ما از رنج می‌آییم و در رنج معنا می‌گیریم.هر دردی که بر ما می‌گذرد چیزی از خوابِ بی‌خبری‌مان می‌کاهد. آدمی تا وقتی در آسایش است، جهان را سطحی می‌بیند امّا وقتی می‌شکند، درِ حقیقت از میان ترک‌های وجودش سرک می‌کشد.زیستن یعنی فرو رفتن در این تاریکی‌هاتا بفهمی «روشنایی» هرگز بیرون از تو نبوده.