🔻پارادایم بازدارندگی▪️با گذشت زمان، پارادایم بازدارندگی هسته‌ای که در دوران جنگ سرد ستون فقرات امنی

🔻پارادایم بازدارندگی▪️با گذشت زمان، پارادایم بازدارندگی هسته‌ای که در دوران جنگ سرد ستون فقرات امنیت جهانی محسوب می‌شد، دچار دگردیسی بنیادین شده است.▪️قدرت‌های بزرگ امروزه دیگر تنها به ظرفیت «نابودی متقابل» (MAD) بسنده نمی‌کنند، بلکه با تلفیق توان‌های هسته‌ای و متعارف، در پی طراحی معماری جدیدی از بازدارندگی هستند. این گذار راهبردی گواهی بر آن است که قلمرو بازدارندگی از مرزهای سنتی عبور کرده و به عرصه‌های نوظهوری نظیر سایبر، فضا و جنگ‌های اطلاعاتی نفوذ کرده است.▪️در این بافتار جدید، بازدارندگی دیگر تنها در گرو زرادخانه‌های هسته‌ای نیست، بلکه به حوزه‌های «جنگ نرم و شناختی» نیز گسترش یافته است. اگر در گذشته، تهدیدِ نابودی فیزیکی محور اصلی امنیت بود، امروز «ذهنیت و ادراک» جوامع، اهمیتی هم‌اندازه با قدرت نظامی یافته است. بازدارندگی نوین در واقع پیوندی ناگسستنی میان «قدرت سخت و قدرت نرم» است؛ به گونه‌ای که همزمان با تهدیدات نظامی، مدیریت افکار عمومی، کنترل روایت‌ها و مهندسی ادراکِ دشمن و جامعه داخلی نیز به کار گرفته می‌شود.▪️در این مسیر، رسانه‌ها، شبکه‌های اجتماعی و فناوری‌های شناختی به ابزارهای استراتژیک بازدارندگی بدل گشته‌اند. کشورها با بهره‌گیری از کلان‌داده‌ها، الگوریتم‌های هوش مصنوعی و عملیات‌های روانی، بر آن‌اند تا با تحت‌فشار قرار دادن ساختار ذهنی دشمن، او را از هرگونه اقدام بازدارند. بدین ترتیب، ماهیت بازدارندگی از «توان تخریب» به سمت «توانایی اقناع، فریب و مدیریت ادراک» تغییر جهت داده است.▪️در نهایت، با انتقال مرزهای نبرد از میدان‌های فیزیکی به عرصه‌های ذهنی و شناختی، آینده امنیت جهانی بیش از هر زمان دیگری در گرو توانمندی کشورها در تلفیق هوشمندانه قدرت سخت و نرم خواهد بود.🔍کانال مطالعات جنگ هیبریدی https://eitaa.com/HybridWarSt@HybridWarSt