حکما گفته‌اند: نقطه قابل تقسیم نیست و تقسیم‌پذیر نبودن آن به واسطه این نیست که بسیار کوچک است بلکه ب

حکما گفته‌اند: نقطه قابل تقسیم نیست و تقسیم‌پذیر نبودن آن به واسطه این نیست که بسیار کوچک است بلکه به واسطه این است که نقطه غیرمتناهی است، زیرا همه چیز به آن پایان می‌پذیرد ولی آن به چیز دیگری پایان نمی‌پذیرد.درباره نقطه گفته‌اند: واحد لا قلة و موجود لا من علة. واحد است نه از جهت کمی و کوچکی، و موجود است بدون علت. البته با توجه به این که نقطه همیشه پایان خط می‌باشد می‌توان گفت آنچه پایان است علت ندارد زیرا علت جنبه وجودی دارد و معلول نیز موجود است، ولی پایان، نبودن است و نبودن دارای علت نیست. ولی در عین حال نقطه در نظر مردم موجود می‌باشد و کسی به معدوم بودن نقطه باور ندارد.نقطه، پایان همه چیز است و پایان همه چیز پایان ندارد. پایان بودن نقطه و در عین حال بی‌پایان بودن آن یکی از مسائل اسرارآمیز به شمار می‌آید. شاید بتوان گفت نقطه، پایان عالم ماده است که دارای امتداد می‌باشد. چون موجود مادی بدون امتداد نیست ولی پایان عالم مادی و ممتد که نقطه آن را نشان می‌دهد، آغاز عالم بی‌نهایت مجردات و ملکوت است.به عبارت دیگر، پایان عالم ملک که نقطه است، آغاز عالم ملکوت است که بی‌پایان می‌باشد. نقطه، دروازه‌ای از عالم ملک را به عالم ملکوت متصل می‌کند و میان دو عالم مادی و مجرد پیوند وجودی برقرار می‌کند. پایان این عالم، بی‌پایانی عالم دیگر است.بخش‌هفدهم کتاب پنجره‌های روشن اندیشهغلامحسین ابراهیمی دینانی