◾️ابراهیم چهارده‌ساله بود.نه آن‌قدر بزرگ که «مرد» صدایش کنند،نه آن‌قدر کوچک که کسی دلش نیاید به او ش

◾️ابراهیم چهارده‌ساله بود.نه آن‌قدر بزرگ که «مرد» صدایش کنند،نه آن‌قدر کوچک که کسی دلش نیاید به او شلیک کند.متولد ایران؛با مادری ایرانی که لالایی‌هایش فارسی بودو پدری افغانی که نانش همیشه بوی غربت می‌داد.نامش ایرانی بود،چهره‌اش آشنا،اما سهمش از این خاکهمیشه «نوبت بعد» بود.از دنیاحتی یک شناسنامه هم سهمش نشد.نه کاغذی که ثابت کند «هست»نه عددی که تولدش را رسمی کند.بی‌هویت زندگی کردو بی‌پرونده مُرد؛انگار نبودنشاز بودنش ساده‌تر بود.کودک کار بود.نه از سر انتخاب،از سر ضرورت.دست‌هایش هنوز باید مداد نگه می‌داشتاما آچار و فیلتر روغن را بلد شده بود.در تعویض‌روغنیقدش به کاپوت ماشین‌ها نمی‌رسیدولی بار زندگیزودتر از سنش روی شانه‌هایش افتاده بود.ابراهیمبا لباس‌های همیشه چرکِ شرافتمندانهو کفش‌هایی که بیشتر دویده بودند تا ایستاده باشندبه دنیا ثابت می‌کردکه فقر جرم نیستاما مجازات دارد.و بعدتیر.نه به پانه به دستنه به خطا.به قلب.قلبی کهبرای هیچ دختری تند نزده بودبرای هیچ آینده‌ای برنامه نچیده بودبرای هیچ رؤیایی فرصت نداشتایستاد.ابراهیم نه شهید شدنه قهرمان نام گرفتنه تیتر شدنه عزاداری‌اش مجاز بودفقطکم شد.بی‌سروصدااز آمار کودکان کارو از جمع زنده‌ها.او را دفن کردنداما سؤال‌ها هنوز روی زمین‌اند:کدام مرزچهارده‌سالگی را بی‌هویت می‌کند؟کدام قانونکودکی بی‌شناسنامه راهدف مشروع می‌داند؟و کدام دنیامرگ را سهم طبیعی فقر می‌نویسد؟ابراهیماگر جایی هست کهبرای «بودن»مدرک نمی‌خواهندو برای نفس کشیدنتیر شلیک نمی‌کنندآنجا آرام بگیر.مااینجابا شرمی کهنهاسم تو رایادمان خواهد ماند.https://i.postimg.cc/mkMwT5PG/Post.png🆔@imamalisociety