ز بس که چشم تو مردم فریب و محتال است هزار چشم چو چشمِ منش به دنبال است به غیرِ وصلِ توام نیست آرزو

ز بس که چشم تو مردم فریب و محتال است هزار چشم چو چشمِ منش به دنبال است به غیرِ وصلِ توام نیست آرزویی لیک مرا همیشه فلک برخلافِ آمال است کجـا به دامن وصلِ تو دسترس دارد کسی که چو من بیچاره تیره اقبال است ز عزمِ خویش به جانِ تو منصرف نشوم اگر چه در رهِ عشقت هزار اشکال است قدم گذار به بازارِ حسنِ خویش و ببین برای قیمتِ یک بوسه‌ات چه جنجال است برو قوی شو اگر راحتِ جهان طلبی که در نظامِ طبیعت ضعیف پامال است نگر به دفتر کردارِ مردمانِ بزرگ که عز و جاه نصیبِ رجالِ فعال است گذشت دوره‌ سلطانِ حسین و دلشادم که روزگار به عکسِ مرامِ جهال است به دردِ (گلشنِ) بیدل کجا رسی زیرا زبان ناطقه در شرحِ هجرِ تو لال است