مدتی می شود دست و دلم به غزل های عاشقانه ای که فقط شمردن پیچ و تاب زلف معشوق است نمی رود. بعد از مدت ها و تنفس در هوایی که این روز ها برای همه ی غبار الود است این چند بند را نوشته ام: هر چه میخواستم که شاد شومزندگی روز های غمگین داشتکند و آرام راه می رفتم... شانه ام بارهای سنگین داشت ایستادم تو را و بوسیدم بس که زیبایی تو تحسین داشت دوستت دارم و زمین گیرم چون درختی که عاشق تبر است در همان لحظه های وصلِ تو همغم و اندوهِ عشق، بیشتر است آه،... درد مرا مداوا کن هر چه جز بوسه هات بی اثر است دوستت دارم و نمی دانم اخر قصه مان چه خواهد شدبعد یک عمر در قفس بودن دیدن آسمان چه خواهد شد اخرش می کشد مرا روزی این غم بی کران چه خواهد شد