می‌دونید؟ این برداشت کاملا شخصیه اما ته تهش واقعا به این نتیجه می‌رسم که آدمیزاد برای زندگیش به یه ب

می‌دونید؟ این برداشت کاملا شخصیه اما ته تهش واقعا به این نتیجه می‌رسم که آدمیزاد برای زندگیش به یه برنامه نیاز داره. به باید و نباید نیاز داره. به اینکه یکسری اصول برای زندگی داشته باشه. اون برنامه هم دینه. انسان مدرن می‌خواد هی آزمون و خطا کنه هی امتحان کنه ببینه چی براش بهتره چی نیست. هی درگیر پیدا کردن درست و غلطه. خب آره بعضی امتحان کردنا باحاله، آسیب هم داشته باشه قابل جبرانه. ولی آخه عمر محدود یک انسان مگه چقدر کشش اینو داره سر تک‌تک مسائل کلی و جزئی هی آزمایش کنه ببینه کدوم براش بهتره؟ تا بیای یک اصول حداقلی برای خودت بسازی عمرت تموم شده و خداااانگهدار. حالا ممکنه یکی بگه نه من مسئولیت همه‌چی رو می‌پذیرم، می‌خوام با کفش همه راه برم، می‌خوام همه چیز رو تجربه کنم تا بعدا کم‌کم‌کم‌ چهارچوب زندگیم رو بسازم. خیلی خب، معلومه که اختیار با خودته. ممکنی گیاهی به بهش دست میزنی کاکتوس باشه، ممکنه هم نباشه اما اگه به کاکتوس دست زدی و تیغی شدی نباید بگی وای خدا، کائنات، چمیدونم طبیعت، بدبختم کرده، نه. لا اکراه فی‌الدین، چون نتیجه هر راه و هر کاری مشخصه. هرچند منطقی‌تره که آدم تمام عمرش رو صرف آزمون و خطا نکنه و از این مکتب به اون مکتب نپره اما اگه می‌خوای، انتخاب کن و پاش بمون.