یسری افکار نامرتب دارم که نمی‌دونم چطور باید بنویسم‌شون. تو تیک‌تاک یه دختر ایرانی رو دیدم که آمریکا زندگی می‌کرد و ولاگ گذاشته بود از مدرسه‌اش، طبق انتظار کلی نوجوون هم اون پایین داشتن ناله می‌کردن که ما تو ایران فلان و بهمان. تو اونجا بهت خوش میگذره و بفرما چون با پسرا تو یه مدرسه‌ان براشون "عادی" شده و...این "عادی" شدن و مدرسه آمریکایی منو یاد دوتا پرونده انداخت. که البته گزینه‌های بیشتری برای گفتن دارم ولی فعلا همین دو مورد رو میگم.اسکایلر نیس ۱۶ ساله، که در ویرجینیای غربی توسط شیلا و ریچل، دوستای صمیمی خودش به قتل رسید. انگیزه‌های مختلفی هم داشتن اما مهم‌ترینش اینکه این دونفر باهم وارد رابطه شده بودن و اسکایلر دیگه اضافی بود؛ پس کشتنش. دوم، پرونده میسی آویلا ۱۷ ساله که بازهم توسط دوستای صمیمش، کارن و لورا، در کالیفرنیای آمریکا کشته شد. سر چی؟ سر دوست‌پسر.میسی با پسری به نام رندی رابطه داشت. بعد از جدایی میسی و رندی، پسره با کارن وارد رابطه شد. میسی به کارن گفت که بهتره ازش جدا بشه و همین سرآغاز درگیری و کینه بیشتر شد...واقعا دلم برای نوجوون ایرانی میسوزه که حسرت چیزی رو میخوره که 'یک مسیر طی شده است.' این دعواهای خیابونی و گله‌ای که اخیرا تو سوشال مدیا زیاد می‌بینم که دخترا درحال گیس و گیس‌کشی و کتک زدن همدیگه‌ان، در راستای همون شبیه تینیجرای آمریکایی شدنه. یه مدت سریال محبوبشون یوفوریا بود که همه اون تو یه مدل ویژه‌ای گند زده بودن تو زندگی‌شون. حالا اونو ساختن درس بگیری ازش. سوال اینه، می‌گیری؟ یا می‌خوای 'تجربه' کنی؟ خیلی از تجربه‌ها به بعدش نمی‌ارزه‌ها. بعضی تجربه‌ها جبران نشدنی‌ان‌ها. بعدا یه روز به خودت میگی کاش تجربه نکرده بودم و الان حالم بهتر بودها. خودت می‌دونی...