من پزشکم!برآمده از سرزمینِ عشق،از کوچه‌باغ‌های مهر،با دستانی که سال‌هابوی کتاب گرفته‌اند،بوی اضطراب،

من پزشکم!برآمده از سرزمینِ عشق،از کوچه‌باغ‌های مهر،با دستانی که سال‌هابوی کتاب گرفته‌اند،بوی اضطراب،و گاه...بوی خون.من پزشکم!با تو همسفرم؛در عبور از رنج،در هراسِ حادثه،در آن لحظه‌ی تلخی که مرگپشتِ در ایستاده استو زندگیبه باریکه‌ای از امیددل بسته...من نیز چون تونیازمندِ عشق و مهربانی‌ام؛به یک نگاهِ آرام،به یک «خسته نباشی» ساده،به اندکی انصاف...و به جامعه‌ایکه فراموش نکندزیر این روپوش سپید،انسانی ایستاده است...انسانیبا قلبی که می‌شکند،چشمانی که می‌گرید،و روحی که گاهاز سنگینیِ رنجِ دیگرانخم می‌شود...من پزشکم!شب‌هنگام،خسته از نبردی نابرابر،پس از آن‌که جسمی رااز آستانه‌ی مرگ بازگردانده‌ام،یا با چشمانی خیس،دستی خالیدر برابر تقدیر گشوده‌ام،به خانه بازمی‌گردم...با خاطراتیکه بوی بیمارستان می‌دهندو اضطرابیکه سال‌هاستهمراه نفس‌هایم شده است.اما چه تلخ استآن‌گاه که به جای مهر،سنگِ قضاوت می‌رسد؛به جای فهمیدن،اتهام؛به جای حمایت،نامهربانی...و به جای آن‌که جامعهپزشک خسته‌ی خویش رادر پناه گیرد،او راتنها در میانه‌ی میدانرها می‌کند...چه تلخ‌ترآن‌گاه که خشونتبر بالین بیماری فرود می‌آید؛جایی که بایدحریمِ امنِ انسانیت باشد...وقتی دستیبه روی پزشکی بلند می‌شودکه همان دست،ساعتی پیشبرای نجات جانِ عزیزیبه سوی او دراز شده بود...من پزشکم!نه معصومم،نه فراتر از نقد،نه بی‌خطا...اما مگر می‌شودهمه‌ی ناکارآمدی‌ها،همه‌ی کمبودها،همه‌ی دردهای یک ساختارِ بیمار رابر شانه‌های من گذاشتو بعددر برابر مردم،مرا تنها متهمِ میدان کرد؟من نیز حق دارمشنیده شوم،دیده شوم،نقد شوماما تحقیر نشوم...پاسخ‌گو باشماما قربانیِ همه‌چیز نشوم...در برابر خطای خودمسئول باشم،اما بارِ تمام کاستی‌هایی راکه سال‌هاستاز توان و اختیار من بیرون بوده،تنها بر دوش نکشم...من پزشکم!سال‌ها آموخته‌امکه میان فریاد و سکوت،میان امید و یأس،میان زندگی و مرگ،بایستم...گاهی پیروز می‌شومو گاهیتمام دانش و توانمدر برابر تقدیرسر فرود می‌آورد...اما حتی در لحظه‌ی شکست همدست از تلاش برنمی‌دارم.شاید مردم ندانندکه بعضی از بیمارانپس از رفتنشانسال‌هادر قلب پزشکشان می‌مانند...شاید ندانندپزشکی که می‌گویند«عادت کرده»،گاهی نیمه‌شببا یادِ بیماری که نتوانست نجاتش دهداز خواب می‌پرد...شاید ندانندما هم می‌گرییم؛اما بیشتر وقت‌هادر جایی دور از چشمِ دیگران...پشتِ درهای بسته،در سکوتِ یک اتاق،در کنارِ یک فنجان چایِ سرد،یا در خلوتیکه هیچ‌کس نمی‌بیند...من پزشکم!هر روزبا طلوعِ انسانی تازه،دوباره متولد می‌شومو با غروبِ بیماری دیگر،قطعه‌ای از خود رادر سکوت جا می‌گذارم...من پزشکم؛همراهِ شب‌های بی‌خوابی،هم‌نفسِ رنج،هم‌خطرِ روزهای حادثه...و گاهتنها انسانی‌امکه باید در میانِ آشوب،آرام بماند...و امروزبرای همه‌ی پزشکان سرزمینم می‌نویسم؛برای آنان که خسته‌انداما هنوز ایستاده‌اند...برای آنان که دلگیرنداما هنوز دل می‌سوزانند...برای آنان که بارهااز نامهربانی‌ها شکسته‌انداما هنوزصبح که می‌شود،دوباره روپوش سپیدشان را می‌پوشندو بر بالین مردم می‌روند...برای آنان که شایدکسی هرگزخستگی‌شان را نبیند،اشک‌هایشان را نبیند،شب‌های بی‌خوابی‌شان را نبیند...اما باز همچراغ امید رابر بالین این مردمروشن نگه می‌دارند...باشد که روزیاین سرزمین بداند:پزشک، پیش از آن‌که یک عنوان باشد،یک انسان است...انسانی کهبه احترام نیاز دارد،به امنیت،به عدالت،به حمایت،و به مهربانی...من پزشکم!به اسمِ انسان،به رسمِ عشق،و به قسمِ خویش...قسم خورده‌امتا آخرین توان،در کنار زندگی بایستم...امامن نیز حق دارمدر این سرزمین،در پناهِ انسانیت،زندگی کنم...روز پزشک مبارک؛به همه‌ی پزشکانی که هنوز،با وجود همه‌ی نامهربانی‌ها،چراغ امید رابر بالین مردم سرزمین خویشروشن نگه داشته‌اند...✍️ دکتر غلامرضا زمانیمتخصص جراحی عمومی۳۱ مرداد ۱۴۰۵عضویت در گلواژه 👇👇@golvazhea