اما برای آمریکا، هدف تبعیت از اسرائیل زیر فشار های شدید لابی اسرائیلی در این کشور (اخاذی همچون مورد پرونده اپشتین و پرونده‌های فساد مالی) علیه شخص ترامپ و دولت او بوده: برنامه‌ای که اسرائیل از زمان کارتر در دهه 1980 تا امروز به دنبالش بود اما همه رئیس جمهوران آمریکا با سفارش مشاوران نظامی و امنیتی خود چون متوجه تبعات جنگ با ایران بر تنگه هرمز، اقتصاد منطقه و اقتصاد جهانی بودند از آن پرهیز کردند. امروز نیز که آمریکا زیر فشار بحران بین‌المللی تلاش می‌کند از جنگ خارج شود، تا زمانی که لابی افراطی‌های اسرائیل در آن حاکم است به هیچ رو نباید تصور کرد که بتوان چشم‌اندازی از آرامش را نه فقط با ایران بلکه با جهان در رابطه این کشور درسیاست خارجی‌اش مشاهده کرد. اما برای ما به طور خاص، و البته برای جهان، وقایع ماه‌های اخیر نشان داد که هیچ سلاحی در میان و دراز مدت مهم‌تر و موثرتر و پایدارتر از صلح و پرهیز از هرگونه خشونت و روی آوردن به فرهنگ و خلاقیت هنری- اجتماعی و مدنی وجود ندارد حتی در برابر آشکارترین اشکال خشونت. هر چند که دفاع در برابر خشونت عریان حقی است که خواهی نخواهی روی خواهد داد اما این نباید و نمی‌تواند یک استراتژی برای رسیدن به موقعیتی بهتر باشد و باید در همه حال هدف استراتژیک گفتگو و دیپلماسی را دنبال کرد در همان حال که استقلال نسبت به شرق و غرب را در همه حال آیینه خود قرار داد. در این ماه‌های هراسناک و نتاسف‌بار، شاهد زشت‌ترین حرکات، رفتارها و توهین‌های زبانی و عملی در محیط واقعی و مجازی در تقدیس جنگ‌طلبی و نفرت‌پراکنی و به جان هم انداختن مردم ایران، برای تشدید آشوب نیز بودیم، همچنان که شاهد سخت‌گیری‌ها و بستن بیش از پیش فضای سیاسی، بالا بردن فشارهای سیاسی و اقتصادی که کاری جز ریختن آب به آسیاب دشمن نکردند و نمی‌کنندو هر جا صورت بگیرند ریشه آن‌ها را باید در همان مراکز اصلی جنگ‌طلبی خشونت باری دانست که جهان را امروز به بحران خشونت و نفرت سیاسی و اقتصادی و اجتماعی کشانده‌اند. اما اکنون که با باز شدن نسبی محیط مجازی امید آن می رود که بتوانیم بار دیگر با یکدیگر از خلال این فضا تعامل فرهنگی داشته باشیم، خوشحالیم به اطلاع برسانیم که کانال‌های تلگرامی و سایت‌های ما رفته رفته و در صورت تداوم بیشتر شرایط صلح و آرامش، گشوده خواهند شد. امید داشته باشیم که این دوران سیاه خشونت‌بار که حاصلی جز برای فرادستان سودجو، در بر نداشت، هرچه زودتر پایان گیرد و فرهنگ بتواند همچون همیشه به تنها راه پیشرفت و استعلای انسان‌ها بدل گردد. ناصر فکوهی / 6 خرداد 1405