خلاصه و تحلیل کتاب آزادی اینترنت و فضای سیاسی، تالیف اولیسیا تیکچاوا، ترجمه امیر هوشنگ میرکوشش،زهرا کیا دربند سری، چاپ اول انتشارات امیر کبیر،1396(چاپ دوم انتشارات سروش مدیریت 1403) . ادامه در لینک زیر: …کتاب «آزادی اینترنت و فضای سیاسی» به بررسی رابطه میان گسترش اینترنت و تحولات فضای سیاسی در جوامع مختلف می‌پردازد. مسئله اصلی کتاب این است که آیا اینترنت می‌تواند به گسترش آزادی سیاسی و دموکراسی کمک کند یا اینکه دولت‌ها قادرند این فناوری را به ابزاری برای کنترل و نظارت تبدیل کنند. نویسندگان با رد نگاه‌های ساده‌انگارانه‌ای که اینترنت را ذاتاً آزادی‌بخش یا ذاتاً سرکوبگر می‌دانند، تلاش می‌کنند نشان دهند که تأثیر اینترنت بر سیاست وابسته به زمینه‌های اجتماعی، نهادی و ساختار قدرت در هر جامعه است. در واقع اینترنت یک عامل مستقل و خودکار در تغییرات سیاسی نیست، بلکه بستری است که در آن نیروهای مختلف اجتماعی و سیاسی با یکدیگر رقابت می‌کنند.کتاب با این فرض آغاز می‌کند که ظهور اینترنت شکل ارتباطات سیاسی را به طور بنیادین تغییر داده است. در گذشته اطلاعات سیاسی عمدتاً از طریق رسانه‌های سنتی مانند روزنامه، رادیو و تلویزیون منتشر می‌شد و این رسانه‌ها غالباً تحت کنترل دولت‌ها یا نهادهای بزرگ اقتصادی بودند. اینترنت اما امکان تولید و انتشار اطلاعات را در اختیار افراد عادی نیز قرار داده است. به همین دلیل مفهومی به نام «شهروند-رسانه» یا «شهروندخبرنگار» شکل گرفته است؛ یعنی افرادی که بدون وابستگی به نهادهای رسمی می‌توانند اخبار، تصاویر و تحلیل‌های سیاسی را منتشر کنند. این تحول باعث شده که کنترل دولت‌ها بر جریان اطلاعات دشوارتر شود و فضای عمومی متکثرتر گردد.در چنین فضایی، گروه‌های مختلفی از بازیگران سیاسی جدید ظهور می‌کنند. وبلاگ‌نویسان، کاربران شبکه‌های اجتماعی، فعالان سایبری، گروه‌های مدنی آنلاین و حتی کاربران عادی اینترنت می‌توانند در شکل‌دهی به گفتمان سیاسی نقش داشته باشند. این بازیگران با استفاده از شبکه‌های اجتماعی، وبلاگ‌ها و پلتفرم‌های ارتباطی قادرند اخبار سانسور شده را منتشر کنند، فساد و سوءاستفاده از قدرت را افشا کنند و افکار عمومی را حول موضوعات سیاسی بسیج نمایند. سرعت بالای انتشار اطلاعات در اینترنت نیز باعث می‌شود که رویدادهای سیاسی به سرعت در سطح ملی و حتی جهانی بازتاب پیدا کنند.با این حال کتاب تأکید می‌کند که گسترش اینترنت به معنای خودکار گسترش دموکراسی نیست. دولت‌ها نیز به سرعت با شرایط جدید سازگار شده‌اند و شیوه‌های تازه‌ای برای کنترل فضای آنلاین ایجاد کرده‌اند. سانسور اینترنتی، فیلترینگ سایت‌ها، نظارت بر ارتباطات دیجیتال، ایجاد حساب‌های کاربری جعلی برای هدایت افکار عمومی و حتی حملات سایبری به مخالفان از جمله ابزارهایی است که بسیاری از دولت‌ها برای کنترل فضای اینترنت به کار می‌گیرند. بنابراین فضای آنلاین به میدان تقابل میان نیروهای اجتماعی و حکومت‌ها تبدیل شده است؛ جایی که هر اقدام از سوی فعالان سیاسی می‌تواند با واکنش و ضد اقدام از سوی دولت‌ها مواجه شود