آن‌گاه که جهان از آن‌ها پرسید که چگونه هنوز ایستاده‌اید؟ -لبخند زدند و گفتندما به امید تکیه نکردیم‌ ما با زخم‌هایمانپیمان بستیم.. هر شکستی‌ بر ما گذشتاستخوانی بر ستون وجودمان استوار شد و هر اندوهی که خواست ما را خم‌ کند به ما آموخت چگونه به ریشه‌هایمان پایبند باشیم.No fue la esperanza quien nos salvó, fue todo aquello que no logró destruirnos.