وقتی قرآن هم ابزار می‌شود؛ روایت تلخ ریاکاری در روزهای پایانی🔹برگزاری مسابقات قرآنی تکواندوکاران در قم، آن هم در روزهای ۲۷ و ۲۸ آذر، فی‌نفسه می‌تواند اقدامی ارزشمند و قابل تقدیر باشد؛ اما مسئله از جایی تلخ می‌شود که این سؤال جدی پیش می‌آید: چرا در چهار سال گذشته حتی یک‌بار چنین رویدادی برگزار نشد؟ چه شد که ناگهان، درست در آستانه پایان دوره مدیریت و نزدیک فضای انتخابات، یاد قرآن و فعالیت‌های دینی افتاده‌اند؟🔹واقعیت این است که رفتارهای اخیر فدراسیون بیش از آنکه از دغدغه فرهنگی و اعتقادی ناشی شود، بوی استفاده ابزاری از دین می‌دهد. در چهار سال گذشته، نه خبری از مسابقات قرآنی بود، نه حضور مسئولان فدراسیون در نماز جماعت. حتی نماز جماعتی که برگزار می‌شد، عملاً بدون نمازگزار بود؛ فقط برای اینکه «عریضه خالی نماند»، حق‌القدم امام جماعت پرداخت می‌شد، بی‌آنکه خود مدیران پایبندی عملی نشان دهند.🔹تناقض‌ها زمانی پررنگ‌تر می‌شود که به یاد بیاوریم برخی مدیران، از جمله جمشیدی، در ابتدای کار صراحتاً می‌گفتند: «مسابقات قرآن تکواندوکاران چه ربطی به فدراسیون دارد؟» حالا همان فرد، پیگیر برگزاری این مسابقات آن هم در قم شده و مسئول اجرایی آن را نیز مشخص کرده است. این تغییر موضع ناگهانی، اگر نامش اعتقاد نیست، پس چیست؟🔹هم‌زمانی این تحرکات با حضور هادی ساعی در جلسات فرهنگی وزارت ورزش و دیدار با مدیرکل فرهنگی، اتفاقی نیست. گویی در هفته‌های پایانی، ناگهان همه خداشناس شده‌اند؛ نه از سر باور، بلکه برای جلب نظر نهادهای بالادستی و ساختن یک ویترین مذهبی.🔹دین، قرآن و نام ائمه، سرمایه‌های اعتقادی مردم‌اند، نه ابزار تبلیغاتی مدیرانی که چهار سال تمام از این فضا فاصله داشتند. جامعه تکواندو به‌خوبی فرق میان باور واقعی و ریاکاری مقطعی را می‌فهمد. استفاده ابزاری از مقدسات شاید در کوتاه‌مدت عکس و خبر بسازد، اما در بلندمدت فقط یک چیز به جا می‌گذارد: بی‌اعتمادی عمیق‌تر.🆔 @Htkdiran