فراموش کردن تنها کار دشواری بود، که از پسش برنیامدی. تو هیچ‌وقت از فکر کردن به موضوع آسوده نشدی، مثل خطی پرانحنا، ‌زاویه‌دار، ممتد تا ناکجا تا بی‌نهایت. می‌دانم پیش از خواب و موقع خواب دائم در خود گره می‌خوری، از زور فکر، از شدت فراموش نکردن. آرزو کردم کاش حداقل موقع خواب صاف می‌شدی، از خود و دغدغه رها، راحت می‌خوابیدی، تا صبح که به یاد بیاوری. آخرین بار دیشب دیدمت. زیر چشمان خمار و خیره‌ات گود افتاده بودند. می‌دانم نمی‌خوابی، همان‌طور که فراموش نمی‌کنی، همان‌طور که نمی‌بخشی.