#آنجا_که_تو_قدم_نهاده_ایتازگی ها وقتی توی خیابان راه می روم نوزادی آدم ها مدام از مقابل چشمم می گذرد. توی صف نانوایی وقتی آدم های جورواجور بی توجه به نوبت خشمگینم می کنند از خودم می پرسم یعنی همه اینها روزی نوزاد بوده اند؟ یعنی روزی اصغر آقای تعویض روغنی با آن کمر اندکی خمیده و اعصاب و روان ضعیف روزی مانند بچه من اینطور لب و دهانش نقلی بوده است؟ یعنی کاظم فضول بقال با ابروهای پرپشت و شکم آویزان روزی انگشت پایش را دلبرانه توی دهانش می برده است؟ یعنی کوروش بزرگ هم روزی ده دوازده بار کهنه اش تعویض می شده است؟ خیام ریاضیدان و شاعر با گرفتن اولین اشیا پر از شور و شوق و حس توانایی شده است؟ هیتلر این جبار تاریخ برای اینکه دنیا را از زاویه ای به جز خوابیدن ببیند باید به قدری نق می زده تا کسی در آغوشش بگیرد؟ آیا روزی بزرگترین توانایی حسن روحانی نشستن بوده است؟ روزی به زبان آوردن کلمه پدر اشتیاق وصف ناپذیری در خانه چنگیزخان مغول برپاکرده است؟ بابت در آوردن دندان های پیشین آیت الله جنتی هم خانواده آش دندانی پخته اند؟ خلاصه اینکه داشتن یک نوزاد در خانه معادلات ذهن آدم را بر هم می زند. آخر فهمیدن اینکه همه آدم ها روزی نوزادی با نهادی سپید و لبخندی بی دریغ و عشق بی پایان به زندگی بوده اند و چگونه جبر خانواده و جامعه و ایدئولوژی ها قالبی را در ما تراشیده است که اغلب به دشواری می توانیم از آن بگریزیم قضاوت های هر لحظه را روی خودمان و دیگران با مکثی پر حسرت با نگاه به آن روزگار روبرو می کند.https://t.me/hossein_rabiee_malayeri