چه زمانی باید ریسک کرد؟بعضی مدیران از ریسک می‌ترسند و به همین دلیل فرصت‌های بزرگ را از دست می‌دهند.ب

چه زمانی باید ریسک کرد؟بعضی مدیران از ریسک می‌ترسند و به همین دلیل فرصت‌های بزرگ را از دست می‌دهند.بعضی دیگر آن‌قدر شیفته رشد می‌شوند که بدون محاسبه ریسک می‌کنند و یک تصمیم اشتباه می‌تواند سال‌ها تلاششان را از بین ببرد.مدیر حرفه‌ای هیچ‌کدام نیست.او ریسک می‌کند؛اما ریسک را مدیریت می‌کند.🧠 ریسک یعنی چه؟ریسک فقط این نیست که «ممکن است ضرر کنیم».ریسک یعنی:احتمال وقوع یک نتیجه نامطلوب + میزان خسارتی که در صورت وقوع ایجاد می‌شود.مثلاً دو تصمیم را در نظر بگیرید:تصمیم اول:۱ میلیارد سرمایه‌گذاری می‌کنید و احتمال می‌دهید ۲۰٪ ضرر کنید.تصمیم دوم:۱۰ میلیارد سرمایه‌گذاری می‌کنید و احتمال می‌دهید فقط ۵٪ ضرر کنید.ممکن است تصمیم دوم روی کاغذ ریسک کمتری به نظر برسد؛ اما اگر سرمایه شرکت محدود باشد، مقدار پول در معرض خطر بسیار مهم‌تر است.پس مدیر حرفه‌ای فقط درصد ریسک را نمی‌بیند؛اثر شکست را هم محاسبه می‌کند.⚠️ چه زمانی ریسک کردن منطقی است؟۱. وقتی ریسک قابل محاسبه استاگر نمی‌دانیم چه چیزی ممکن است اتفاق بیفتد، چقدر ممکن است ضرر کنیم و چه عواملی نتیجه را تغییر می‌دهند، تصمیم بیشتر شبیه قمار است تا مدیریت.مدیر حرفه‌ای قبل از تصمیم می‌پرسد:بدترین سناریو چیست؟۲. وقتی شکست، سازمان را از بازی خارج نمی‌کنداین یکی از مهم‌ترین اصول مدیریت ریسک است.اگر یک تصمیم موفق شود، ۳۰٪ رشد ایجاد می‌کند؛اما اگر شکست بخورد، ممکن است شرکت ورشکست شود،این ریسک لزوماً ارزش پذیرش ندارد.چرا؟چون بازده را می‌توان دوباره به دست آورد، اما گاهی فرصت جبران شکست وجود ندارد.📌 مدیر حرفه‌ای اول از بقای سازمان محافظت می‌کند.۳. وقتی نسبت ریسک به بازده جذاب استمدیر حرفه‌ای نمی‌پرسد:«چقدر سود می‌کنم؟»بلکه می‌پرسد:«در مقابل چه میزان ریسک، چه میزان بازده احتمالی می‌گیرم؟»اگر احتمال سود محدود باشد اما زیان احتمالی بسیار بزرگ، تصمیم جذابی نیست.۴. وقتی اطلاعات کافی داریمهیچ تصمیمی با اطلاعات کامل گرفته نمی‌شود.اما بین اطلاعات ناکافی و ابهام مطلق تفاوت وجود دارد.اگر بتوانیم بازار، مشتری، هزینه‌ها، رقبا و سناریوهای احتمالی را بهتر بررسی کنیم، کیفیت تصمیم بالاتر می‌رود.📌 اطلاعات بیشتر، ریسک را حذف نمی‌کند؛ اما آن را قابل مدیریت‌تر می‌کند.۵. وقتی نقطه خروج مشخص استیکی از اشتباهات رایج این است که مدیر فقط برای ورود برنامه دارد.می‌داند:چطور وارد شوم؟اما نمی‌داند:چه زمانی باید خارج شوم؟مدیر حرفه‌ای قبل از ورود مشخص می‌کند:اگر شرایط تغییر کرد، چه می‌کنیم؟چه زمانی سرمایه‌گذاری را متوقف می‌کنیم؟چه میزان زیان قابل تحمل است؟چه شاخصی نشان می‌دهد فرض اولیه ما اشتباه بوده؟ورود بدون برنامه خروج، تصمیم کاملی نیست.🎯 ریسک را یک‌باره وارد نکنگاهی لازم نیست یک تصمیم بزرگ را در یک مرحله اجرا کنیم.می‌توان آن را مرحله‌ای کرد.مثلاً به‌جای اینکه تمام سرمایه را وارد یک بازار جدید کنیم:ابتدا یک پروژه کوچک اجرا کنیم.نتیجه را بسنجیم.اشتباهات را پیدا کنیم.سپس سرمایه‌گذاری را افزایش دهیم.این کار باعث می‌شود:قبل از اینکه ریسک بزرگ شود، اطلاعات واقعی به دست بیاوریم.💡 مدیر حرفه‌ای با «ریسک نامتقارن» چه می‌کند؟یکی از جذاب‌ترین موقعیت‌ها زمانی است که:زیان احتمالی محدود باشد،اما سود احتمالی بسیار بزرگ.مثلاً یک شرکت می‌تواند با هزینه نسبتاً محدود، یک بازار جدید را آزمایش کند.اگر شکست بخورد، زیان قابل تحمل است.اگر موفق شود، امکان رشد بسیار بیشتری وجود دارد.این نوع تصمیم‌ها جذاب‌اند چون:ضرر محدود است، اما فرصت رشد بزرگ.🚨 چه زمانی نباید ریسک کرد؟ریسک کردن همیشه نشانه شجاعت نیست.گاهی ریسک نکردن، حرفه‌ای‌ترین تصمیم است.نباید ریسک بزرگی کرد وقتی:❌ اطلاعات بسیار ناقص است.❌ نقدینگی شرکت تحت فشار است.❌ شکست می‌تواند بقای کسب‌وکار را تهدید کند.❌ تصمیم فقط به دلیل فشار رقبا گرفته می‌شود.❌ مدیر برای جبران یک ضرر قبلی می‌خواهد ریسک بیشتری بکند.❌ تصمیم از روی هیجان، ترس یا طمع گرفته شده است.❌ هیچ برنامه خروجی وجود ندارد.🔥 یک دام خطرناک: «چون قبلاً سود کردیم»فرض کنید مدیر در یک سرمایه‌گذاری موفق شده و ۳۰٪ سود کرده است.حالا اعتمادبه‌نفسش بیشتر شده و برای تصمیم بعدی، ریسک بسیار بزرگ‌تری می‌پذیرد.این همان جایی است که اعتمادبه‌نفس می‌تواند به اعتمادبه‌نفس کاذب تبدیل شود.موفقیت قبلی، تضمین موفقیت بعدی نیست.🧠 مدیر حرفه‌ای قبل از هر ریسک این ۷ سؤال را می‌پرسد:۱. اگر درست پیش برود، چه چیزی به دست می‌آوریم؟۲. اگر اشتباه کنیم، چقدر از دست می‌دهیم؟۳. بدترین سناریو چیست؟۴. آیا شرکت توان تحمل آن را دارد؟۵. چه اطلاعاتی هنوز نداریم؟۶. نقطه خروج ما کجاست؟۷. آیا راهی هست که همین فرصت را با ریسک کمتر آزمایش کنیم؟📈📊📝📉❇️ @IATF169492016 ❇️