تو رفته بودیو باد داشت با تمام توانمویت هایت رابه یاد خانه می آوردتو رفته بودی و ساعتبا هر تیک تاکصد

تو رفته بودیو باد داشت با تمام توانمویت هایت رابه یاد خانه می آوردتو رفته بودی و ساعتبا هر تیک تاکصدای قلبت رابه یاد خانه می آورد..تو رفته بودی و میز خانهقبری بودکه همه چیز رازیر آن دفن کرده بودم.این تخت با هر خوابی آشفته است.و این مهتابیتکلیف خانه را روشن نمی کنند.