تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشک‌سای توپردهٔ غنچه می‌درد خندهٔ دلگشای توای گل خوش‌نسیمِ من بلبلِ خویش را م

تاب بنفشه می‌دهد طرّهٔ مشک‌سای توپردهٔ غنچه می‌درد خندهٔ دلگشای توای گل خوش‌نسیمِ من بلبلِ خویش را مسوزکز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تومن که ملول گشتمی از نفس فرشتگانقال و مقال عالَمی می‌کشم از برای تودولت عشق بین که چون از سر فقر و افتخارگوشهٔ تاج سلطنت می‌شکند گدای توخرقهٔ زهد و جام مِی گر چه نه درخور همنداین همه نقش می‌زنم از جهت رضای توشور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سرکاین سر پُر هوس شود خاک در سرای توشاه‌نشین چشم من تکیه‌گه خیال توستجای دعاست شاه من بی‌تو مباد جای توخوش چمنیست عارضت خاصه که در بهار حسنحافظ ِخوش‌کلام شد مرغِ سخن‌سرایِ تو