کردم یا می کنم چگونه زندگی و ارزش ها و عمر گذران را برای من معنا یا قابل تحمل می کنند که با، یا بی آنها ناگهان خود را در جهان تهی و کسل کننده می یابم؟آفرینش، آن دست مایه ای است که همواره در کشمکش های وجود و هستی، مرا یاری کرده است. خلق از هر جنسی : چه نوشتن باشد چه سرودن، چه ثبت تصویری یا نواختن نوایی یا ساختن بنایی، نقش خطوطی یا حتی اندیشه ای یا تماشای منظره ای. در آن لحظه همواره فکر کرده ام که گرچه دلتنگی و تنهایی لحظه ای آدمی را رها نمی کند می توانم در مخلوق خود در هم تنیده روزگار بگذرانیم و زنده بمانم.https://t.me/hossein_rabiee_malayeri