دل هم نبرد ره به درِ کبریای تودیگر سراغت از که کنم، ای تو جای تو؟بر هر گلی فسونِ دگر می‌دهد بهارخلقی‌ست خودنما به خیال لقای توای صد هزار پرده نهان‌تر ز بوی گلعالم چه دید از تو که دارد هوای تودل انفعال می‌کشد از تهمتِ دوییغافل که نیست غیر تو کس آشنای توما غافلان فسانهٔ حاجت کجا بریم؟ای نُه سپهر، کاسه‌به‌دستِ گدای توپرواز سایه می‌کشد آخر به آفتابناز و فنای ما به امید بقای تودر کیسهٔ حباب، سزاوار بحر چیست؟بخشی توام سری که بگویم فدای تونی را در این بساط به نایی چه نسبت است؟کم نیست اینکه بشنوم از خود صدای تودر چاه دوزخم فکند انفعال شرکگر فکر ماسوا بُودم، ماسوای توتحقیق غوطه در عرق شرم می‌زندزان آینه که خلق تراشد برای توتجدید از لباس تو بیرون نمی‌رودمحو است انتهای تو در ابتدای توآنجا که وهم دادِ دلِ خلق می‌دهدبی‌نغمه نیست بیدل، حرمان‌سرای توعبدالقادر بیدل دهلوی