هنر فراموش کردن زندگیفکر می‌کنم یکی از بزرگ‌ترین اشتباه‌هایی که بیشتر ما مرتکب می‌شیم، اینه که خیال می‌کنیم یه روز بالاخره می‌رسیم به جایی که بگیم: دیگه کامله... دیگه زندگی همونیه که می‌خواستم...از بچگی بهمون گفتن اگه درس بخونی، موفق بشی، پول دربیاری، آدم درستی رو پیدا کنی یا به یه جایگاه خوب برسی، بالاخره احساس رضایت می‌کنی. ولی واقعیت یه چیز دیگه‌ست؛ هر بار به یکی از این هدف‌ها می‌رسیم، خیلی زود یه هدف جدید جاش رو می‌گیره. انگار آدمیزاد همیشه دنبال یه بعدی می‌گرده...فروید می‌گفت مشکل فقط این نیست که ما دنبال لذتیم. یه صدایی هم همیشه توی وجودمون هست که مدام قضاوت می‌کنه، سرزنش می‌کنه و نمی‌ذاره از چیزی که داریم، واقعا لذت ببریم. همون صدایی که باعث می‌شه هیچ موفقیتی کافی به نظر نرسه و همیشه احساس کنیم هنوز یه چیزی کم داریم...اما لاکان یه قدم جلوتر رفت. می‌گفت مسئله این نیست که ما یه چیزی رو گم کردیم؛ مسئله اینه که خود انسان با یه جور کمبود ساخته شده.. میل از همین کمبود به دنیا میاد.. برای همین، هیچ پولی، هیچ عشقی، هیچ موفقیتی نمی‌تونه برای همیشه آدم رو سیراب کنه. نه چون اون چیزها بی‌ارزشن، بلکه چون میل انسان ذاتا قرار نیست یه‌جا متوقف بشه...شاید برای همینه که خیلی وقت‌ها ما دنبال خود زندگی نیستیم؛ دنبال تصویری از زندگی‌ایم که دیگران برامون ساختن... خانواده، جامعه، فرهنگ و این روزها شبکه‌های اجتماعی، مدام بهمون نشون می‌دن که زندگی خوب چه شکلیه.. بعد تمام عمر تلاش می‌کنیم شبیه همون تصویر بشیم، بی‌اینکه از خودمون بپرسیم: واقعا این خواسته، خواسته‌ی خودمه یا فقط می‌خوام شبیه چیزی باشم که دیگران دوست دارن؟لاکان می‌گفت ما خیلی وقت‌ها چیزی رو نمی‌خوایم چون خودمون دوستش داریم؛ می‌خوایمش چون فکر می‌کنیم از نگاه دیگران ارزشمنده... برای همین، حتی وقتی به خواسته‌هامون می‌رسیم، باز یه جای کار خالیه؛ چون چیزی که به دست آوردیم، همیشه خواسته‌ی واقعی خودمون نبوده...شاید حتی سوال چطور باید زندگی کنم؟ هم گاهی ما رو خسته‌تر می‌کنه... انگار همیشه یه داور نامرئی بالای سرمونه که منتظره آخر کار بهمون نمره بده... اما شاید اصلا چنین داوری وجود نداشته باشه... شاید هیچ نسخه‌ی کاملی برای زندگی نوشته نشده باشه...به گمانم، بلوغ از همون جایی شروع می‌شه که آدم قبول می‌کنه کامل نبودن، نقص نیست؛ بخشی از انسان بودنه... قرار نیست یه روز همه‌ی سوال‌ها جواب بگیرن یا همه‌ی میل‌ها تموم بشن... اگر میل از بین بره، حرکت زندگی هم از بین می‌ره...شاید هنر زندگی این نباشه که بالاخره معنای زندگی رو پیدا کنیم؛ شاید هنرش این باشه که دست از وسواس پیدا کردن یه جواب نهایی برداریم... معنا چیزی نیست که جایی پنهان شده باشه و منتظر کشف شدن باشه؛ معنا، آروم‌آروم از دل انتخاب‌هامون، تجربه‌هامون و از شیوه‌ای که با کمبودها و ناتمام بودن زندگی کنار میایم، ساخته می‌شه...پاشا؛ ───────── #روانشناسی🥁؛ 🍎𝐅𝐄𝐋𝐈𝐂𝐈𝐃𝐀𝐃